Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ! Συνέντευξη ΕΛΕΝΗΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΑ στην Μαρία Κατσουνάκη στη σημερινή Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ - Επίσημη σελίδα Ακόμη με προ­σφω­νούν «κυρία Σελήνη» Ο ρόλος με σφράγισε.

Μου χάρισε ανα­γνω­ρι­σι­μότητα, αλλά έφαγα και «σνο­μπάρι­σμα» από το θέα­τρο.

Τώρα επι­στρέφω σε αυτό ύστερα από 27 χρόνια «Το κεφάλαιο πολιτική έχει κλείσει.

Θα έλεγα, βέβαια, πριν από λίγο καιρό το ίδιο και για το θέατρο... Πιστεύω όμως ότι για την πολιτική είναι οριστικό, γιατί δεν μου έδωσε χαρές αλλά στενοχώριες, στρίμωγμα ψυχικό.

Εκανα 16 χρόνια θέατρο γεμάτη χαρά και 7 χρόνια στην πολιτική, γεμάτη άγχος και στρες», λέει η Ελένη Κούρκουλα.

Ο πιο εύκο­λος τρόπος να ανα­φε­ρθεί κανείς στην Ελένη Κούρ­κουλα είναι να θυμίσει τον ρόλο της στη «Λάμψη» του Νίκου Φώσκο­λου, που απο­τέλεσε τηλε­ο­πτικό φαι­νόμενο, κυριαρ­χώ­ντας στους δείκτες τηλε­θέα­σης στη δεκα­ε­τία του ’90. Παρότι εμφα­νίστηκε για δύο χρόνια μόνο (’91-’93) ως Σελήνη, μια κοπέλα ψυχικά εύθραυ­στη και δια­νοη­τικά αστα­θής, «ένα σπα­σμένο μυαλό παι­διού στο σώμα μιας γυναίκας», συν­δέθηκε άρρη­κτα και ανε­ξίτηλα με το πρόσωπο αυτό.

Εγινε δεύτερο δέρμα της. «Μπαίνω σε μαγα­ζιά ακόμη και σήμερα και με προ­σφω­νούν “κυρία Σελήνη”. Πέρυσι είχα πάει στου Μακρυ­γιάννη, σε ένα σου­βλα­τζίδικο, και μόλις μπήκα μέσα μού λέει ο μαγα­ζάτο­ρας “κυρία Σελήνη, πώς γίνατε καλά και γίνατε και μια όμορφη γυναίκα;”. Με σφράγισε αυτός ο ρόλος.

Τώρα που τα σκέφτο­μαι και γίνε­ται ο απο­λο­γι­σμός, είναι 50-50. Δηλαδή, από τη μία, μου έδωσε τεράστια ανα­γνω­ρι­σι­μότητα και πολλή αγάπη από τον κόσμο, γιατί ήμουν το κορι­τσάκι το πνευ­μα­τικά ευάλωτο και απρο­στάτευτο.

Από την άλλη, όμως, ενώ είχα ξεκι­νήσει να κάνω θέα­τρο με “ποιο­τι­κές” προ­δια­γρα­φές, με τον Βολα­νάκη σκη­νο­θέτη, έφαγα σνο­μπάρι­σμα από τον θεα­τρικό χώρο και δικαίως». Σήμερα η Ελένη Κούρ­κουλα είναι μια φωτεινή και όμορφη 67χρονη γυναίκα, με μεγάλη οικο­γένεια (τρία αδέλ­φια, θεία επτά παι­διών, «έξτρα-για­γιά» για δέκα εγγόνια), με γεν­ναιόδωρα αισθήματα και διάθεση να ξανα­ζήσει το θεα­τρικό παι­χνίδι ύστερα από περίπου τρεις δεκα­ε­τίες, έχο­ντας αντι­με­τω­πίσει έναν χωρι­σμό (με τον δεύτερο σύζυγό της Διο­νύση Πανα­γι­ω­τάκη) και έναν καρ­κίνο, δύο γεγο­νότα που τη «συνέτρι­ψαν», όπως ομο­λο­γεί η ίδια.

Από τον Οκτώ­βριο θα εμφα­νίζε­ται στο «Εμπο­ρι­κόν» της οδού Σαρρή 11, με τον Χρήστο Χατζη­πα­να­γι­ώτη, σε μια κωμω­δία που σημει­ώ­νει μεγάλη επι­τυ­χία στη Γαλ­λία από το 2021.

Πρόκει­ται για το «Chers parents» («Ακρι­βοί μου γονείς») των Eμανουέλ και Aρμέλ Πατρόν. – Είστε 27 χρόνια εκτός θεα­τρι­κής σκη­νής και 20 εκτός πολι­τι­κής.

Επι­λέγετε να ξανα­δο­κι­μάσετε το θέα­τρο, αλλά όχι την πολι­τική. – Το κεφάλαιο πολι­τική έχει κλείσει.

Θα έλεγα, βέβαια, πριν από λίγο καιρό το ίδιο και για το θέα­τρο... Πιστεύω όμως ότι για την πολι­τική είναι ορι­στικό γιατί δεν μου έδωσε χαρές, αλλά στε­νο­χώ­ριες, στρίμωγμα ψυχικό.

Εκανα 16 χρόνια θέα­τρο γεμάτη χαρά και 7 χρόνια στην πολι­τική, γεμάτη άγχος και στρες. – Δύο βου­λευ­τι­κές θητείες, επί Σημίτη, καθήκο­ντα υφυ­πουρ­γού Παι­δείας και, τέλος, μια επι­στολή παραίτη­σης.

Ποιο ήταν το πιο δύσκολο που αντι­με­τω­πίσατε σε αυτήν τη δια­δρομή; – Πρώ­τον, έφαγα πολύ «ξύλο», τραυ­μα­τικό μπούλινγκ.

Τότε, δεν υπήρ­χαν τα κοι­νω­νικά δίκτυα, αλλά ήξε­ρες και ένι­ω­θες ότι αυτό που γράφε­ται και λέγε­ται κυκλο­φο­ρεί στα καφέ, στα εστια­τόρια, παντού.

Εγώ εισέπραξα πολλή υπο­τίμηση. «Σιγά τη Σελήνη που θα ασχο­λη­θεί με την πολι­τική». Και μάλι­στα από το ΠΑΣΟΚ.

Ούτε από τη Νέα Δημο­κρα­τία ούτε από άλλα κόμ­ματα.

Είναι πάρα πολύ αντα­γω­νι­στι­κός ο σταυ­ρός προ­τίμη­σης.

Εκεί μαχαι­ρώ­νει ο ένας τον άλλον.

Εμένα δε, με κατα­μα­χαίρω­σαν.

Θυμάμαι να γράφε­ται ότι έγινε κατα­σπα­τάληση χρήμα­τος στη Νέα Γενιά.

Ανα­κάλυψα ότι είχε στη­θεί εσω­τε­ρικά και διο­χε­τευ­θεί η «πλη­ρο­φο­ρία» από άνθρωπο ο οποίος θα κατέβαινε στην ίδια περι­φέρεια με εμένα.

Θεωρώ ότι και σήμερα δεν έχει αλλάξει κάτι σε αυτό.

Εγώ δεν είμαι συγκρου­σια­κός τύπος.

Δηλαδή ο χαρα­κτήρας μου, ο ψυχι­σμός μου, είναι προ­σθε­τι­κός.

Ο καθένας με Οταν με ρωτούν «επάγ­γελμα;», δεν ξέρω τι να απα­ντήσω.

Δεν θα έλεγα ότι είμαι ηθο­ποιός.

Δεν θα έλεγα, με τίποτα, ότι είμαι πολι­τι­κός.

Δεν ξέρω τι είμαι, αλλά είμαι ευχα­ρι­στη­μένη και χαρούμενη με αυτό που είμαι. τη ματιά που βλέπει τα πράγ­ματα, προ­σθέτει στη ματιά του άλλου. – Δεν συμ­με­ρίζε­στε μάλ­λον το «ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια» – Οχι.

Ομως, πήρα μεγάλη χαρά από την απο­δοχή του κόσμου.

Ξαφ­νικά, 67.000 άτομα με επέλε­ξαν την πρώτη φορά και περίπου 57.000 τη δεύτερη.

Δεν έχω την ψευ­δαίσθηση ότι εκλέχθηκα με το σπαθί μου ως πολι­τικό ον. Δεν με έβγαλε, να το πω αλλιώς, η άποψη των ανθρώ­πων, με έβγαλε η αγάπη τους.

Αλλά εμένα αυτό μου αρκεί.

Δηλαδή μου αρκεί ότι οι άνθρω­ποι με αγάπη­σαν γι’ αυτό που είμαι και όχι ανα­γκα­στικά για το τι απόψεις έχω. – Κρα­τήσατε δεσμούς με το ΠΑΣΟΚ; – Οχι, ο μόνος δεσμός μου με το ΠΑΣΟΚ είναι ο Ευάγ­γε­λος Βενι­ζέλος.

Επίσης, δεν με ενδιέφερε το ΠΑΣΟΚ εν γένει, με ενδιέφερε το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη. – Πώς προ­έκυψε η σχέση σας με την πολι­τική; – Από 14 χρόνων ήμουν μέσα στην πολι­τική.

Από την εποχή της δικτα­το­ρίας.

Τα δύο μεγα­λύτερα αδέλ­φια μου, ο Ανδρέας και ο Αλκης, ήταν στο φοι­τη­τικό κίνημα.

Ο μικρότε­ρος, ο Δημήτρης, δεν είχε προ­λάβει, γιατί ήταν πρω­το­ε­τής στη Νομική.

Το ’73, την επόμενη, μεθε­πόμενη, ημέρα του Πολυ­τε­χνείου, ψάχνο­ντας τον Ανδρέα για να τον συλ­λάβουν, την ώρα που ο Αλκης είχε δια­φύγει με πλα­στά δια­βα­τήρια στη Γαλ­λία, ήρθαν σπίτι οι Εσα­τζήδες, μέσα στη νύχτα, με τα Τόμι­γκαν προ­τε­τα­μένα, ακι­νη­το­ποι­ώ­ντας τους γονείς μου και εμένα.

Και μη βρίσκο­ντας τον Ανδρέα ο οποίος κρυ­βόταν, είπαν ότι «θα πάρουμε τον μικρό μέχρι να εμφα­νι­στεί». Θυμάμαι σκηνή να τον τρα­βάει η μάνα μου από το που­λόβερ του και να τον τρα­βούν αυτοί στην έξοδο και να φωνάζει η μάνα μου «ποιον παίρ­νετε, ρε; Ποιον παίρ­νετε»; Και τον πήραν.

Και φυλα­κίστηκε.

Και ο μπα­μπάς μου δεν μπο­ρούσε να βοη­θήσει καθόλου.

Στα τηλέφωνα να φωνάζει, τώρα το λέμε και γελάμε μεταξύ μας, «αυτό δεν είναι παιδί, είναι αδάμας». – Οτι είστε μέλος της οικο­γε­νείας Κούρ­κουλα, με επώ­νυμα αδέλ­φια, έναν αρχι­τέκτονα, έναν δημο­σιο­γράφο, έναν πολι­τικό και διπλω­μάτη, σας βοήθησε στη ζωή σας; – Κατ’ αρχάς νιώθω ότι έχω ένα μόνιμο, ζωντανό data base, τα αδέρ­φια μου! Ηθελα να τοπο­θε­τηθώ όταν ήμουν στην πολι­τική για τα ευρω­παϊκά, για τα διε­θνή; Τηλε­φω­νούσα στον Δημήτρη.

Ηθελα να τοπο­θε­τηθώ για θέματα αισθη­τι­κής; Απευ­θυ­νόμουν στον Ανδρέα.

Για τα ελλη­νο­τουρ­κικά; Στον Αλκη.

Ολοι με βοήθη­σαν και με βοη­θούν. – Είστε πολύ δεμένοι μεταξύ σας; – Πολύ και αυτό ήταν το ζητούμενο των γονιών μου από τότε που ήμα­σταν μικρά και κυρίως στο τέλος ήταν οι προ­φο­ρι­κές και γρα­πτές επι­θυ­μίες τους.

Να είμα­στε πάντα ενω­μένοι.

Και είμα­στε.

Οχι γιατί το είπαν οι γονείς μου.

Γιατί νιώ­θουμε έτσι.

Νιώθω την προ­στα­σία τους.

Πάντα είμαι και παρα­μένω η μικρή.

Και νιώθω ότι είναι όλοι δίπλα μου.

Εχω κι εγώ λίγο τον ρόλο της μαμάς.

Ως η μόνη γυναίκα ανάμεσα σε τρεις άνδρες.

Είμαι ένα σημείο ανα­φο­ράς για την ευρύτερη οικο­γένεια. – Εχετε αισθα­νθεί στη ζωή σας προ­νο­μιούχα; – Ανήκα σε αυτό που λέμε μεσαία τάξη.

Ναι, νιώθω ευνοη­μένη.

Δεν κυνήγησα, δεν ίδρωσα.

Γιατί, η αλήθεια είναι, ότι δεν έχω κι ένα συγκε­κρι­μένο επάγ­γελμα.

Οταν λείπεις 27 χρόνια, δεν λες είναι μια μεγάλη παύση αυτή.

Είναι τεράστια.

Οταν με ρωτούν «επάγ­γελμα;», δεν ξέρω τι να απα­ντήσω.

Δεν θα έλεγα ότι είμαι ηθο­ποιός.

Δεν θα έλεγα, με τίποτα, ότι είμαι πολι­τι­κός.

Δεν ξέρω τι είμαι, αλλά είμαι ευχα­ρι­στη­μένη και χαρούμενη με αυτό που είμαι.

Δεν μπορώ να βάλω τίτλο γι’ αυτό που είμαι.

Πέρασα μια όμορφη ζωή.

Εκανα δύο ουσια­στι­κούς και επι­τυ­χη­μένους γάμους (σ.σ. με τον θεα­τρικό σκη­νο­θέτη Δια­γόρα Χρο­νόπουλο με τον τηλε­ο­πτικό παρα­γωγό Διο­νύση Πανα­γι­ω­τάκη), δηλαδή δύο κύκλους ζωής.

Και για τους δύο είμαι ευχα­ρι­στη­μένη. Δεν ήθελα να απο­κτήσω παιδί. Εζησα καλά, με ποιότη­τες. Εκανα στη ζωή μου αυτό που ήθελα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους