Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα ήταν μια περίεργη μέρα… από εκείνες που ξέρεις πως θα μείνουν μέσα σου για πάντα.

Πάντα ήθελα να δω τον Γιώργο Μαζωνάκη.

Να πάω στα μπουζούκια, σε ένα κέντρο, σε μια συναυλία και να τον απολαύσω από κοντά.

Να τραγουδήσω μαζί του, να ακούσω τη φωνή του ζωντανά, να ζήσω αυτή τη στιγμή που τόσο πολλές φορές είχα φανταστεί.

Αν μου έλεγες κάποτε πως θα φορούσα τα Gucci ρούχα μου όχι για να πάω να διασκεδάσω μαζί του, αλλά για να πάω να τον νεκροφιλήσω… να σκύψω και να φιλήσω το φέρετρό του, θα σου έλεγα πως αυτό είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Κι όμως… σήμερα αυτό έκανα.

Και το έκανα γιατί το ένιωθα σαν υποχρέωση.

Για έναν καλλιτέχνη που ξεχώριζα, που αγαπούσα, που είχε τη δική του ξεχωριστή θέση μέσα μου.

Πήγα μαζί με χιλιάδες ανθρώπους.

Και εκεί ήταν που συγκλονίστηκα περισσότερο.

Από την αγάπη του απλού κόσμου.

Άνθρωποι που ίσως δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να τον γνωρίσουν προσωπικά, ήταν σήμερα εκεί.

Άνθρωποι όλων των ηλικιών.

Άνθρωποι που τον αγάπησαν μέσα από τα τραγούδια του, τις στιγμές τους, τους έρωτές τους, τους χωρισμούς τους, τις χαρές και τις λύπες τους.

Όλοι αγαπούσαν τον Μαζωνάκη.

Και όλοι, με τον δικό τους τρόπο, ήρθαν να του πουν «αντίο». Όλοι τραγουδούσαμε σήμερα Μαζωνάκη.

Και ήταν συγκλονιστικό να ακούς τα τραγούδια του μέσα σε μια τόσο βαριά στιγμή.

Γιατί εκείνη την ώρα καταλάβαινες κάτι πολύ απλό: Ο άνθρωπος μπορεί να φύγει.

Η φωνή του όμως μένει.

Ο καιρός σήμερα ήταν κι αυτός παράξενος.

Συννεφιά, συννεφόκαμα, απίστευτη υγρασία… μια βαριά ατμόσφαιρα που ταίριαζε απόλυτα με τη μέρα.

Και τότε έγινε κάτι που μου έκανε φοβερή εντύπωση.

Τη στιγμή που έβγαλαν από το αυτοκίνητο το φέρετρό του, κοίταξα προς τον ουρανό.

Και ο ουρανός, ακριβώς πάνω από την εκκλησία, άρχισε να ανοίγει.

Και βγήκε ο ήλιος.

Μέσα σε όλη αυτή τη θλίψη, ξαφνικά φως.

Ίσως ήταν απλώς μια σύμπτωση.

Ίσως όμως κάποιες στιγμές δεν θέλεις να τις εξηγήσεις με τη λογική.

Θέλεις απλώς να τις κρατήσεις μέσα σου.

Η οικογένειά του ζήτησε η κηδεία να γίνει σε στενό οικογενειακό κύκλο.

Δεν ξέρω κατά πόσο αυτό είναι εύκολο να γίνει στην πραγματικότητα, γιατί ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν ήταν μόνο ο άνθρωπος της οικογένειάς του.

Ήταν και ο άνθρωπος του κόσμου.

Κι εγώ, όσο κι αν ήθελα να πάω και μέχρι το νεκροταφείο, θα σεβαστώ την επιθυμία της οικογένειάς του.

Δεν θα πάω τώρα.

Θα πάω σε δεύτερο χρόνο. Ήσυχα.

Χωρίς πλήθος, χωρίς κάμερες, χωρίς φασαρία.

Θα αφήσω ένα λουλούδι στον τάφο του και θα του πω το δικό μου προσωπικό «αντίο». Γιατί η αγάπη δεν χρειάζεται πάντα να φωνάζει.

Καμιά φορά η μεγαλύτερη αγάπη είναι ο σεβασμός.

Καλό ταξίδι, Γιώργο.

Σήμερα δεν σε είδα να τραγουδάς, όπως τόσα χρόνια ονειρευόμουν.

Σήμερα σε είδα για τελευταία φορά μέσα από τη σιωπή ενός φέρετρου.

Κι όμως… Γύρω σου υπήρχε τραγούδι.

Χιλιάδες άνθρωποι τραγουδούσαν τα τραγούδια σου.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο συγκινητικό «αντίο» που μπορεί να πάρει ένας καλλιτέχνης.

Να φύγει από τη ζωή… και να συνεχίσει να ακούγεται.

Να λείπει… και παρ’ όλα αυτά να είναι παντού.

Στις φωνές μας.

Στις αναμνήσεις μας.

Στις στιγμές μας.

Στα τραγούδια που θα συνεχίσουμε να ακούμε.

Και κάπου εκεί, μέσα στον ουρανό που άνοιξε σήμερα πάνω από την εκκλησία, θέλω να πιστεύω πως υπήρχε ένα μικρό φως για σένα.

Καλό ταξίδι στο φως, Γιώργο Μαζωνάκη.

Δεν πρόλαβα να σε δω ποτέ ζωντανά.

Πρόλαβα όμως να σε αποχαιρετήσω.

Και αυτό το «αντίο» θα το θυμάμαι για πάντα.

Θα μας λείψεις πολύ. 🖤 #ΓιώργοςΜαζωνάκης #Μαζωνάκης #ΚαλόΤαξίδι #ΚαλόΤαξίδιΣτοΦως #ΘαΜαςΛείψεις #ΓιαΠάνταΣτιςΚαρδιέςΜας #Αντίο #ΕλληνικόΤραγούδι #Μουσική #Μνήμες #Αγάπη #Σεβασμός

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους