Ώρες μικρές στα σκοτεινά Του πόνου πιάνω τη συχνότητα σε θέλω τραγικά Στη ταραγμένη μου ψυχή Θα είσαι πάντα εκκρεμότητα σαν πόρτα ανοιχτή Που λείπεις, μου 'πεσε βαρύ Τι κόμπος στο λαιμό, τι τεράστια...

Πλήρες Κείμενο:

Ώρες μικρές στα σκοτεινά Του πόνου πιάνω τη συχνότητα σε θέλω τραγικά Στη ταραγμένη μου ψυχή Θα είσαι πάντα εκκρεμότητα σαν πόρτα ανοιχτή Που λείπεις, μου 'πεσε βαρύ Τι κόμπος στο λαιμό, τι τεράστια λαϊκή συγκίνηση είναι αυτή, για τον άδικο χαμό του Γιώργου Μαζωνάκη, πόσο ανατριχιαστικός ο τρόπος που αποχαιρετάει η Νίκαια κι η Κοκκινιά, «η παλιά του γειτονιά» το δικό της παιδί, οι άνθρωποι αγκαλιασμένοι να ψέλνουν τα τραγούδια του σαν κατευόδιο, σα νανούρισμα, σαν παρηγοριά γι’ αυτό το πρόωρο φευγιό, σα να του λένε την ύστατη στιγμή, δεν φεύγεις μόνος, είμαστε εδώ να τραγουδήσουμε για σένα, όπως τραγούδησες εσύ για μας, «στου πόνου την συχνότητα»… "θα είσαι πάντα εκκρεμότητα σαν πόρτα ανοιχτή"… "Που λείπεις, μου 'πεσε βαρύ"...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους