Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ. ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

Παρακολούθησα όλες αυτές τις ημέρες τη δημόσια κατακραυγή γύρω από τη συναυλία του Αντώνη Ρέμου και το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Ναι, η αρχική διαμόρφωση της σκηνής γύρω από το μνημείο μπορούσε και έπρεπε να κριθεί.

Από εκεί, όμως, μέχρι τη συστηματική στοχοποίηση του Ρέμου, την πολιτικοποίηση κάθε λεπτομέρειας και, τελικά, τον εξευτελισμό του ίδιου του κοινού, υπάρχει άβυσσος.

Σήμερα είδα το βίντεο με ανθρώπους, πολλούς νέους ανάμεσά τους, να τρέχουν προς τη σκηνή μόλις άνοιξαν τα κιγκλιδώματα.

Και από κάτω διάβασα: «γίδια», «κοπάδι», «μαντρί» και κάθε λογής προσβλητικό και απαξιωτικό χαρακτηρισμό. Γιατί; Επειδή έτρεξαν να πιάσουν μια καλή θέση σε μια συναυλία; Αυτό συμβαίνει σε μεγάλες συναυλίες σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το κάναμε κι εμείς στα νιάτα μας, όταν είχαμε την αντοχή, τον ενθουσιασμό και τη λαχτάρα να βρεθούμε μπροστά στις αρένες.

Από πότε η μουσική προτίμηση αποτελεί τεστ νοημοσύνης, κοινωνικής τάξης ή ανθρώπινης αξίας; Το έχουμε χάσει τελείως το μυαλό μας; Τι τρόποι είναι αυτοί; Πολιτισμένοι άνθρωποι, ΔΗΘΕΝ, να εκφράζονται τόσο απαξιωτικά και προσβλητικά για τους συνανθρώπους τους; Δεν γράφω για να υπερασπιστώ ούτε τον Αντώνη Ρέμο ούτε τον Δήμο — αν και, για να είμαι απολύτως ειλικρινής, στον γάμο μου χόρεψα με τον πρώην σύζυγό μου το «Έλα να με τελειώσεις» και εκτιμώ απέραντα τον δήμαρχο μας! Γράφω για να υπερασπιστώ κάτι πολύ πιο στοιχειώδες: το μέτρο.

Δεν χρειάζεται να σου αρέσει ο Ρέμος.

Δεν χρειάζεται να εγκρίνεις τη συναυλία ή τη συγκεκριμένη χωροθέτηση.

Χρειάζεται, όμως, να θυμάσαι ότι οι άνθρωποι που βλέπεις στην οθόνη σου δεν είναι ζώα.

Είναι συμπολίτες σου που έτρεξαν προς τη μουσική, προς μια εμπειρία, προς λίγες ώρες χαράς.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά που δεν συγχωρεί η μόνιμα θυμωμένη κοινωνία μας: ότι κάποιοι άνθρωποι εξακολουθούν να έχουν τον ενθουσιασμό να τρέξουν προς κάτι που τους δίνει χαρά.

Ότι δεν έχουν μετατρέψει την πολιτική σε εμμονή και δεν ψάχνουν καθημερινά μια καινούργια αφορμή για να γκρινιάξουν.

Κι αν κάποιοι έχουν ανακαλύψει κάπου την ιδανική κοινωνία, ας μας στείλουν και τη διεύθυνση! Μέχρι τότε, λίγη περισσότερη χαρά και λίγη λιγότερη χολή δεν θα μας έβλαπταν.

Με τούτα και με εκείνα, το άγαλμα έμεινε όρθιο.

Εκείνο που γκρεμίστηκε μέσα σε τόσα σχόλια ήταν το μέτρο, η ευγένεια και ο στοιχειώδης σεβασμός προς τον άλλον.

Τα μνημεία αξίζουν σεβασμό.

Οι ζωντανοί άνθρωποι όχι; Ας μη βαφτίζουμε, λοιπόν, τη μικροψυχία «πολιτιστική ευαισθησία». Γιατί πολιτισμός δεν είναι μόνο ο τρόπος με τον οποίο προστατεύουμε τον χαλκό και την πέτρα. Είναι, πρωτίστως, ο τρόπος με τον οποίο φερόμαστε ο ένας στον άλλον. #Θεσσαλονίκη #Πολιτισμός #Σεβασμός

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους