Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήμουν μικρό παιδί, αλλά τη θυμάμαι εκείνη την παράνοια με το «νερό του Καματερού». Ουρές χιλιομέτρων, άνθρωποι με μπιτόνια στο χέρι, απεγνωσμένοι, έτοιμοι να πιουν ραδιενέργεια βαφτισμένη σε «θαύμα» για να γιατρευτούν.

Λίγο αργότερα, η «Αγία» του Αιγάλεω.

Άλλοι να γονατίζουν, άλλοι να φιλούν χέρια, κι ένα συλλογικό παραλήρημα να σκεπάζει κάθε ίχνος λογικής.

Εντάξει, εποχές αθωότητας, ελλιπής ενημέρωση, φτώχεια, αμορφωσιά.

Μπήκαμε στην ψηφιακή εποχή όμως, κρατάμε υπολογιστές στην παλάμη μας, συνδεόμαστε με τον κόσμο σε κλάσματα δευτερολέπτου.

Και ποια είναι η κορυφαία πράξη επιβίωσης εν έτει 2026; Να τυλίγουμε χαρτονομίσματα σε αλουμινόχαρτα, για να «μην καεί το σπίτι» ή για να διώξουμε το κακό.

Το ίδιο έργο.

Οι ίδιοι πρωταγωνιστές.

Απλώς αλλάζει η σκηνογραφία.

Τότε ήταν το πλαστικό μπιτόνι και η πίστη στον θαυματοποιό της γειτονιάς.

Σήμερα είναι το αλουμινόχαρτο, το TikTok και οι σύγχρονοι έμποροι φόβου.

Η ανθρώπινη απόγνωση παραμένει ακριβώς η ίδια, έτοιμη να ακουμπήσει στο πιο παράλογο κατασκεύασμα, αρκεί να της υποσχεθεί σωτηρία χωρίς κόπο, χωρίς σκέψη, χωρίς ευθύνη.

Τελικά, δεν είναι η τεχνολογία που μας λείπει για να πάμε μπροστά.

Είναι η κριτική σκέψη.

Γιατί όσο ο φόβος και η ευπιστία πουλάνε ελπίδα σε τιμή ευκαιρίας, πάντα θα υπάρχει ένα «νερό», μια «αγία» κι ένα «αλουμινόχαρτο» να μας θυμίζουν πόσο εύκολα γυρίζουμε στον μεσαίωνα με ένα μόνο κλικ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους