Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Υπόγραψε επιτέλους, μπαμπά. Δεν σου ζητάμε να πετάξεις τους γονείς σου στα σκουπίδια.

Ένα σπίτι είναι.» Η Ελένη στεκόταν στη μέση του σαλονιού, με το παλτό ακόμα φορεμένο και τα μάγουλά της κόκκινα από τα νεύρα.

Πίσω της, από τον μισάνοιχτο διάδρομο, έπεφτε σοβάς στο παλιό μωσαϊκό.

Άκουσα ένα μικρό κομμάτι να σπάει και για μια στιγμή κανείς δεν μίλησε. «Ένα σπίτι;» της είπα. «Εδώ γεννήθηκα, Ελένη.

Εκεί, δίπλα στο παράθυρο, πέθανε ο πατέρας μου.

Σ’ αυτή την κουζίνα η μάνα μου έφτιαχνε γεμιστά κάθε Δεκαπενταύγουστο.

Μη μου λες ότι είναι ένα σπίτι.» Η πρώην γυναίκα μου, η Κατερίνα, αναστέναξε βαριά.

Καθόταν στην άκρη του καναπέ, με τα χέρια σφιγμένα στην τσάντα της, σαν να φοβόταν μήπως λερωθεί από τη σκόνη. «Νίκο, δεν είναι πείσμα πια.

Είναι κίνδυνος.

Η στέγη στάζει, τα ηλεκτρικά είναι από την εποχή του πατέρα σου, και κάθε μήνα πληρώνεις λεφτά που δεν έχεις.

Τι περιμένεις; Να πέσει πάνω σου;» Δεν απάντησα.

Κοίταξα το ταβάνι.

Η υγρασία είχε κάνει έναν σκούρο λεκέ, ίδιο περίπου με χάρτη.

Τον κοιτούσα κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ.

Είχα μάθει πού απλώνει, πού τελειώνει.

Αστεία πράγματα κάνει η μοναξιά στον άνθρωπο.

Το σπίτι ήταν στα Πετράλωνα, σε έναν στενό δρόμο που παλιά μύριζε γιασεμί και φρεσκοψημένο ψωμί.

Τώρα υπήρχαν τουρίστες με βαλίτσες, καινούρια μαγαζιά, άνθρωποι που έβγαζαν φωτογραφίες τις ξεφτισμένες προσόψεις σαν να ήταν ντεκόρ.

Οι εργολάβοι είχαν αρχίσει να χτυπούν πόρτες. «Καλή τιμή, μετρητά, άμεσα», έλεγαν.

Για την Ελένη και την Κατερίνα, η προσφορά ήταν σωτηρία. Η Ελένη είχε στεγαστικό στη Ραφήνα, δύο παιδιά, τον Στέλιο που δούλευε όλη μέρα σε εταιρεία μεταφορών και πάλι δεν έβγαιναν εύκολα. Η Κατερίνα νοίκιαζε ένα μικρό διαμέρισμα στο Χαλάνδρι.

Εγώ έπαιρνα μια σύνταξη που έφευγε πριν μπει καλά καλά στον λογαριασμό: φάρμακα, ρεύμα, ΕΝΦΙΑ, τα ψώνια από τον μπακάλη.

Είχαμε χωρίσει με την Κατερίνα πριν δεκατέσσερα χρόνια.

Όχι με φωνές στην αρχή.

Με σιωπές.

Εκείνες είναι χειρότερες.

Εκείνη ήθελε να φύγουμε στα βόρεια προάστια, κοντά στην Ελένη όταν παντρεύτηκε.

Εγώ δεν μπορούσα.

Έλεγα πως θα το φτιάξω το σπίτι, πως θα βρω λεφτά, πως θα αλλάξω τη σκεπή.

Όλο «θα». Και μετά ήρθε η κρίση, έκλεισε το μαγαζί με τα ηλεκτρολογικά, χρωστούσα παντού. Η Κατερίνα έφυγε ένα πρωί χωρίς να κάνει σκηνή.

Άφησε μόνο τα κλειδιά πάνω στο τραπέζι. Η Ελένη μου το χρέωνε χρόνια. «Διάλεξες τους τοίχους αντί για τη μάνα μου», μου είχε πει μια φορά.

Δεν της είχα πει ποτέ την αλήθεια.

Ότι δεν διάλεξα τους τοίχους.

Διάλεξα να μη δω πως η ζωή μου είχε αλλάξει και πως δεν μπορούσα να κρατάω κανέναν με το ζόρι.

Δύο εβδομάδες μετά εκείνον τον καβγά, ήρθε το χαρτί από τον δήμο.

Είχε γίνει αυτοψία, μετά από καταγγελία γείτονα για κομμάτια σοβά που έπεσαν στο πεζοδρόμιο.

Μου έδιναν προθεσμία να κάνω εργασίες ασφαλείας.

Αλλιώς το κτίριο μπορούσε να χαρακτηριστεί επικίνδυνο και να εκκενωθεί.

Κρατούσα το χαρτί και τα γράμματα χόρευαν μπροστά στα μάτια μου.

Δεν φοβήθηκα τον δήμο.

Φοβήθηκα τη λέξη «εκκένωση». Σαν να μου έλεγαν ότι κάποιος θα έμπαινε μέσα και θα μου έλεγε: πάρε δυο πράγματα και φύγε από τη ζωή σου.

Την ίδια μέρα ήρθε ένας εργολάβος, ο Μανώλης.

Νεότερός μου, καλοχτενισμένος, ευγενικός μέχρι εκεί που σε εκνευρίζει. «Κύριε Νίκο, μην το βλέπετε συναισθηματικά.

Θα σας δώσουμε μια πολύ αξιοπρεπή τιμή.

Θα πάρετε κι ένα δυάρι σε καινούρια πολυκατοικία, αν θέλετε.

Ασανσέρ, θέρμανση, όλα.» «Και την αυλή;» τον ρώτησα.

Με κοίταξε απορημένος. «Ποια αυλή;» «Αυτή που έμαθα ποδήλατο.

Που φύτεψε η μάνα μου τη λεμονιά.

Τι θα την κάνεις;» Χαμογέλασε αμήχανα. «Κύριε Νίκο, εκεί θα μπει πιλοτή.» Του έκλεισα την πόρτα χωρίς να φωνάξω.

Μετά κάθισα στην κουζίνα και έκλαψα.

Στα εβδομήντα οκτώ μου, έκλαψα σαν παιδί.

Όχι για την πιλοτή.

Γιατί κατάλαβα ότι ο κόσμος προχωράει και δεν ρωτάει αν είσαι έτοιμος. Η Ελένη ήρθε τρεις μέρες αργότερα μόνη της.

Περίμενα να με πιέσει ξανά.

Αντί γι’ αυτό, κρατούσε μια πλαστική σακούλα με τυρόπιτες και έναν φάκελο. «Πήγα στον δήμο», μου είπε σιγά. Την κοίταξα καχύποπτα. «Και;» 🔗 Συνέχεια στα πρώτα σχόλια 👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους