Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θα εμφανιστούν πάλι οι γνωστοί. Αυτοί που, όταν πεθαίνει ένας κομμουνιστής, θυμούνται τα πάντα εκτός από το πιο ουσιαστικό.

Ότι ήταν κομμουνιστής του ΚΚΕ.

Θα γράψουν για τον καλό άνθρωπο, για τον έντιμο αγωνιστή, για τον ακέραιο χαρακτήρα, για τις προσωπικές τους αναμνήσεις.

Θα ανασύρουν ιστορίες, θα μιλήσουν συγκινημένοι για τις αρετές του και, κάπου ανάμεσα στις γραμμές, θα προσπαθήσουν να κάνουν το πιο βολικό τους κόλπο.

Να κρατήσουν τον «άνθρωπο» και να αφήσουν στην άκρη τον κομμουνιστή.

Ή, ακόμη καλύτερα, να κρατήσουν τον «κομμουνιστή» αλλά να τον παρουσιάσουν ως κάτι δήθεν ανεξάρτητο από το ΚΚΕ.

Από το «ΚΚΕ του τότε», αν αυτό τους βολεύει.

Ή από το «ΚΚΕ όπως είναι σήμερα», όπως αρέσκονται να λένε όσοι έχουν πάψει εδώ και χρόνια να έχουν οποιαδήποτε σχέση με το Κόμμα.

Μόνο που ο Σπύρος δεν χρειάζεται τέτοιες μετατροπές για να χωρέσει στις δικές τους αφηγήσεις.

Δεν υπήρξε ποτέ ο κομμουνιστής που θα ήθελαν να μας παρουσιάσουν τώρα.

Ήταν κομμουνιστής του ΚΚΕ. Καθαρά. Συνειδητά.

Μέχρι τέλους.

Και δεν υπάρχει κανένας λόγος να χαριστούμε στους όψιμους «πενθούντες» που σήμερα ανακαλύπτουν πόσο ακέραιος, πόσο ανθρώπινος και πόσο σπουδαίος ήταν, ενώ κάνουν πως δεν βλέπουν αυτό που σφράγισε ολόκληρη την οργανωμένη του ζωή. Ο Σπύρος δεν ήταν ακέραιος παρά το ότι ήταν κομμουνιστής.

Ήταν ακέραιος ακριβώς επειδή ήταν κομμουνιστής.

Δεν ήταν ανθρώπινος έξω και πέρα από την πολιτική του στράτευση.

Η ανθρωπιά του, η συνέπειά του, η σταθερότητά του, η αγωνιστικότητά του ήταν κομμάτια της ίδιας επιλογής.

Της επιλογής να υπηρετεί το Κόμμα του και την ιδεολογία στην οποία πίστεψε.

Κι αυτή την επιλογή δεν την έκανε για όσο τον βόλευε.

Δεν την άλλαξε όταν άλλαξαν οι συσχετισμοί.

Δεν την ξαναβάφτισε για να γίνει αποδεκτός από εκείνους που σήμερα θα ήθελαν να τον «αποκομματικοποιήσουν». Έμεινε εκεί που είχε επιλέξει να βρίσκεται. Στο ΚΚΕ.

Μέχρι την τελευταία του στιγμή.

Γι' αυτό και δεν θα αφήσουμε κανέναν να τον ξαναγράψει στα μέτρα του.

Ούτε οι «ανεξάρτητοι» κομμουνιστές που θυμούνται το ΚΚΕ μόνο για να το αποκηρύξουν.

Ούτε οι όψιμοι θαυμαστές που θέλουν έναν κομμουνιστή χωρίς Κόμμα, έναν αγωνιστή χωρίς στράτευση και έναν άνθρωπο χωρίς την πολιτική του ταυτότητα. Ο Σπύρος ήταν μέλος και στέλεχος του ΚΚΕ.

Και ήταν περήφανος γι' αυτό.

Αυτό ήταν η πραγματική του ταυτότητα.

Όχι μια λεπτομέρεια της βιογραφίας του που μπορούμε τώρα, για λόγους «πολιτικής ευγένειας», να παραλείψουμε.

Γι' αυτό θα μείνει παράδειγμα.

Για τη συνέπεια μέχρι τέλους.

Για την επιλογή που δεν έγινε σημαία μόνο όταν ήταν εύκολη.

Για τη στάση ζωής που δεν μπήκε σε διαπραγμάτευση.

Καλό σου ταξίδι, Σπύρο.

Κι αν κάτι από τη διαδρομή σου αξίζει να κρατήσουμε, είναι ακριβώς αυτό.

Πως το να είσαι ΚουΚουΕς δεν είναι μια λέξη που τη χρησιμοποιείς όταν σε συμφέρει και την αφήνεις στην άκρη όταν σε δυσκολεύει.

Είναι επιλογή ζωής.

Και εσύ την υπηρέτησες μέχρι τέλους.

Και γι' αυτά, όπως και για όλα τα υπόλοιπα που άφησες πίσω σου, θα είσαι πάντα μια ακόμη επιβεβαίωση πως το ΚουΚουΕς, μπορεί να είναι από τα πιο βαριά παράσημα μιας ζωής.

Τα υπόλοιπα ας τα γράψουν οι «πενθούντες» όπως τους βολεύει. Εμείς ξέρουμε ποιος ήταν ο Σπύρος. Και κυρίως, ξέρουμε πού στάθηκε. Μέχρι τέλους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους