Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τώρα που τελείωσε και ο μαραθώνιος της ΔΕΘ, μπορώ να το ομολογήσω: μέσα στην ένταση των τελευταίων ημερών, έκλεψα δύο βραδιές για δύο πολύτιμες θεατρικές ανάσες. Στο Θέατρο Βράχων του Βύρωνα, ο «Ματωμένος Γάμος» του Λόρκα, από το Θεσσαλικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου.

Μια παράσταση γεμάτη πάθος, ποίηση και εκείνο το σκοτεινό φως του Λόρκα.

Και διπλή η χαρά μου, γιατί στη σκηνή ήταν δύο αγαπημένοι μου φίλοι: η Dina Avagianou, συγκλονιστική ως Μάνα, με δύναμη και βαθύ συναίσθημα, και ο Νίκος Αρβανιτης, με τη στιβαρότητα, την ευαισθησία και τη σκηνική αρχοντιά που τον χαρακτηρίζουν.

Εξαιρετική και η Αγγελική Λεμονή, με μια καθηλωτική παρουσία ως Χάρος.

Και την επόμενη βραδιά, στο Αιγάλεω, οι «Πέρσες» του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη.

Μια δυνατή, βαθιά αντιπολεμική παράσταση, με μια υπέροχη σκηνοθετική έμπνευση: τον Χορό να τραγουδά ένα παραδοσιακό κορσικανικό τραγούδι.

Εκεί ο Αισχύλος συνάντησε για λίγα λεπτά τη Μεσόγειο όπως την ξέρουμε και τη νιώθουμε ακόμη σήμερα.

Και το χάρηκα πολύ.

Και ο Δημήτρης Καταλειφός ως Δαρείος.

Τι να πω γι’ αυτόν; Κάθε φορά που τον βλέπω στη σκηνή, ο θαυμασμός μου μεγαλώνει.

Η φωνή, η παρουσία, η ακρίβεια, το βάθος του — ένας πραγματικά μεγάλος ηθοποιός.

Τα γράφω σήμερα γιατί οι δύο παραστάσεις συνεχίζουν το ταξίδι τους και προλαβαίνετε να τις συναντήσετε και σε άλλες πόλεις.

Κι αν βρεθούν στον δρόμο σας, χαρίστε στον εαυτό σας αυτή την ανάσα. Εγώ τη χρειαζόμουν. Και την κράτησα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους