Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με αφορμή τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών επέδειξε αξιοσημείωτα αντανακλαστικά.

Πραγματοποιήθηκε άμεσα αυτοψία, συγκλήθηκε έκτακτο ΔΣ και αποφασίστηκε αυτεπάγγελτος πειθαρχικός έλεγχος.

Παράλληλα, δημοσιοποιήθηκαν αναφορές για σοβαρές διοικητικές κυρώσεις, μεταξύ των οποίων εξάμηνη ανάκληση της βεβαίωσης λειτουργίας ιατρείου και πρόστιμο 14.673,51 ευρώ.

Η αντίδραση αυτή είναι σωστή.

Όταν υπάρχουν ενδείξεις ότι μπορεί να έχει τεθεί σε κίνδυνο η ζωή ενός ανθρώπου, οι αρμόδιοι θεσμοί οφείλουν να αντιδρούν αμέσως.

Παρακολουθώντας, όμως, αυτή την εντυπωσιακή ταχύτητα, θυμήθηκα τη δική μου αλγεινή εμπειρία με τον ίδιο Σύλλογο, την οποία δεν έχω αναφέρει δημόσια στο παρελθόν και η οποία κράτησε 5 ΧΡΟΝΙΑ και 2 μήνες και όχι 5 μέρες όπως στην περίπτωση του γιατρού του Γιώργου Μαζωνάκη.

Στις 20 Μαρτίου 2017 υπέβαλα στον ΙΣΑ καταγγελία κατά πασίγνωστης ογκολόγου, το όνομα της οποίας επιλέγω να μην αναφέρω.

Η συγκεκριμένη γιατρός κραύγαζε δημόσια ότι οι καρκινοπαθείς δεν έπρεπε να κάνουν χημειοθεραπείες και τους κατηύθυνε προς διάφορα συμπληρώματα και δήθεν θεραπευτικά σκευάσματα.

Με απλά λόγια, καλούσε βαριά ασθενείς να απομακρυνθούν από αποδεδειγμένες θεραπείες και να στραφούν σε ματζούνια.

Σχεδόν οκτώ μήνες αργότερα, στις 2 Νοεμβρίου 2017, το Διοικητικό Συμβούλιο του ΙΣΑ αποφάσισε να ασκήσει πειθαρχική δίωξη.

Χρειάστηκαν ακόμη σχεδόν έξι μήνες για να ενημερωθεί επισήμως η γιατρός, στις 26 Απριλίου 2018, ότι παραπεμπόταν στο Πειθαρχικό Συμβούλιο.

Στο σχετικό έγγραφο αναφερόταν ότι από την καταγγελία μου και τις μεταγενέστερες διαμαρτυρίες πολιτών προέκυπταν αποχρώσες ενδείξεις τέλεσης πειθαρχικού αδικήματος.

Από την αρχική καταγγελία είχαν ήδη περάσει περισσότεροι από δεκατρείς μήνες. 'Έπειτα από ακόμη επτάμισι μήνες, στις 13 Δεκεμβρίου 2018, ορίστηκε εισηγητής.

Έναν μήνα αργότερα, στις 14 Ιανουαρίου 2019, η γιατρός κλήθηκε να απολογηθεί και στις 4 Φεβρουαρίου κατέθεσε την έγγραφη απολογία της.

Η πρώτη συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε στις 10 Μαΐου 2019, τρεις μήνες αργότερα.

Ακολούθησαν νέες συνεδριάσεις στις 16 Σεπτεμβρίου και στις 7 Οκτωβρίου 2019.

Τελικά, στις 7 Οκτωβρίου 2019, δυόμισι χρόνια μετά την καταγγελία μου, εκδόθηκε η υπ’ αριθμόν 19/2019 απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου του ΙΣΑ.

Η γιατρός κρίθηκε ομόφωνα ένοχη.

Της επιβλήθηκε προσωρινή παύση άσκησης του ιατρικού επαγγέλματος για τρία χρόνια, επειδή, σύμφωνα με την απόφαση, δημιουργούσε σύγχυση σε βαριά ασθενείς και τους προέτρεπε εμμέσως να αποφεύγουν τη χημειοθεραπεία.

Της επιβλήθηκε επίσης πρόστιμο 20.000 ευρώ για τους ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς της και για τις θεραπευτικές ιδιότητες που απέδιδε σε συμπληρώματα, καθώς και δικαστικά έξοδα 200 ευρώ.

Ούτε εκεί τελείωσε η υπόθεση.

Σχεδόν εννέα μήνες αργότερα, στις 3 Ιουλίου 2020, η γιατρός άσκησε έφεση και η διαδικασία μεταφέρθηκε στο Ανώτατο Πειθαρχικό Συμβούλιο Ιατρών του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου.

Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας κλήθηκα και κατέθεσα ως μάρτυρας.

Η τελική απόφαση του ΠΙΣ εκδόθηκε στις 25 Μαΐου 2022, σχεδόν δύο χρόνια μετά την άσκηση της έφεσης.

Η έφεση απορρίφθηκε κατ’ ουσίαν και η γιατρός κρίθηκε εκ νέου ομόφωνα ένοχη και για τα δύο πειθαρχικά παραπτώματα.

Το πρόστιμο των 20.000 ευρώ διατηρήθηκε ομόφωνα, ενώ η τριετής παύση παρέμεινε κατά πλειοψηφία, επειδή ένα μέλος είχε ζητήσει τη μείωσή της.

Από την ημέρα της καταγγελίας μου μέχρι την τελική απόφαση του ΠΙΣ για την πέρασαν 1.892 ημέρες.

Πέντε χρόνια, δύο μήνες και πέντε ημέρες για να χάσει, έστω για 3 χρόνια, την άδεια της και να της επιβληθεί πρόστιμο.

Όλη αυτή την 5ετία, ασκούσε κανονικά το επάγγελμά της και όλες τις προαναφερθείσες δραστηριότητες.

Όλη αυτή η διαδικασία δεν ήταν απλώς ένα χρονολόγιο εγγράφων, συνεδριάσεων και αποφάσεων.

Είχε τεράστιο προσωπικό και επαγγελματικό κόστος για εμένα.

Η γιατρός είχε στραφεί εναντίον μου με μήνυση και, επειδή τότε υπηρετούσα στην Πολεμική Αεροπορία, βρέθηκα αντιμέτωπος με αφόρητη πίεση στην εργασία μου, υπηρεσιακές περιπέτειες, αεροδικεία, χρόνια αβεβαιότητας και μεγάλη ψυχική φθορά.

Όλα αυτά επειδή τόλμησα να καταγγείλω δημόσιες τοποθετήσεις της που θεωρούσα επικίνδυνες για καρκινοπαθείς και οι οποίες, χρόνια αργότερα, κρίθηκαν πράγματι πειθαρχικά επιλήψιμες.

Στη δική μου περίπτωση δεν είχε πεθάνει κάποιος διάσημος.

Δεν υπήρχαν τηλεοπτικά συνεργεία, πρωτοσέλιδα και πανελλήνια πίεση.

Υπήρχε απλώς ένας πολίτης που είχε καταγγείλει μια ογκολόγο επειδή καλούσε καρκινοπαθείς να αποφεύγουν τη χημειοθεραπεία και να εμπιστεύονται «ματζούνια». Ίσως γι’ αυτό το «άμεσα» χρειάστηκε 1.892 ημέρες για να ολοκληρωθεί.

Χαίρομαι ειλικρινά που ο ΙΣΑ απέδειξε τώρα ότι μπορεί να κινητοποιείται μέσα σε ελάχιστο χρόνο.

Απομένει μόνο ένα ερώτημα.

Μπορεί να επιδεικνύει τα ίδια αντανακλαστικά και όταν ο άνθρωπος που κινδυνεύει ή καταγγέλλει δεν είναι διάσημος, όταν το όνομά του δεν γίνεται πρωτοσέλιδο και όταν οι κάμερες δεν περιμένουν μια ανακοίνωση; Γιατί η προστασία των ασθενών δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους δημοσιότητας.

Και οι θεσμοί δεν κρίνονται μόνο από το πόσο γρήγορα αντιδρούν όταν τους παρακολουθεί ολόκληρη η χώρα, αλλά κυρίως από το πώς ενεργούν όταν δεν τους παρακολουθεί σχεδόν κανείς. ΥΓ: Το πρόσωπο της φωτογραφίας δεν είναι πραγματικό.

Η εικόνα δημιουργήθηκε με ΑΙ και αποδίδει μόνο ορισμένα γενικά εξωτερικά χαρακτηριστικά της γιατρού στην οποία αναφέρεται η ανάρτηση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους