Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🛑 ΟΤΑΝ Η ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΜΠΑΙΝΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΚΟΜΜΑΤΑ Η άνοδος της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη δεν αποτυπώνεται μόνο στα εκλογικά ποσοστά των ακροδεξιών κομμάτων.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο της εποχής μας. Η Ακροδεξιά δεν είναι μόνο οι οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις, τα συνθήματα, οι σημαίες και οι εκλογικές κάλπες.

Είναι και ένας τρόπος σκέψης.

Είναι η αντίληψη ότι για όλα φταίνε «οι άλλοι». Είναι η ανάγκη να βρεθεί ένας εχθρός, ένας αποδιοπομπαίος τράγος, πάνω στον οποίο θα φορτωθεί η προσωπική και συλλογική μας απογοήτευση.

Είναι η πολιτική του μίσους, της μισαλλοδοξίας, της απαξίωσης, της ισοπέδωσης και τελικά της απανθρωποποίησης του αντιπάλου.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη παγίδα.

Υπάρχουν άνθρωποι που ήταν πάντοτε ακροδεξιοί.

Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που μισούν την Ακροδεξιά και, χωρίς να το αντιλαμβάνονται, έχουν αρχίσει να υιοθετούν κομμάτια της συμπεριφοράς και της ρητορικής της.

Άνθρωποι προοδευτικοί, δημοκρατικοί, αριστεροί, οι οποίοι, μέσα στην οργή και την αγανάκτησή τους, φτάνουν να μιλούν με όρους που μέχρι χθες θεωρούσαν απαράδεκτους.

Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια.

Είναι προειδοποίηση. ✓ ΟΤΑΝ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ Ο ελληνικός λαός πέρασε δύσκολα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.

Βίωσε οικονομική κρίση, ανασφάλεια, απώλεια εισοδήματος, απαξίωση, αλλεπάλληλες κρίσεις και μια διαρκή αίσθηση ότι το μέλλον δεν του ανήκει.

Αυτή η πραγματικότητα μπορεί να γεννήσει διεκδίκηση, αλληλεγγύη και πολιτική δράση.

Μπορεί όμως να γεννήσει και θυμό.

Και ο θυμός, όταν δεν μετατρέπεται σε πολιτική πρόταση, εύκολα μετατρέπεται σε μίσος.

Είναι διαφορετικό να ασκείς σκληρή, τεκμηριωμένη και αμείλικτη πολιτική κριτική και διαφορετικό να επιθυμείς την εξόντωση, την ταπείνωση ή την καταστροφή του άλλου.

Είναι διαφορετικό να καταγγέλλεις μια πολιτική και διαφορετικό να θεωρείς ότι όποιος διαφωνεί μαζί σου είναι «σκουπίδι», «προδότης», «εχθρός» ή ανάξιος να υπάρχει στον δημόσιο χώρο.

Η δημοκρατική αντιπαράθεση απαιτεί σύγκρουση ιδεών.

Ο κανιβαλισμός απαιτεί την εξόντωση του αντιπάλου.

Και ανάμεσα στα δύο υπάρχει μια άβυσσος. ✓ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΩΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΟΡΓΗΣ Το φαινόμενο γίνεται ιδιαίτερα εμφανές στο διαδίκτυο.

Τα κοινωνικά δίκτυα έχουν μετατρέψει την πολιτική συζήτηση σε έναν τεράστιο χώρο άμεσης, ανεξέλεγκτης και συχνά επιθετικής έκφρασης.

Πριν από λίγα χρόνια δεν συναντούσαμε στον ίδιο βαθμό αυτή την καθημερινή κανονικοποίηση του μίσους.

Σήμερα, κάτω από μια πολιτική ανάρτηση, μια είδηση ή μια διαφορετική άποψη, μπορεί μέσα σε λίγα λεπτά να εμφανιστούν ύβρεις, απειλές, ευχές θανάτου, χυδαιότητα και ακραίος φανατισμός.

Και το πιο επικίνδυνο είναι ότι πολλές φορές αυτά δεν προέρχονται αποκλειστικά από ανθρώπους που αυτοπροσδιορίζονται ως ακροδεξιοί.

Η ακροδεξιά έχει καταφέρει να διεισδύσει στην κοινωνία όχι μόνο ως πολιτική επιλογή αλλά και ως συμπεριφορά.

Όταν ο προοδευτικός άνθρωπος απαντά στο μίσος με περισσότερο μίσος, δεν νικά την Ακροδεξιά.

Της μοιάζει.

Όταν η πολιτική αντιπαράθεση μετατρέπεται σε διαγωνισμό ύβρεων, τότε η Ακροδεξιά έχει ήδη κερδίσει ένα κομμάτι του πολιτισμού μας, ακόμη κι αν χάσει μια εκλογική μάχη. ✓ Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΟΝ ΚΥΚΛΟ ΤΗΣ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑΣ Η άνοδος των ακροδεξιών δυνάμεων στην Ευρώπη δεν είναι ούτε τυχαία ούτε ανεξήγητη.

Οικονομικές κρίσεις, ακρίβεια, στεγαστικό πρόβλημα, εργασιακή επισφάλεια, γεωπολιτικές συγκρούσεις, πόλεμοι, μεταναστευτικές πιέσεις, φόβος για το μέλλον και η αίσθηση ότι οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις δεν μπορούν ή δεν θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα δημιουργούν ένα εκρηκτικό περιβάλλον.

Σε αυτό το περιβάλλον η Ακροδεξιά εμφανίζεται ως δήθεν αντισυστημική δύναμη.

Καταγγέλλει τους πάντες.

Υπόσχεται εύκολες λύσεις.

Υποδεικνύει εύκολους εχθρούς.

Μετατρέπει τον μετανάστη, τον πρόσφυγα, τον «διαφορετικό», τη woke ατζέντα ή οποιαδήποτε άλλη κοινωνική ομάδα σε στόχο.

Το παράδοξο είναι ότι, όταν έρχεται στην εξουσία, συχνά αναγκάζεται να διαχειριστεί την πραγματικότητα με πολύ πιο συμβατικούς οικονομικούς και σκληρούς αντιλαϊκούς κανόνες από αυτούς που κατήγγελλε ως αντιπολίτευση.

Η αντίφαση αυτή, όμως, δεν αρκεί από μόνη της για να την αντιμετωπίσει.

Γιατί η Ακροδεξιά δεν κερδίζει μόνο με το πρόγραμμά της.

Κερδίζει κυρίως με το συναίσθημα.

Και το συναίσθημα του φόβου είναι πανίσχυρο πολιτικό όπλο. ✓ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΜΗΧΑΝΙΚΑ — ΑΛΛΑ ΜΑΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ Οι ιστορικές αναλογίες με τον Μεσοπόλεμο χρειάζονται προσοχή.

Δεν ζούμε την ίδια εποχή και οι κοινωνίες μας είναι διαφορετικές.

Υπάρχουν όμως επικίνδυνες ομοιότητες: οικονομική ανασφάλεια, κοινωνική απογοήτευση, φόβος για το μέλλον, απαξίωση των θεσμών, αναζήτηση «ισχυρών λύσεων», πόλωση, εξοπλισμοί, πολεμικές συγκρούσεις και η ανάγκη να βρεθούν ένοχοι για όλα όσα μας φοβίζουν.

Η ιστορία δεν αντιγράφεται.

Μπορεί όμως να μας προειδοποιήσει.

Και η προειδοποίηση είναι σαφής: όταν η κοινωνία συνηθίζει το μίσος, η δημοκρατία αρχίζει να χάνει έδαφος. ✓ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΜΙΣΟΣ Η Ακροδεξιά δεν αντιμετωπίζεται με ηθικολογίες ούτε με την απαίτηση από τους πολίτες να «ηρεμήσουν». Αντιμετωπίζεται με πολιτική.

Με πραγματική αύξηση των εισοδημάτων.

Με αξιοπρεπείς μισθούς.

Με προστασία της εργασίας.

Με αντιμετώπιση της ακρίβειας.

Με κοινωνική κατοικία και ουσιαστική λύση στο στεγαστικό.

Με ισχυρό δημόσιο σύστημα υγείας και παιδείας.

Με κράτος πρόνοιας που δεν αφήνει τον άνθρωπο μόνο απέναντι στην κρίση.

Με προστασία των μικρομεσαίων.

Με δημοκρατικούς θεσμούς που λειτουργούν και λογοδοτούν.

Και πάνω απ' όλα, με την αποκατάσταση της αίσθησης ότι η πολιτεία ακούει τον πολίτη.

Γιατί ο άνθρωπος που αισθάνεται ασφαλής, που μπορεί να σχεδιάσει το αύριο και να ζήσει αξιοπρεπώς, είναι πολύ λιγότερο ευάλωτος στους δημαγωγούς του φόβου. ✓ ΝΑ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ Δεν χρειάζεται να αρνηθούμε την οργή της κοινωνίας.

Χρειάζεται να της δώσουμε δημοκρατική κατεύθυνση.

Η οργή για την αδικία μπορεί να γίνει αγώνας για δικαιοσύνη.

Η οργή για την ακρίβεια μπορεί να γίνει διεκδίκηση για καλύτερους μισθούς.

Η οργή για τη διαφθορά μπορεί να γίνει απαίτηση για διαφάνεια και θεσμική λογοδοσία.

Η οργή για την ανασφάλεια μπορεί να γίνει αγώνας για ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος.

Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα των προοδευτικών δυνάμεων.

Να μη χαρίσουν την οργή στην Ακροδεξιά.

Να μην απαντήσουν στο μίσος με μίσος.

Να μην επιτρέψουν στον πολιτικό λόγο να γίνει αρένα κανιβαλισμού.

Να αποδείξουν ότι υπάρχει άλλος δρόμος. ✓ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ Η μάχη απέναντι στην Ακροδεξιά δεν κρίνεται μόνο στις κάλπες.

Κρίνεται και στον τρόπο με τον οποίο μιλάμε στον διπλανό μας.

Κρίνεται στο διαδίκτυο.

Στη γλώσσα που χρησιμοποιούμε.

Στην ανοχή που δείχνουμε απέναντι στη διαφορετική άποψη.

Στην ικανότητά μας να καταγγέλλουμε μια πολιτική χωρίς να εξευτελίζουμε τον άνθρωπο.

Γιατί η Δημοκρατία δεν είναι απλώς ένα πολίτευμα.

Είναι και πολιτικός πολιτισμός.

Και αν θέλουμε πραγματικά να σταματήσουμε την επέλαση της Ακροδεξιάς, πρέπει πρώτα να αρνηθούμε να γίνουμε αυτό που καταγγέλλουμε.

Να κρατήσουμε την οργή μας, αλλά να της δώσουμε περιεχόμενο.

Να κρατήσουμε τη μαχητικότητά μας, αλλά να την κάνουμε πολιτική.

Να πολεμήσουμε την αδικία χωρίς να μισήσουμε τον άνθρωπο.

Γιατί η Ακροδεξιά δεν κερδίζει μόνο όταν αυξάνει τα ποσοστά της.

Κερδίζει κάθε φορά που το μίσος της περνάει μέσα μας και αρχίζουμε να θεωρούμε φυσιολογικό να μιλάμε, να σκεφτόμαστε και να συμπεριφερόμαστε όπως ακριβώς εκείνη.

Αυτό πρέπει να σταματήσει.

Και πρέπει να σταματήσει τώρα.

Με περισσότερη Δημοκρατία, περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, περισσότερη αλληλεγγύη και, πάνω απ’ όλα, με την ανάκτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους