Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τρεις σταυροί στον Γολγοθά τρεις τρόποι να πονάς Εκείνο το απόγευμα στον Γολγοθά υπήρχαν τρεις σταυροί.

Τρεις άνθρωποι πονούσαν.

Τρία σώματα μάτωναν κάτω από τον ίδιο ουρανό.

Κι όμως, επάνω σε εκείνον τον λόφο συνέβαιναν τρεις εντελώς διαφορετικές ιστορίες.

Στον έναν σταυρό ένας άνθρωπος πονούσε και ο πόνος του έγινε θυμός. «Εάν είσαι ο Χριστός, σώσε τον εαυτό σου και εμάς». Δεν ζητούσε τον Θεό.

Ζητούσε να τελειώσει ο πόνος.

Ήθελε ένα θαύμα, όχι μια συνάντηση.

Στον άλλο σταυρό βρισκόταν ένας άνθρωπος που πονούσε ακριβώς το ίδιο.

Τα ίδια καρφιά.

Η ίδια αγωνία.

Ο ίδιος επερχόμενος θάνατος.

Κι όμως, μέσα στον πόνο του κατάφερε να κοιτάξει δίπλα του.

Και εκεί, μέσα στο αίμα και στη σκόνη, αναγνώρισε έναν Βασιλιά.

Δεν ζήτησε να κατέβει από τον σταυρό.

Δεν είπε: «Σώσε με». Είπε μόνο: «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου». Και τότε συνέβη ένα από τα συγκλονιστικότερα πράγματα του Ευαγγελίου.

Ένας άνθρωπος που δεν είχε πια χρόνο να διορθώσει τη ζωή του, δεν είχε χρόνο να επιστρέψει όσα είχε πάρει, δεν είχε χρόνο να αποδείξει ότι άλλαξε, δεν είχε ούτε μία ολόκληρη ημέρα μπροστά του για να γίνει «καλός άνθρωπος», άκουσε: «Σήμερον μετ’ εμού έση εν τω Παραδείσω». Και ανάμεσά τους… ο τρίτος Σταυρός. Ο Χριστός.

Ο μόνος που θα μπορούσε να κατέβει και ο μόνος που επέλεξε να μείνει.

Τον ειρωνεύονταν: «Κατέβα από τον Σταυρό και θα πιστέψουμε». Κι Εκείνος έμεινε.

Γιατί αν κατέβαινε, θα τους έδειχνε πόσο δυνατός ήταν.

Μένοντας, τους έδειξε πόσο πολύ τους αγαπούσε.

Και κάπου εδώ ο Γολγοθάς παύει να είναι απλώς μια ιστορία δύο χιλιάδων ετών.

Γιατί και σήμερα υπάρχουν τρεις σταυροί.

Υπάρχει ο άνθρωπος που πονά και θυμώνει με τον Θεό. «Γιατί εγώ;» «Πού είσαι;» «Αν υπάρχεις, βγάλε με από εδώ». Υπάρχει ο άνθρωπος που πονά και μέσα από τα δάκρυά του ψιθυρίζει: «Δεν καταλαβαίνω, Κύριε.

Δεν ξέρω γιατί το επέτρεψες.

Αλλά μη με ξεχάσεις». Και υπάρχει πάντοτε ο τρίτος Σταυρός.

Εκείνος του Χριστού.

Ανάμεσα στους δικούς μας.

Γι’ αυτό, όταν έρθει στη ζωή σου ένας σταυρός, μην πιστέψεις ότι ο Θεός σε εγκατέλειψε. Ο Χριστός δεν σου υποσχέθηκε έναν κόσμο χωρίς Γολγοθά.

Σου υποσχέθηκε όμως κάτι μεγαλύτερο: ότι στον Γολγοθά σου δεν θα είσαι μόνος.

Μπορεί σήμερα να σηκώνεις έναν σταυρό που κανείς δεν βλέπει.

Μια αρρώστια.

Ένα παιδί για το οποίο αγωνιάς.

Έναν άνθρωπο που έχασες.

Έναν γάμο που διαλύεται.

Μια μοναξιά που δεν τολμάς να ομολογήσεις.

Ένα οικονομικό αδιέξοδο.

Μια ενοχή που κουβαλάς χρόνια.

Ένα βράδυ που κλαις όταν όλοι νομίζουν ότι είσαι καλά.

Κοίτα λίγο δίπλα σου.

Υπάρχει κι άλλος Σταυρός.

Και επάνω Του βρίσκεται Εκείνος που δεν σου λέει: «Μην πονάς». Σου λέει: «Ξέρω». Ξέρω τι σημαίνει να πονάς.

Ξέρω τι σημαίνει να φοβάσαι.

Ξέρω τι σημαίνει να σε εγκαταλείπουν.

Ξέρω τι σημαίνει να φωνάζεις και να μοιάζει ο ουρανός σιωπηλός.

Και κάτι ακόμη μας διδάσκουν εκείνοι οι τρεις σταυροί.

Ο πόνος από μόνος του δεν μας κάνει καλύτερους.

Μπορεί να μας σκληρύνει.

Μπορεί όμως και να μας ανοίξει.

Ο ένας ληστής είχε δίπλα του τον Παράδεισο και δεν τον είδε.

Ο άλλος βρισκόταν λίγα μέτρα μακριά από τον ίδιο Χριστό και Τον αναγνώρισε.

Γι’ αυτό ίσως το μεγαλύτερο ερώτημα δεν είναι: «Γιατί υπάρχει ο σταυρός στη ζωή μου;» Αλλά: «Τι άνθρωπος θα γίνω επάνω στον σταυρό μου;» Θα αφήσω τον πόνο να με γεμίσει μίσος; Ή θα τον κάνω προσευχή; Θα κοιτάζω μόνο τα καρφιά μου; Ή θα σηκώσω για μια στιγμή τα μάτια και θα δω Εκείνον που σταυρώνεται δίπλα μου; Δεν επιλέγουμε πάντοτε τον σταυρό που θα βρεθεί στον δρόμο μας.

Επιλέγουμε όμως ποιοι θα κατεβούμε από αυτόν.

Και να θυμάσαι: Κανένας Γολγοθάς δεν κρατά για πάντα. Γιατί πίσω από τον Σταυρό υπάρχει ένας Τάφος. Και πίσω από τον Τάφο… μια Ανάσταση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους