Είχα πάει κι εγώ στον συγκεκριμένο χώρο πριν λίγα χρόνια, ύστερα από σύσταση φίλης, και μάλιστα περισσότερες από μία φορές για «επανελέγχους». Θυμάμαι ακόμη τις εξηγήσεις ότι το αίμα μου ήταν...
Είχα πάει κι εγώ στον συγκεκριμένο χώρο πριν λίγα χρόνια, ύστερα από σύσταση φίλης, και μάλιστα περισσότερες από μία φορές για «επανελέγχους». Θυμάμαι ακόμη τις εξηγήσεις ότι το αίμα μου ήταν «μπλοκαρισμένο» και αργότερα ότι είχε αρχίσει να «ξεμπλοκάρει», μέσα από έναν περίεργο έλεγχο με υπολογιστή.
Παράλληλα γινόταν και… «μέτρηση ενέργειας»: χέρια πάνω από το κεφάλι, χωρίς καν να σε αγγίζουν, για να διαπιστωθεί υποτίθεται τι «εκπέμπει» το σώμα.
Εκεί πλέον ένιωθα ότι από την ιατρική είχαμε περάσει λίγο στα… ματζούνια.
Μου είχαν δείξει ακόμη και το δωμάτιο με το μηχάνημα για τον «καθαρισμό του αίματος», λέγοντάς μου ότι κάτι αντίστοιχο είχαν κάνει με επιτυχία ο Mick Jagger και ο Keith Richards.
Ευτυχώς δεν προχώρησα ποτέ.
Ακολούθησε μια τεράστια λίστα πανάκριβων συμπληρωμάτων, τα οποία, απ’ όσο θυμάμαι, έπρεπε να προμηθευτώ από ένα-δύο συγκεκριμένα φαρμακεία.
Αυτό ήταν άλλο ένα καμπανάκι που μου είχε δημιουργήσει τότε την αίσθηση ενός κλειστού εμπορικού κυκλώματος.
Σήμερα, με όσα ερευνώνται για τον τραγικό θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, πραγματικά ανατριχιάζω σκεπτόμενος πόσοι άλλοι άνθρωποι μπορεί να πέρασαν από εκεί.
Και κυρίως: πόσα ακόμη τέτοια «ιατρεία» μπορεί να λειτουργούν αυτή τη στιγμή σε ολόκληρη τη χώρα; Ίσως δεν χρειάζεται καν να περιμένουμε την επόμενη τραγωδία. Πολλοί διαφημίζουν δημόσια αυτά που κάνουν. Αρκεί οι αρμόδιες αρχές να αρχίσουν επιτέλους να κοιτάζουν.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους