@greekcinema60artn3 Υπάρχουν στιγμές που η μουσική σταματά να είναι απλώς μουσική. Γίνεται ανάμνηση, πόνος, αγάπη, μοναξιά… και άνθρωπος. Ο Μανώλης Λιδάκης και ο Γιώργος Μαζωνάκης. Δύο σπουδαίες φωνές. Δύο διαφορετικές διαδρομές. Δύο άνθρωποι που κουβαλούν μέσα τους χαρές, πληγές, αγώνες και αμέτρητες στιγμές που χάρισαν σε όλους εμάς. Και κάπου ανάμεσα στο «Ανήκω σε μένα» και στο «Δεν ανήκω πουθενά», συναντιούνται δύο ψυχές. Γιατί άραγε να χρειάζεται να είμαστε τόσο δυνατοί; Γιατί να μάθαμε να λέμε «δεν έχω ανάγκη κανέναν», όταν βαθιά μέσα μας αυτό που ζητάμε είναι απλώς έναν άνθρωπο να μας καταλάβει; Μια χειραψία. Μια αγκαλιά. Μια στιγμή που θυμίζει πόσο πολύτιμο είναι να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου. Ο Γιώργος τραγουδά πως ανήκει στον εαυτό του. Ο Μανώλης πως δεν ανήκει πουθενά. Κι όμως, μέσα στη μοναξιά και των δύο, υπάρχει κάτι που μένει ζωντανό: η ανάγκη του ανθρώπου να μην είναι μόνος. Αυτό το βίντεο είναι για εκείνες τις ψυχές που χαμογελούν ενώ μέσα τους πονάνε. Για εκείνους που έμαθαν να στέκονται όρθιοι ενώ κάποτε λύγισαν. Για εκείνους που έχασαν ανθρώπους, δρόμους, στιγμές… αλλά συνέχισαν. Και είναι, πάνω απ’ όλα, ένα μεγάλο ευχαριστώ σε δύο ανθρώπους που μας χάρισαν τη φωνή τους, την ψυχή τους και ένα κομμάτι από τη δική τους αλήθεια. Μανώλης Λιδάκης & Γιώργος Μαζωνάκης. Δύο από τα καλύτερα παιδιά. Δύο ξεχωριστές ψυχές. Δύο φωνές που δεν τραγουδούν μόνο στα αυτιά μας… Τραγουδούν εκεί που πονάει περισσότερο: στην καρδιά. ❤️ Κανείς μας δεν ανήκει πραγματικά πουθενά. Κανείς μας δεν ανήκει μόνο στον εαυτό του. Γιατί ένα κομμάτι μας θα ανήκει πάντα στους ανθρώπους που αγαπήσαμε. ❤️ ##λιδακης #mazonakis #greekcinema60artn3 #ελληνικοτικτοκ #greekmusic @@manolislidakis_fanclub #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν στιγμές που η μουσική σταματά να είναι απλώς μουσική. Γίνεται ανάμνηση, πόνος, αγάπη, μοναξιά… και άνθρωπος. Ο Μανώλης Λιδάκης και ο Γιώργος Μαζωνάκης.

Δύο σπουδαίες φωνές.

Δύο διαφορετικές διαδρομές.

Δύο άνθρωποι που κουβαλούν μέσα τους χαρές, πληγές, αγώνες και αμέτρητες στιγμές που χάρισαν σε όλους εμάς.

Και κάπου ανάμεσα στο «Ανήκω σε μένα» και στο «Δεν ανήκω πουθενά», συναντιούνται δύο ψυχές.

Γιατί άραγε να χρειάζεται να είμαστε τόσο δυνατοί; Γιατί να μάθαμε να λέμε «δεν έχω ανάγκη κανέναν», όταν βαθιά μέσα μας αυτό που ζητάμε είναι απλώς έναν άνθρωπο να μας καταλάβει; Μια χειραψία.

Μια αγκαλιά.

Μια στιγμή που θυμίζει πόσο πολύτιμο είναι να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου. Ο Γιώργος τραγουδά πως ανήκει στον εαυτό του. Ο Μανώλης πως δεν ανήκει πουθενά.

Κι όμως, μέσα στη μοναξιά και των δύο, υπάρχει κάτι που μένει ζωντανό: η ανάγκη του ανθρώπου να μην είναι μόνος.

Αυτό το βίντεο είναι για εκείνες τις ψυχές που χαμογελούν ενώ μέσα τους πονάνε.

Για εκείνους που έμαθαν να στέκονται όρθιοι ενώ κάποτε λύγισαν.

Για εκείνους που έχασαν ανθρώπους, δρόμους, στιγμές… αλλά συνέχισαν.

Και είναι, πάνω απ’ όλα, ένα μεγάλο ευχαριστώ σε δύο ανθρώπους που μας χάρισαν τη φωνή τους, την ψυχή τους και ένα κομμάτι από τη δική τους αλήθεια. Μανώλης Λιδάκης & Γιώργος Μαζωνάκης.

Δύο από τα καλύτερα παιδιά.

Δύο ξεχωριστές ψυχές.

Δύο φωνές που δεν τραγουδούν μόνο στα αυτιά μας… Τραγουδούν εκεί που πονάει περισσότερο: στην καρδιά. ❤️ Κανείς μας δεν ανήκει πραγματικά πουθενά.

Κανείς μας δεν ανήκει μόνο στον εαυτό του.

Γιατί ένα κομμάτι μας θα ανήκει πάντα στους ανθρώπους που αγαπήσαμε. ❤️ ##λιδακης #mazonakis #greekcinema60artn3 #ελληνικοτικτοκ #greekmusic @@manolislidakis_fanclub

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους