Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε π λ α σ τ ι κ ό σ υ ν α ί σ θ η μ α: ένα συναίσθημα που μπορεί να είναι απολύτως αληθινό τη στιγμή που βιώνεται, αλλά έχει οργανωθεί έτσι ώστε να καταναλωθεί χωρίς να αφήσει πίσω του υποχρεώσεις.

Γιατί το πραγματικό συναίσθημα έχει συνέπειες.

Η αγάπη ζητά παρουσία.

Η θλίψη ζητά μνήμη.

Η οργή απέναντι στην αδικία ζητά θέση.

Η συμπόνια ζητά να πλησιάσεις τον άλλον.

Το πλαστικό συναίσθημα ζητά κυρίως… το επόμενο συναίσθημα.

Όπως, άλλωστε, συμβαίνει συχνά και στις σύγχρονες "ερωτικές" μας σχέσεις.

Συγκινούμαι χωρίς να δεσμεύομαι.

Θυμώνω χωρίς να πράττω.

Πενθώ χωρίς να θυμάμαι.

Συμμετέχω χωρίς να αναλαμβάνω ευθύνη.

Ένταση χωρίς διάρκεια.

Συγκίνηση χωρίς συνέπεια.

Συμμετοχή χωρίς ευθύνη.

Και ίσως αυτή να είναι η ιδανική συναισθηματική κατάσταση του καταναλωτικού υποκειμένου: όχι ένας άνθρωπος που δεν αισθάνεται τίποτε, αλλά ένας άνθρωπος που αισθάνεται διαρκώς και δεν προλαβαίνει να μεταβολίσει τίποτε.

Το ώριμο συναίσθημα χρειάζεται χρόνο και σιωπή.

Χρειάζεται να αντέξεις αυτό που ένιωσες αρκετά ώστε να αναρωτηθείς τι σημαίνει για τη ζωή σου.

Το πλαστικό συναίσθημα δεν σου δίνει αυτόν τον χρόνο. Σου δίνει το επόμενο συναίσθημα, όπως τα προϊόντα στο ράφι ενός σούπερ μαρκετ. " Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους