Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τον Κωστα τον Καζακο τον εβλεπα μικρος στην τηλεοραση. Ηταν ψιλοερωτευμενη η μανα μου μαζι του γιατι ηταν αντρακλαρας και λεβεντης.

Μετα αρχισε να μου αρεσει και μενα γιατι εκτος απο λεβεντης επαιζε και ωραια και ηταν και εκεινο το "Κονσερτο για πολυβολα" που το ειδα μικρος και μου φυγε η μαγκια.

Μετα τον Κωστα τον Καζακο τον ειδα στο θεατρο και θυμαμαι να περπαταει και να τριζει η σκηνη και να μιλαει και να ακουγεται εκεινη η φωναρα η μπασατη που ηταν λες και εβγαινε απο τα τρισβαθα της ψυχης του.

Αργοτερα ειχα την τυχη να εχω τον Κωστα τον Καζακο καθηγητη στη δραματικη σχολη.

Θυμαμαι να μας ρωταει... -Τι ειναι ομορφια; Ενα λουλουδι που ανθιζει; (λεγαμε εμεις τα γιδια...) -Τι ειναι ομορφια ρεεε; (Μια ομορφη γυναικα; ειπε ενας αλλος...) -Ρε τι ειναι ομορφια; (καμια απαντηση εμεις..) Ομορφια καλα μου παιδια ειναι ενας ανθρωπος που δυσκολευεται,βασανιζεται αλλα καταφερνει να μαζεψει τα κομματια του και να υπερκερασει τις δυσκολιες της ζωης του. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΟΜΟΡΦΙΑ. ΕΙΠΕ. Ο ΚΩΣΤΑΣ Ο ΚΑΖΑΚΟΣ.

Και κουνησαμε ολοι το κεφαλι... Σε ενα αλλο μαθημα μας ρωτησε.. - Ποιος ειναι καλος ηθοποιος; (Ποιος; ρωταγαμε εμεις..) - ΠΟΙΟΣ ΜΩΡΕΕΕΕΕ;;; (Ποιος ρε δασκαλε;) -Αυτος που εχει ατσαλινο στομαχι και δε σταματαει να εξελισσει την τεχνη του. Η ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ ειναι ενας μαραθωνιος που δεν τελειωνει ποτε.

Διαρκει για παντα. ΕΙΠΕ. Ο ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ Ο ΚΩΣΤΑΣ Ο ΚΑΖΑΚΟΣ.

Αλλο μαθημα με Καζακο... Δασκαλε πως κλαιμε; τον ειχε ρωτησει μια κοπελα... - Ελα βρε καλο μου κοριτσι τωρα... Τι πως κλαιμε; Δεν υπαρχει πιο ευκολο πραγμα... ΑΜΑ ΕΙΣΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ... ΚΛΑΙΣ. ΕΙΠΕ. Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΜΑΣ Ο ΚΩΣΤΑΣ Ο ΚΑΖΑΚΟΣ.

Τελευταια φορα που ειδα τον Κωστα τον Καζακο ηταν στις προβες των Ματωμενων Χωματων.

Συνεβη εκεινη η φοβερη και συγκινητικη στιγμη που ο μαθητης θα πατουσε στην ιδια σκηνη με το δασκαλο του.

Ηθελα να του δειξω δεκα χρονια και βαλε μετα τη δραματικη σχολη, οτι το λεει η καρδια μου δασκαλε, μασαω σιδερα... Αλλα δεν προλαβαμε.

Μετα απο την επισημη φωτογραφιση της παραστασης, επεσε ο κυρ Κωστας μας.

Ηρθε σε αλλη μια προβα με το μαγκουρακι του και επειδη καναμε αρκετες ωρες ξεκινα/σταματα με τους μουσικους, τον πηρε ο υπνος σε μια καρεκλα.

Δεν ειπε ειμαι κουρασμενος, δεν ενεδωσε, δε ζητησε να φυγει.

Ενιωθε οτι η προβα ηταν το σπιτι του.

Κοιμηθηκε ησυχα και αθορυβα σχεδον ορθιος.

Μεχρι και στον υπνο κοιμηθηκε λεβεντικα.

Αυτη ειναι η ισως πιο ανθρωπινη και γλυκια εικονα που εχω απο τον λατρεμενο μου δασκαλο.

Δε διαμαρτυρηθηκε, δεν ενοχληθηκε, παρα μονο περιμενε στα 87α του να υποστηριξει ενα εργο με ολη του την καρδια.

Μολις ξυπνησε πατησε μια αναγνωση και κοντεψε να ριξει το κτιριο.

Θηριο ανημερο.

Εχουμε ευθυνη ελεγε.

Εχει πεθανει κοσμος φωναζε.

Δεν ειναι μικρα αυτα.

Το θεμα δεν ειναι να τα ξεστομισουμε... Το θεμα ειναι... ΠΩΣ ΤΑ ΛΕΜΕ ΑΥΤΑ; ΑΝΤΙΟ ΔΑΣΚΑΛΕ. ΑΝΤΙΟ ΒΟΥΝΟ ΜΑΣ. ΑΝΤΙΟ ΚΑΛΕ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΕ. ΑΝΤΙΟ ΘΗΡΙΟ ΜΑΣ. ΑΝΤΙΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΜΑΣ. ΑΝΤΙΟ ΓΛΥΚΕ ΚΑΙ ΕΥΓΕΝΙΚΕ ΜΑΣ.

ΑΝΤΙΟ. 4 χρόνια μετά.

Ο συγκινητικός και θαυμαστός αποχαιρετισμός του ηθοποιού Stelios Dimopoulos -"Τι είναι ομορφιά"... "Ποιός είναι καλός ηθοποιός" ... "Έχουμε ευθυνη"... "Έχει πεθάνει κόσμος"... "Δεν είναι μικρά αυτά"... "Το θέμα δεν είναι πως να τα ξεστομισουμε"... "Το θέμα είναι πως τα λέμε αυτά Έφθιναν πια οι "Νέστορες" μας.

Αλλά αυτό το αδάμαστο βλέμμα τους ας το κρατήσουμε φυλαχτό... Σε τούτα 'δω τα Ματωμένα Χώματα... Παράξενα που όμορφαινουν τις λέξεις κάποιοι Άνθρωποι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους