Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ήμουν μικρή, θυμάμαι ότι οι γιατροί αντιμετωπίζονταν από τον κόσμο λίγο σαν θεοί και λίγο σαν μακρινοί συγγενείς.

Σε αυτό έπαιξε ρόλο και το γεγονός ότι ο πατέρας μου ήταν γιατρός σε δημόσιο νοσοκομείο και το έχω ζήσει από κοντά όλο αυτό.

Ο γιατρός ήταν ο άνθρωπος που ήξερε.

Εκείνος στον οποίο μπορούσες, ή τουλάχιστον πίστευες ότι μπορούσες, να παραδοθείς με κλειστά μάτια.

Ο άνθρωπος στον οποίο εμπιστευόσουν το πολυτιμότερο πράγμα που είχες και ο οποίος, περισσότερο από οποιονδήποτε εραστή στον οποίο αποδίδουμε μεταφορικά αυτή την εξουσία, κρατούσε πράγματι την καρδιά σου στα χέρια του.

Ήταν σαν ένας μακρινός σου συγγενής.

Ο γιατρός σου ήταν, πρώτα απ’ όλα, «ο γιατρός σου». Τον καλούσες στο τηλέφωνο και του έλεγες «γιατρέ μου», με μια οικειότητα που ξεπερνούσε την τυπική σχέση γιατρού και ασθενούς.

Κι αυτός ο γιατρός σου ήξερε ποιος ήσουν.

Ήξερε τα παιδιά σου, μερικές φορές και τα εγγόνια σου.

Του έστελνες γλυκά που έφτιαξε η γυναίκα σου και χριστουγεννιάτικες κάρτες τα Χριστούγεννα με ευχές και φρέσκα αυγά από το χωριό.

Μπορεί να ήθελες να τον κάνεις νονό και σε κάποιο εγγόνι σου.

Μπορούσες να τον πάρεις τηλέφωνο μέσα στη νύχτα και ταυτόχρονα ένιωθες μια μικρή ενοχή επειδή τον ενοχλούσες.

Ήταν «ο άνθρωπός σου», ο μονίμως δυνητικός σωτήρας σου.

Κάποιος θα έλεγε σε μια παρέα «ο τάδε έσωσε τον αδελφό μου», «έσωσε τον θείο μου», «του χρωστάμε πολλά». Μόνο που αυτά τα «πολλά» δεν είχαν ποτέ ακριβές υλικό αντίκρισμα.

Γιατί με τι ανταλλάσσεις μια ζωή; Πόσο κοστολογείται η δυνατότητα να ξανασηκωθείς από ένα κρεβάτι; Και πόσο πουλιέται τελικά η υγεία; Για πάρα πολλά χρόνια ο γιατρός ήταν περίπου όπως ένας καλός ξυλουργός που αποκαθιστά ένα εύθραυστο έπιπλο ή μια δασκάλα που καταφέρνει να κάνει ένα παιδί να καταλάβει τι είναι τα μόρια και τα άτομα.

Η ικανοποίηση δεν προκύπτει μόνο από το ότι βοηθάς έναν άνθρωπο, αλλά και από τη γνώση ότι κατέχεις μια δύσκολη τέχνη, ότι μπορείς να λύνεις σύνθετα προβλήματα και ότι η δεξιότητά σου έχει πραγματικό αντίκρισμα στη ζωή κάποιου άλλου.

Γι’αυτό ήταν και λίγο σαν θεός.

Μόνο που κανένας γιατρός δεν σώζει μόνος του κανέναν.

Πίσω από τον άνθρωπο στον οποίο εμπιστευόσουν τη ζωή σου υπήρχαν νοσηλευτές, εργαστήρια, ασθενοφόρα, νοσοκομεία και γενιές επιστημονικής γνώσης.

Ένα ολόκληρο σύστημα που η ευγνωμοσύνη μας συχνά χωρούσε στο πρόσωπο ενός ανθρώπου.

Με αφορμή την υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη, γράφω για όσα διακυβεύονται όταν αυτό το σύστημα υποχωρεί και τη θέση του καταλαμβάνουν πακέτα υπηρεσιών και υποσχέσεις ιδιωτικής σωτηρίας.

Για τη μετατροπή του γιατρού σε «πάροχο», του ασθενούς σε πελάτη και της υγείας σε εμπόρευμα.

Και για το πόσο ελεύθερα μπορεί να επιλέξει ένας άνθρωπος που φοβάται για τη ζωή του, χωρίς να διαθέτει τη γνώση για να κρίνει αυτό που του πουλούν.

Από εκεί η συζήτηση φτάνει στο «κράτος-νυχτοφύλακα»: ένα κράτος που προστατεύει την ιδιοκτησία και την τάξη, αφήνοντας την κάλυψη των αναγκών στην αγορά.

Δεν ζούμε ακριβώς σε ένα τέτοιο κράτος.

Όσο όμως η υγεία, η εκπαίδευση και η στέγαση παύουν να εξασφαλίζονται ως συλλογικά δικαιώματα και γίνονται όσα μπορεί να αγοράσει ο καθένας, πλησιάζουμε τη λογική του.

Η υπεράσπιση της δημόσιας υγείας δεν απαιτεί να ξεχάσουμε τις αποτυχίες της ή να εξιδανικεύσουμε τους ανθρώπους της.

Απαιτεί να διεκδικήσουμε περίθαλψη με επάρκεια, έλεγχο και λογοδοσία, προσβάσιμη σε όλους.

Γιατί όταν αφαιρούνται μία μία οι συλλογικές μας στηρίξεις, μένουμε με όσα μπορούμε να πληρώσουμε και με όποιον καταφέρει να μας πείσει ότι θα μας σώσει. Ολόκληρο το κείμενο στο πρώτο σχόλιο👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους