Μόνο ντροπή νιώθω. Πριν λίγες ημέρες, εδώ στη Νορβηγία, ζήσαμε την κηδεία του βασιλιά Harald. Χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να πουν το τελευταίο αντίο. Κι όμως, επικρατούσε ηρεμία...
Μόνο ντροπή νιώθω. Πριν λίγες ημέρες, εδώ στη Νορβηγία, ζήσαμε την κηδεία του βασιλιά Harald.
Χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να πουν το τελευταίο αντίο.
Κι όμως, επικρατούσε ηρεμία. Σεβασμός.
Και μου έχει μείνει μία εικόνα.
Η βασίλισσα Sonja να αφήνει ένα λευκό τριαντάφυλλο και να προσπαθεί να συγκρατήσει τα δάκρυά της αποχαιρετώντας τον άνθρωπό της.
Και μετά βλέπω τις εικόνες από το λαϊκό προσκύνημα του Μαζωνάκη. Κόρνες. Φωνές. Σπρωξίματα.
Κάμερες και κινητά παντού.
Το φέρετρο να προσπαθεί να ανέβει τα σκαλιά της εκκλησίας μέσα στον συνωστισμό και να δυσκολεύονται ακόμη και να ανοίξουν έναν δρόμο για να περάσει.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, άνθρωποι άρχισαν να μαλώνουν και να πιάνονται στα χέρια.
Την ώρα που μια οικογένεια αποχαιρετά τον άνθρωπό της.
Και κάπου εκεί θεωρώ ότι φαίνεται και η παιδεία μιας κοινωνίας.
Όχι στο πόσο δυνατά θα φωνάξεις ότι αγαπούσες κάποιον, αλλά στο αν γνωρίζεις πότε πρέπει να κάνεις χώρο, να χαμηλώσεις τον εαυτό σου και να σεβαστείς τη στιγμή.
Δεν θα κρίνω ποτέ τις αδελφές του που έκλαιγαν και θρηνούσαν μπροστά στο φέρετρο στα σκαλιά της εκκλησίας.
Ο καθένας βιώνει την απώλεια διαφορετικά και ο πόνος της οικογένειας δεν είναι προς σχολιασμό.
Αυτό που με ενοχλεί είναι όλο το υπόλοιπο.
Γιατί μια τέτοια στιγμή δεν είναι πανηγύρι.
Δεν είναι τηλεοπτικό θέαμα.
Δεν είναι η στιγμή να σπρώξεις, να φωνάξεις, να βιντεοσκοπείς συνεχώς, να κορνάρεις ή ακόμη χειρότερα να πιαστείς στα χέρια.
Να μην σχολιάσω ότι χόρευαν ζεϊμπέκικο.
Και είδα περισσότερα live παρά ανθρώπους να κλαίνε για την ψυχή που χάθηκε.
Και ναι, όταν βλέπω τέτοιες εικόνες από τη χώρα μου, με προβληματίζουν.
Γιατί η παιδεία δεν φαίνεται μόνο στις μεγάλες κουβέντες.
Φαίνεται κυρίως στη συμπεριφορά μας όταν η περίσταση απαιτεί όρια και σεβασμό.
Μπροστά στον θάνατο, είτε αποχαιρετάς έναν βασιλιά είτε έναν καλλιτέχνη είτε έναν άγνωστο άνθρωπο, το τελευταίο αντίο αξίζει αξιοπρέπεια.
Δεν χρειάζεται να κάνεις θόρυβο για να δείξεις ότι πονάς.
Μερικές φορές, η μεγαλύτερη ένδειξη σεβασμού είναι η σιωπή. Μάλλον σας βόλευε η τοποθεσία και πήγατε για το απογευματινό event σας. @highlight
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους