Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μπορεί να έχει ηλικία η τέχνη,το όραμα ενός άλλου κόσμου:μπορεί το σινεμά του Godard να έχει μουσειακό ενδιαφέρον και όσα εξέφραζε; Διάολε σαν σήμερα ο τεράστιος Jean-Luc Godard έφευγε από τη ζωή αφήνοντάς μας ορφανούς από τη τέχνη του,τον ίδιο τον εικοστό αιώνα...που φαίνεται αιώνες πίσω.

Αν ανατρέξω πίσω,στον κινηματογραφικό μου βίο ως θεατής, το Week- end του 1967 παραμένει μια αλησμόνητη εμπειρία καθώς συνιστούσε τη πρώτη εμπειρία μου με το σινεμά του Godard.Ανηκων στο εμβληματικό κίνημα του νέου κύματος του γαλλικού σινεμά υπήρξε μια από τις πρωτοποριακές εκδοχές του: το κίνημα συμπύκνωνε ως επί το πλείστον μια κοινωνία απόψεων για το μέλλον του σινεμά που δεν ταυτίζονταν παρά κυρίως στο ριζοσπαστικό κινηματογραφικό θάρρος. Ο Godard, ήταν ένας ανανεωτής του σινεμά τόσο στη φόρμα του όσο και στη πρόληψη που ήθελε να έχει το έργο του από το κοινό.

Όπως είχε δηλώσει οι ταινίες τους είχαν αρχή μέση και τέλος όμως όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά.

Ήταν η αντίθεση σε κάθε εμπεδωμενη σχολή και επιταγή που οδηγούσαν τη κάμερα του που σχεδόν αδιαφορούσε για τον εμπορικό αντίκτυπο του έργου της.

Αν η νεωτερικότητα σημαδεύτηκε από τη διάθεση για τις αλλεπάλληλες υπερβάσεις των συντελεσμενων, για το καινούργιο που ερχόταν σαν καλλιτεχνικό πρόταγμα συνοδεύοντας και ένα συλλογικό όραμα για το μέλλον μπορεί νομίζω κάποιος να πολιτογράφησει τον Godard σαν κατεξοχήν εκφραστή της. Στο Week-End,στη ίσως πιο πολιτική του ταινία , ένα μεγαλοαστικό ζευγάρι βουτηγμένο στο κυνήγι των ιδιοτελων τους συμφέροντων ενώπιον των οποίων κάθε ηθικό κώδικας εξαϋλώνεται ξεκινάει με το αμάξι ένα ταξίδι στο χάος της αστικής ζούγκλας και όσων αντιστέκονται σε αυτή.

Ένα ταξίδι σε ένα παράλογο κόσμο που όμως απογυμνώνει τον πάλλοντα ρυθμό της γαλλικής κοινωνίας και ναι φανερώσει τον αέρα απείθειας που θα ξέσπαγε,ένα χρόνο μόνο μετά, στο Μάη του 68. Ο Μάης κινούταν ανάμεσα σε δύο εποχές: συμβόλιζε αφενός τη διαδικασία διεκδικήσεων της εργατικής τάξης στα πλαίσια των χρυσών χρόνων του καπιταλισμού την ίδια ώρα, όμως, άνοιγε την αυλαία για να εισέλθουν νέα υποκείμενα στον στίβο των κοινωνικών αγώνων.

Η νεολαία, σπουδαστές και διανοούμενοι, ομοφυλόφιλοι και φεμινίστριες άλλαζαν εκ βάθρων την εικόνα των λαϊκών κινητοποιήσεων σε βαθμό που προκάλεσαν την αμηχανία τόσο των παραδοσιακών κομμουνιστικών κομμάτων όσο και των διανοούμενων, όπως του Αντόρνο, που βρέθηκαν αποσβολωμένοι μπροστά στην επέλαση ενός καινοφανούς τρόπου αντίδρασης προς την καθεστηκυία τάξη.Οι μέρες του Μάη απηχούσαν ένα ανεπανάληπτο ουτοπικό συναίσθημα που κυκλοφορούσε στον αέρα σαν αναγγελία μιας νέας πραγματικότητας την οποία διατυμπάνιζαν τα ευρηματικά μότο με την εμφατική αισιοδοξία τους.

Αυτό το συναίσθημα πολιτικής και κοινωνικής αλλαγής αποτύπωνε με ένα ιδιοφυές τρόπο ο Godard ο οποίος χρησιμοποιώντας τη κληρονομιά του παρελθόντος επλαθε ένα καινούργιο σύμπαν κινηματογραφικής γραφής που συμπορεύοταν αμετάκλητα από τα πολιτικά του μηνύματα.

Ένας ανεξάντλητος εραστής του πειραματισμού που δεν έπαψε να ασχολείται με το σινεμά όταν πλέον η πρωτοπορία είχε γεράσει και καθόταν ανήμπορη δίπλα στο όνειρο αλλαγής που είχε εξυμνήσει συνταξιοδοτημενα αμφότερα από το ρουν της Ιστορίας.

Προσωπικά τον Godard τον θεωρώ κάτι αντίστοιχο του Αϊζενστάιν: και δύο προσπαθούσαν, με ένα πρωτοποριακό τρόπο, να χτίσουν τη συνείδηση των θεατών προς τη κοινωνική χειραφέτηση.

Αν για κάποιους οι πιο πολιτικές ταινίες του Godard ( τώρα που το σκέφτομαι η Chinoise είναι) φαίνονται απαρχαιωμένες είναι κυρίως γιατί το όραμα αλλαγής που κυοφορησαν θεωρείται σήμερα μια αστεία υπόθεση.

Ας έχει, κάποιοι το ονειρεύτηκαν και μας προσέφεραν ταυτόχρονα μια συναρπαστική εκδοχή του σινεμά και συνάμα ενός τρόπου ζωής..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους