Για τον Γιώργο Μαζωνάκη. Ο αυθεντικός Μαζώ. Ο άνθρωπος που δεν προσπάθησε ποτέ να χωρέσει σε καλούπια. Που μπορούσε να τραγουδά Καζαντζίδη με φούστα, να φορά κρητική φορεσιά με βαμμένο νύχι και να...
Για τον Γιώργο Μαζωνάκη. Ο αυθεντικός Μαζώ. Ο άνθρωπος που δεν προσπάθησε ποτέ να χωρέσει σε καλούπια.
Που μπορούσε να τραγουδά Καζαντζίδη με φούστα, να φορά κρητική φορεσιά με βαμμένο νύχι και να στέκεται απέναντι σε όλα αυτά με μια φυσικότητα που τελικά έκανε τη διαφορετικότητα να μοιάζει απολύτως φυσιολογική έχοντας κερδίσει τον σεβασμό όλων.
Δεν χρειάστηκε να γίνει σαν τους άλλους για να τον αγαπήσουν.
Έγινε ο εαυτός του.
Και κάπως έτσι κέρδισε τον σεβασμό και την αγάπη ανθρώπων από παντού.
Από τη λαϊκή γειτονιά μέχρι ανθρώπους που δεν είχαν καμία σχέση με αυτό που θεωρούμε «λαϊκό». Από διαφορετικές ηλικίες, διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, διαφορετικούς κόσμους.
Τον αγάπησε ο κόσμος.
Και όμως… Ίσως εδώ βρίσκεται η πιο πικρή πλευρά της ιστορίας ενός ανθρώπου που έζησε τόσα χρόνια μέσα στα φώτα.
Γιατί μπορεί να σε αγαπούν χιλιάδες άνθρωποι και, όταν κλείνει η πόρτα πίσω σου, να αισθάνεσαι μόνος.
Μπορεί να έχεις γεμάτες πίστες, φώτα, μουσική, χειροκροτήματα και ανθρώπους να φωνάζουν το όνομά σου.
Και μετά, όταν όλα τελειώσουν, να επιστρέφεις στη σιωπή.
Κανείς από εμάς δεν ξέρει πραγματικά τι υπήρχε μέσα του.
Και δεν είναι σωστό να μιλήσουμε για τα συναισθήματά του σαν να τα γνωρίζουμε.
Όμως η ζωή του αφήνει μια σκέψη που αξίζει να κρατήσουμε: Η αγάπη του κόσμου δεν είναι πάντα αρκετή για να νικήσει την προσωπική μοναξιά.
Γιατί άλλο το χειροκρότημα κι άλλο η αγκαλιά.
Άλλο να φωνάζουν όλοι το όνομά σου κι άλλο, όταν όλα σωπαίνουν, να υπάρχουν κάποιοι να είναι εδώ για εσένα. Ο Μαζωνάκης κατάφερε να αγαπηθεί από τόσο κόσμο επειδή δεν φοβήθηκε ποτέ να είναι αυθεντικός.
Και ίσως το πιο συγκλονιστικό απ’ όλα είναι αυτό: σήμερα πενθεί μαζί του τόσος κόσμος.
Άνθρωποι που δεν τον γνώρισαν ποτέ προσωπικά, άνθρωποι που απλώς τον άκουσαν, τον τραγούδησαν, μεγάλωσαν με τις φωνές και τα τραγούδια του.
Κι όμως, σήμερα το βιώνουν σαν να έχασαν έναν δικό τους άνθρωπο. Γιατί δεν ήταν απλώς ένας καλλιτέχνης που αγαπήθηκε. Τον αγάπησαν πραγματικά.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους