Original Post

Πλήρες Κείμενο:

📍 «Πήγε να κλείσει τον κύκλο, αλλά η Ιστορία του άνοιξε τον λογαριασμό». Πήγε να «κλείσει έναν κύκλο». Μόνο που ο κύκλος αυτός δεν άνοιξε μόνος του.

Και οι ευθύνες της Νέας Δημοκρατίας δεν σβήνουν ούτε με επισκέψεις, ούτε με φωτογραφίες, ούτε με δεκαέξι χρόνια απόσταση. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήγε στο Καστελόριζο για να «κλείσει έναν κύκλο».Ωραία τα επικοινωνιακά σχήματα.Μόνο που η Ιστορία έχει ένα κακό συνήθειο: δεν υπακούει στους επικοινωνιολόγους.

Δεν ξαναγράφεται επειδή άλλαξε το φόντο της φωτογραφίας.Δεν διαγράφεται επειδή πέρασαν δεκαέξι χρόνια.

Και κυρίως, δεν ξεχνά ποιοι κυβερνούσαν πριν η Ελλάδα φτάσει στο χείλος της χρεοκοπίας και ποιοι, όταν ήρθε η ώρα να αναλάβουν το βάρος των αποφάσεων, προτίμησαν την ασφαλή πολυτέλεια της αντιπολίτευσης.

Το 2010 η Ελλάδα δεν βρέθηκε ξαφνικά σε οικονομικό αδιέξοδο επειδή κάποιος έκανε ένα διάγγελμα μπροστά στη θάλασσα του Καστελόριζου.Το Καστελόριζο δεν δημιούργησε το έλλειμμα.

Δεν δημιούργησε το χρέος.Δεν διέλυσε την αξιοπιστία της χώρας.Δεν κατασκεύασε τις πελατειακές δομές του κράτους.

Δεν έκρυψε τα προβλήματα κάτω από το χαλί μέχρι να μην υπάρχει πλέον χαλί αρκετά μεγάλο για να τα σκεπάσει. 📍Το Καστελόριζο ήταν ο τόπος όπου ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα.Όχι η αιτία.

Κι αυτή είναι ίσως η πιο ενοχλητική αλήθεια για τη Νέα Δημοκρατία.Γιατί πριν από το Καστελόριζο είχε προηγηθεί η διακυβέρνηση Καραμανλή.

Είχαν προηγηθεί τα ελλείμματα.Η δημοσιονομική εκτροπή.Η κατάρρευση της αξιοπιστίας.

Ένα κράτος που συνέχιζε να λειτουργεί με τον γνώριμο ελληνικό τρόπο: δανειζόμαστε, διορίζουμε, μοιράζουμε, αναβάλλουμε και κάποτε… βλέπουμε. 📍Μόνο που κάποτε ήρθε.Και ήρθε το 2010.

Τότε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ βρέθηκε αντιμέτωπη με μια χώρα που έχανε την πρόσβαση στις αγορές και με την απειλή μιας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας.

Μπορεί κανείς να συζητά για λάθη.

Και έγιναν λάθη.Μπορεί να ασκήσει κριτική στις επιλογές, στο μείγμα πολιτικής, στις καθυστερήσεις, στις κοινωνικές συνέπειες.

Και οφείλει να το κάνει.

Άλλο όμως η κριτική στις αποφάσεις που ελήφθησαν μέσα στην κρίση και άλλο η βολική παραχάραξη της ιστορίας για το πώς φτάσαμε στην κρίση.

Εκεί τα πράγματα είναι πολύ πιο άβολα.Γιατί την ώρα που κάποιοι έπρεπε να κρατήσουν τη χώρα όρθια, η Νέα Δημοκρατία ανακάλυπτε την πολιτική γοητεία του «όχι». Καταψήφισε το πρώτο Μνημόνιο.Έχτισε αντιμνημονιακή ρητορική.Καλλιέργησε την εντύπωση ότι υπήρχε ένας εύκολος δρόμος χωρίς κόστος, χωρίς δεσμεύσεις και χωρίς επώδυνες αποφάσεις.

Και αργότερα, όταν η πραγματικότητα χτύπησε και τη δική της πόρτα, έκανε αυτό που προηγουμένως κατήγγελλε ως καταστροφή.Αυτή είναι η ειρωνεία της Ιστορίας ή για να το πούμε πιο απλά, αυτή είναι η στιγμή που η αντιπολιτευτική ρητορική συναντά τον λογαριασμό της πραγματικότητας. 📍Και τώρα, δεκαέξι χρόνια μετά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιστρέφει στο Καστελόριζο για να «κλείσει τον κύκλο». Ποιον ακριβώς κύκλο; Αυτόν της μνήμης; Αυτόν των ευθυνών; Αυτόν της περιόδου κατά την οποία η παράταξή του παρέδωσε μια χώρα βαθιά τραυματισμένη δημοσιονομικά και στη συνέχεια ύψωσε το λάβαρο του αντιμνημονιακού αγώνα; Γιατί οι κύκλοι της Ιστορίας δεν κλείνουν με τελετουργίες.Ούτε με πλάνα απέναντι από το Αιγαίο.Ούτε με βαρύγδουπες αναφορές στην εθνική ενότητα.Κλείνουν με μία λέξη που στην ελληνική πολιτική σπανίζει επικίνδυνα: Ευθύνη.Να πεις τι έγινε.Να αναγνωρίσεις τι παρέλαβε η επόμενη κυβέρνηση.Να εξηγήσεις γιατί τότε επέλεξες την καταψήφιση.Να θυμηθείς τι έλεγες πριν βρεθείς εσύ αντιμέτωπος με την πραγματικότητα.Και, κυρίως, να μην απαιτείς από μια ολόκληρη κοινωνία να πάθει συλλογική αμνησία επειδή πέρασαν μερικά χρόνια.

Ο κ. Μητσοτάκης μιλά σήμερα για μια Ελλάδα πιο ισχυρή και πιο αξιόπιστη.

Ας είναι.

Αλλά ακριβώς γι’ αυτό οφείλει να θυμάται πώς γίνεται μια χώρα αναξιόπιστη.Με πελατειακό κράτος.Με αδιαφάνεια.Με εξουσία συγκεντρωμένη σε λίγα χέρια.Με ημετέρους.Με κρατικό χρήμα που αντιμετωπίζεται σαν κομματικό εργαλείο.

Με θεσμούς που λειτουργούν ανάλογα με το ποιος κάθεται στην καρέκλα.Με πολιτικές ελίτ που θεωρούν ότι το κράτος είναι ιδιοκτησία τους και την κοινωνία απλό θεατή. 📍Αυτές οι παθογένειες δεν αποτελούν ιστορικά κειμήλια του 2010.Είναι ο μόνιμος κίνδυνος της χώρας.

Γι’ αυτό το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν ο κ. Μητσοτάκης κατάφερε να «κλείσει τον κύκλο» του Καστελόριζου.Το πραγματικό ερώτημα είναι πολύ πιο δυσάρεστο: Κατάλαβε ποτέ γιατί άνοιξε; Κατάλαβε τι σημαίνει να υπονομεύεται η αξιοπιστία μιας χώρας; Κατάλαβε πόσο επικίνδυνο είναι να μετατρέπεται η εξουσία σε κλειστό σύστημα ημετέρων; Κατάλαβε ότι οι θεσμοί, η διαφάνεια και η κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι πολυτέλειες για τις καλές εποχές ή μήπως πιστεύει ότι δεκαέξι χρόνια αρκούν για να σβήσουν τα πάντα; Αν αυτό πιστεύει, τότε έκανε λάθος ταξίδι.

Γιατί στο Καστελόριζο μπορείς να πας με αεροπλάνο.Στην ιστορική αμνησία, όμως, δεν φτάνεις τόσο εύκολα.Και μια φωτογραφία μπορεί να κρατήσει λίγα δευτερόλεπτα.Η πολιτική μνήμη πολύ περισσότερο. 📍Έναν κύκλο δεν τον κλείνεις επειδή το ανακοίνωσες.Τον κλείνεις όταν έχεις το θάρρος να κοιτάξεις κατάματα όσα συνέβησαν μέσα του.Και μέχρι τότε, όσο κι αν ενοχλεί,η Ιστορία δεν ξαναγράφεται.Οι ευθύνες δεν διαγράφονται. Και το Καστελόριζο θυμάται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους