Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σε προεκλογική περίοδο τα πάντα πολιτικοποιούνται, τα γεγονότα αξιολογούνται από την οπτική αν μπορούν να ευνοήσουν ή καταβυθίσουν την όποια κυβέρνηση.

Δυσάρεστη συνθήκη διαλόγου, ο οποίος απαιτεί καλοπροαίρετη διάθεση - αγνότητα σκέψης και προθυμία να πειστούμε από τα επιχειρήματα του άλλου.

Ο θάνατος του Μπετόβεν, στις 26 Μαρτίου 1827, προκάλεσε πρωτοφανή δημόσια συγκίνηση στη Βιέννη.

Η κηδεία συγκέντρωσε εντυπωσιακό πλήθος, οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 10.000 έως 20.000 ανθρώπους, αριθμός τεράστιος για τα δεδομένα της βιεννέζικης κοινωνίας τότε.

Τα σχολεία στη γειτονιά έκλεισαν για να μπορέσουν οι μαθητές να παρευρεθούν.

Ανάμεσα στους νεκροφόρους ήταν σημαντικοί μουσικοί και προσωπικότητες της εποχής, μεταξύ αυτών ο Φραντς Σούμπερτ, που φέρεται να ήταν παρών ως λαμπαδηφόρος.

Ο ηθοποιός Χάινριχ Άνσλμ έδωσε τον επικήδειο λόγο, γραμμένο από τον ποιητή Φραντς Γκρίλπαρτσερ. Ο Μπετόβεν, παρά τη δύσκολη και μοναχική προσωπικότητά του και τη μακρόχρονη κώφωσή του, είχε ήδη αναγνωριστεί από τους συγχρόνους του ως μοναδική μορφή, κάτι σαν εθνικός θησαυρός της Βιέννης, ακόμη κι αν πολλοί δεν είχαν ακούσει ποτέ ζωντανά τα έργα του.

Η κηδεία λειτούργησε σχεδόν σαν δημόσια τελετή εθνικού πένθους.

Βιεννέζικες εφημερίδες δημοσίευσαν εκτενή αφιερώματα και νεκρολογίες.Η είδηση ταξίδεψε γρήγορα σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, Παρίσι, Λονδίνο, Βερολίνο, μέσω μουσικών περιοδικών και αλληλογραφίας καλλιτεχνών.

Συνολικά, ο θάνατος του Μπετόβεν θεωρείται σταθμός στην ιστορία, μια από τις πρώτες φορές που ένας συνθέτης τιμήθηκε με τέτοια κλίμακα δημόσιου πένθους, κάτι που προμήνυε τη μετέπειτα εικόνα του καλλιτέχνη ως «ήρωα» στον ρομαντισμό του 19ου αιώνα. Κάθε λαός διαθέτει τους μουσικούς «ήρωες» του λοιπόν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους