Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρατηρώ συνέχεια ανθρώπους γύρω μου, δίπλα μου αλλά και εδώ στα social.

Γνωστούς, φίλους φίλων, κυρίως Έλληνες. Στην Ελλάδα ανθρώπους που παίρνουν 1.000, 1.200, 1.500 ευρώ και λένε «δεν μου φτάνουν τα χρήματα, πώς θα ζήσω;». Στη Γερμανία ανθρώπους που βγάζουν 2.000, 2.500, ακόμη και 3.000 ευρώ και πάλι παραπονιούνται ότι δεν μπορούν να ζήσουν.

Και πολλές φορές κάθομαι και σκέφτομαι τον εαυτό μου.

Από το 2020 ουσιαστικά είμαι μόνος μου.

Έχασα αυτό που για μένα ήταν πολύ σημαντικό: τη συντροφικότητα.

Μια γυναίκα δίπλα μου, δύο άνθρωποι που δουλεύουν, δύο μισθοί μέσα σε ένα σπίτι, δύο άνθρωποι που μπορούν μαζί να σχεδιάσουν το αύριο.

Κι όμως, αυτά τα έξι περίπου χρόνια έχω καταφέρει να βάζω χρήματα στην άκρη.

Και συνεχίζω να βάζω.

Δεν είχα κανέναν φοβερό μισθό στη Γερμανία.

Μόνο για ένα διάστημα, όταν δούλευα στη DHL, έφτασα περίπου στα 18,5 ευρώ την ώρα.

Τις περισσότερες χρονιές ήμουν κοντά στον βασικό μισθό, ίσως μισό ή ένα ευρώ παραπάνω.

Την ίδια στιγμή γνωρίζω ανθρώπους που παίρνουν 20, 21 και 22 ευρώ την ώρα.

Άρα θεωρητικά μπορούν πολύ πιο εύκολα από εμένα να αποταμιεύσουν.

Κι όμως, εγώ αποταμιεύω.

Όχι γιατί ζω σαν φυλακισμένος.

Θα βάλω βενζίνη στο αυτοκίνητό μου, θα κάνω τις βόλτες μου, θα βγω να φάω, θα πιω τον καφέ μου, θα ταξιδέψω όταν θέλω. Στην Ελλάδα, όταν πήγαινα κάθε χρόνο, μπορούσα μέσα σε 10 ή 15 ημέρες να ξοδέψω ακόμη και 2.000 με 2.500 ευρώ μόνος μου.

Και μάλιστα ενώ δεν πήγαινα καν για διακοπές, αλλά κυρίως για δουλειά.

Άρα όχι, δεν ζω μια ζωή μιζέριας.

Ζω όμως μια προσεγμένη ζωή.

Και κυρίως έχω στόχους. Η Γερμανία μού έδωσε κάτι που δυστυχώς η Ελλάδα για μένα δεν μπορούσε να μου δώσει: τη δυνατότητα να δουλεύω και παράλληλα να βάζω χρήματα στην άκρη για το αύριο.

Και πολλές φορές σκέφτομαι: αν είχα σήμερα δίπλα μου μια γυναίκα που έβγαζε περίπου τα ίδια χρήματα με εμένα, πόσο διαφορετικά θα μπορούσαμε να σχεδιάσουμε τη ζωή μας; Σε τρία, τέσσερα, πέντε χρόνια θα μπορούσα ίσως να της πω: «Αγάπη μου, γυρνάμε Ελλάδα». Να κάνω αυτό που ονειρεύομαι τόσα χρόνια. Ένα Web TV, ένα Web Radio, μια σοβαρή δημοσιογραφική επιχείρηση.

Και αντί να ψάχνω να προσλάβω έναν ακόμη άνθρωπο, να δουλεύει η γυναίκα μου μαζί μου, να έχει τον μισθό της και να χτίζουμε κάτι δικό μας.

Και κάπου εκεί έρχεται ο πραγματικός μου προβληματισμός.

Γιατί τόσος κόσμος θεωρεί ότι για να πει πως «ζει καλά» πρέπει να έχει τα πάντα; Γιατί πρέπει να έχεις Porsche, ακριβή Mercedes ή BMW; Δεν μπορείς να έχεις ένα απλό, αξιοπρεπές αυτοκίνητο; Γιατί πρέπει να μένεις στο καλύτερο σπίτι, στην καλύτερη γειτονιά, πλήρως επιπλωμένο και με όλες τις ανέσεις; Δεν μπορείς να ζήσεις λίγο πιο απλά και να κρατήσεις κάτι για το αύριο; Φυσικά και υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά δεν βγαίνουν.

Άνθρωποι με πολύ χαμηλά εισοδήματα, παιδιά, χρέη, ενοίκια που τους πνίγουν και πραγματικές δυσκολίες.

Δεν μιλάω γι’ αυτούς.

Μιλάω για εκείνους που έχουν έναν αξιοπρεπή μισθό, κάποια χρήματα στην άκρη, έναν άνθρωπο δίπλα τους, παιδιά, φίλους, ένα κανονικό σπίτι, ένα αξιοπρεπές αυτοκίνητο και παρ’ όλα αυτά αισθάνονται συνεχώς ότι κάτι τους λείπει.

Ότι δεν έχουν αρκετά.

Και αναρωτιέμαι: Αν αύριο τα χάσεις όλα αυτά; Γιατί η ζωή είναι ρόδα και γυρίζει.

Αν αύριο χάσεις τον άνθρωπό σου, τη δουλειά σου, την οικονομική σου ασφάλεια, την οικογένεια που σήμερα θεωρείς δεδομένη; Μήπως τότε πεις: «Τελικά, τι είχα και δεν το καταλάβαινα;» Είναι τεράστια κουβέντα και φυσικά δεν χωράει ολόκληρη σε μια ανάρτηση.

Αλλά πολλές φορές πιστεύω ότι κυνηγώντας συνεχώς τα περισσότερα, ξεχνάμε να δούμε πόσα ήδη έχουμε.

Και κάτι τελευταίο, επειδή συμβαίνει συχνά στις αναρτήσεις μου.

Όταν γράφω ένα μεγάλο κείμενο, είτε προσπεράστε το αν δεν σας ενδιαφέρει είτε διαβάστε το ολόκληρο πριν απαντήσετε.

Μην πιάνεστε από μία λέξη ή μία πρόταση και γράφετε σχόλιο χωρίς να έχετε διαβάσει το υπόλοιπο.

Τα κείμενά μου έχουν ένα συγκεκριμένο σκεπτικό και ένα συγκεκριμένο νόημα.

Για να διαφωνήσεις μαζί μου, απόλυτα θεμιτό. Αλλά πρώτα πρέπει να έχεις καταλάβει με τι ακριβώς διαφωνείς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους