Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα αλλιώτικο Σαββατόβραδο Τη μέρα που πέθανε ο Σπύρος Χαλβατζής πήγα στο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Πεδίο του Άρεως.

Εκεί, στην παρουσίαση της ιστορικής μελέτης «Οι επικηρυγμένοι» του Αλέκου Α. Χατζηκώστα, τουλάχιστον δύο ομιλητές αναφέρθηκαν με συγκίνηση στο φευγιό του Σπύρου, και για όλους τους παρευρισκομένους αυτό ήταν κάτι φυσικό, σχεδόν αυτονόητο.

Δεν περίμενα ότι η επιστροφή στο σπίτι με τον Ηλεκτρικό θα σηματοδοτούσε, με διαφορετικό τρόπο, το πολυσυζητημένο «τέλος εποχής». Στο σταθμό Αττική, γύρω στις 11 τη νύχτα, το τρένο έμεινε για αρκετά λεπτά καθηλωμένο.

Από τα μεγάφωνα μας προειδοποίησαν για μια καθυστέρηση λόγω βλάβης.

Η ίδια καθυστέρηση, η ίδια ανακοίνωση και στους επόμενους σταθμούς. Στα Άνω Πατήσια, μας ενημερώνουν ότι το δρομολόγιο θα σταματήσει στη Νέα Ιωνία λόγω βλάβης στο σύστημα ηλεκτροδότησης.

Μαζί και η υπόσχεση ότι η ΣΤΑΣΥ θα φροντίσει να δρομολογηθούν έκτακτα λεωφορεία που θα καλύπτουν την έλλειψη τρένων από Νέα Ιωνία μέχρι Ειρήνη (και αντιστρόφως). Μας ξεφορτώνουν στη Νέα Ιωνία.

Το ίδιο και τους επιβάτες των επόμενων συρμών.

Τα τοπικά λεωφορεία άφαντα.

Εκατοντάδες άνθρωποι γυρεύουν μάταια ταξί ή πηγαίνουν στην Ηρακλείου, λίγες εκατοντάδες μέτρα πιο πάνω, για να συνεχίσουν με κάποιο λεωφορείο της γραμμής.

Πάνω από 100 άνθρωποι στριμώχνονται σε ένα λεωφορείο που κανονικά χωράει γύρω στους 50. Πολλοί μαθητές, πολλοί μετανάστες.

Το απόλυτο αδιαχώρητο.

Και ζέστη, ιδρώτας πολύς.

Το «τέλος εποχής» βρίσκεται στην εγκαρτέρηση των επιβατών.

Αγανάκτηση εσωτερικευμένη.

Επί περίπου μισή ώρα, δεν μιλάμε, δεν βρίζουμε.

Κανένας πολιτικός υπαινιγμός.

Μόνο υπομονή και σιωπή.

Αν κάτι τέτοιο συνέβαινε στις πρώτες δεκαετίες της Μεταπολίτευσης, το λεωφορείο θα έβραζε από οργή, από πολιτικά σχόλια του τύπου «Καλά να πάθετε αφού τους ψηφίζετε». Τώρα τσιμουδιά.

Μάθαμε να ζούμε από μέρα σε μέρα, από μήνα σε μήνα, από δρομολόγιο σε δρομολόγιο. «Αχ, να ’ταν η ζωή μας Σαββατόβραδο», όχι τέτοιο όμως.

Για τους πατικωμένους επιβάτες του νυχτερινού λεωφορείου αγωνίστηκε ο Σπύρος Χαλβατζής.

Από 15 χρονών παιδί.

Για τους νέους, για του μετανάστες, για τους πιο φτωχούς, για εκείνους που δεν έχουν ΙΧ. Όμως οι περισσότεροι, για να μην πω όλοι οι πατικωμένοι αγνοούσαν τη ζωή και το θάνατό του.

Και στις μέρες μας οι πατικωμένοι, στην ψυχή και στο σώμα, πληθαίνουν.

Με ένα κόκκινο γαρίφαλο (και όχι μ’ ένα σουγιά) σφηνωμένο στα χείλη και μ’ ένα χαμόγελο μας αποχαιρετά ο Σπύρος Χαλβατζής. Μεθαύριο Τρίτη θα τον αποχαιρετήσουν πολλοί, παρόλο που το δικό τους κόκκινο γαρίφαλο, το λουλούδι της νιότης τους, είναι σήμερα σκονισμένο, ξεχασμένο αποκηρυγμένο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους