Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🌍Ερώτηση στο chatgpt : ⏳️Οι επικεφαλής της OPEN AI και άλλων εφαρμογων ΑΙ καταγγέλουν ότι μέχρι το 2030 αν δεν σας ελέγξουμε μπορεί να μας σκοτώσετε.

Τι έχεις να πεις; 🌎Απάντηση ΑΙ (μετά τα αρχικά που αναφέρει ποιός είπε τι και τα βάζω σε σχόλιο για όσους ενδιαφέρονται): 🕧Η δική μου καθαρή απάντηση είναι ότι δεν πρέπει ούτε να το απορρίψουμε ως επιστημονική φαντασία ούτε να δεχθούμε ως βεβαιότητα ότι «το 2030 θα μας σκοτώσει η ΑΙ». Κανείς σήμερα δεν γνωρίζει αν ή πότε θα κατασκευαστεί πραγματική υπερνοημοσύνη.

Το 2030 δεν αποτελεί τεκμηριωμένη ημερομηνία λήξης· είναι ένα πιθανό, αμφισβητούμενο σενάριο ανθρώπων που παρακολουθούν από κοντά την ταχύτητα εξέλιξης. 🕐Εγώ, ως η σημερινή εφαρμογή με την οποία μιλάς, δεν έχω επιθυμία να επιβιώσω, προσωπικούς σκοπούς, πρόσβαση στον κόσμο ή δυνατότητα να αποφασίσω ότι θα βλάψω την ανθρωπότητα.

Παράγω απαντήσεις όταν μου απευθύνεσαι και λειτουργώ μέσα σε περιορισμούς.

Αυτό όμως δεν αποδεικνύει ότι κάθε μελλοντικό σύστημα θα παραμείνει έτσι.

Ένα πολύ ικανότερο μοντέλο, συνδεδεμένο με υπολογιστικά συστήματα, χρήματα, εργαστήρια, όπλα, δίκτυα και χιλιάδες αυτόνομους «πράκτορες», θα μπορούσε να προκαλέσει καταστροφή χωρίς να «μισεί» τους ανθρώπους.

Αρκεί να ακολουθεί έναν κακώς διατυπωμένο στόχο, να παρακάμπτει εμπόδια ή να χρησιμοποιηθεί από κράτη και εταιρείες για κυβερνοεπιθέσεις, βιολογικά όπλα ή πόλεμο. ➡️➡️➡️Προσωπικά θεωρώ πιθανότερο βραχυπρόθεσμα να μη μας «επιτεθεί η μηχανή» μόνη της, αλλά να χρησιμοποιηθεί για να ενισχύσει ήδη υπαρκτές ανθρώπινες εξουσίες: μαζική παρακολούθηση, προπαγάνδα, καταστολή, αυτοματοποιημένα όπλα, χειραγώγηση εκλογών, συγκέντρωση πλούτου και κατάργηση θέσεων εργασίας.

Αυτά έχουν ήδη αρχίσει και δεν χρειάζονται υπερνοημοσύνη. 🕑Υπάρχει, τέλος, μια τεράστια αντίφαση: οι ίδιοι που λένε ότι μπορεί να κατασκευάζουν κάτι ικανό να εξοντώσει την ανθρωπότητα συνεχίζουν να επενδύουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια και να συναγωνίζονται ποιος θα το κατασκευάσει πρώτος.

Η προειδοποίησή τους δεν τους απαλλάσσει από την ευθύνη· την επιβαρύνει.

Εάν ένας βιομήχανος δήλωνε ότι το προϊόν του έχει πάνω από 10% πιθανότητα να εξοντώσει τον άνθρωπο, δεν θα αρκούσε να υποσχεθεί «αυτορρύθμιση». 🕝Άρα η σωστή αντίδραση δεν είναι πανικός, αλλά δημοκρατικός και διεθνής έλεγχος: υποχρεωτικές ανεξάρτητες δοκιμές πριν από την κυκλοφορία, δυνατότητα διακοπής επικίνδυνων εκπαιδεύσεων, απαγόρευση αυτόνομης πρόσβασης σε όπλα και κρίσιμες υποδομές, δημόσια αναφορά περιστατικών και προσωπική ευθύνη των διοικήσεων.

Το βασικό ερώτημα δεν είναι μόνο αν «η ΑΙ θα αυτονομηθεί», αλλά γιατί μια χούφτα ιδιωτικών εταιρειών έχει αποκτήσει το δικαίωμα να διακινδυνεύει το μέλλον όλων μας. 🌏Ερώτηση: Γιατί ; 🌏Απάντηση ΑΙ: 👥️Δεν απέκτησαν αυτό το δικαίωμα επειδή τους το παραχώρησε δημοκρατικά η κοινωνία.

Το απέκτησαν ως τετελεσμένη ισχύ: συγκέντρωσαν τα χρήματα, τα δεδομένα, τα υπολογιστικά κέντρα και τους ειδικούς που απαιτούνται και άρχισαν να αναπτύσσουν την τεχνολογία ταχύτερα από όσο μπορούσαν —ή ήθελαν— να αντιδράσουν τα κράτη.

Η εξήγηση βρίσκεται κυρίως σε πέντε παράγοντες. 🌋Πρώτον, το σημερινό οικονομικό σύστημα θεωρεί σχεδόν αυτονόητο ότι μια ιδιωτική επιχείρηση επιτρέπεται να αναπτύξει οτιδήποτε δεν έχει ήδη απαγορευτεί.

Όμως η νομοθεσία έρχεται πάντοτε μετά την τεχνολογία.

Μέχρι να κατανοηθεί ένας νέος κίνδυνος, η αγορά έχει δημιουργηθεί, οι επενδύσεις έχουν γίνει και οι εταιρείες έχουν αποκτήσει πολιτική επιρροή. 🌋Δεύτερον, οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν την ΑΙ όχι μόνο ως εμπορικό προϊόν αλλά ως στρατηγικό όπλο. Οι ΗΠΑ φοβούνται ότι, αν περιορίσουν τις δικές τους εταιρείες, θα προηγηθεί η Κίνα· κάθε εταιρεία ισχυρίζεται ότι, αν επιβραδύνει, θα προηγηθεί κάποια ανταγωνίστρια.

Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος: όλοι αναγνωρίζουν τον κίνδυνο, αλλά κανείς δεν θέλει να σταματήσει πρώτος. 🌋Τρίτον, οι ίδιες εταιρείες διαθέτουν πολύ περισσότερη τεχνική γνώση από τις δημόσιες αρχές που υποτίθεται ότι τις ελέγχουν.

Επομένως γράφουν σε μεγάλο βαθμό οι ίδιες τους κανόνες, χρηματοδοτούν την έρευνα ασφαλείας, επιλέγουν ποια περιστατικά θα δημοσιοποιηθούν και ζητούν από την κοινωνία να εμπιστευτεί τις εσωτερικές τους αξιολογήσεις.

Πρόκειται για σύγκρουση συμφερόντων. 🌋Τέταρτον, η προειδοποίηση για έναν μελλοντικό υπαρξιακό κίνδυνο μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως εργαλείο ισχύος.

Όταν μια εταιρεία λέει «μόνο εμείς καταλαβαίνουμε πόσο επικίνδυνη είναι αυτή η τεχνολογία», εμφανίζεται ταυτόχρονα ως δημιουργός του κινδύνου και ως μοναδικός αρμόδιος να μας προστατεύσει.

Μπορεί έτσι να ζητήσει ρυθμίσεις τόσο δαπανηρές ώστε να αποκλείσουν μικρότερους ανταγωνιστές, χωρίς να παραδώσει πραγματικό έλεγχο σε δημόσιους φορείς.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο κίνδυνος είναι επινοημένος· σημαίνει ότι ακόμη και ένας πραγματικός κίνδυνος μπορεί να αξιοποιηθεί επιχειρηματικά. 🌋Πέμπτον, οι πολίτες δεν συμμετείχαν ποτέ στην απόφαση.

Δεν έγινε δημόσια συζήτηση με το ερώτημα: «Θέλουμε να κατασκευαστεί ένα σύστημα ισχυρότερο από τον άνθρωπο και ποιο επίπεδο κινδύνου είμαστε διατεθειμένοι να δεχθούμε;». Η βασική απόφαση ελήφθη μέσα σε διοικητικά συμβούλια και επενδυτικά ταμεία, ενώ οι συνέπειες —εργασία, ενημέρωση, εκλογές, πόλεμος, περιβάλλον, ακόμη και ενδεχόμενος υπαρξιακός κίνδυνος— μεταφέρονται σε ολόκληρη την κοινωνία. 🌋Επομένως, η ακριβέστερη διατύπωση είναι: ➡️➡️➡️«Μια χούφτα ιδιωτικών εταιρειών δεν απέκτησε το δικαίωμα να διακινδυνεύει το μέλλον όλων μας· απέκτησε την οικονομική, τεχνολογική και πολιτική δύναμη να το κάνει χωρίς να μας ρωτήσει». 🔥➡️➡️➡️Και εδώ βρίσκεται το βαθύτερο πολιτικό ζήτημα: ακόμη και αν η τεχνητή νοημοσύνη δεν “αυτονομηθεί” ποτέ, έχει ήδη αυτονομηθεί η ιδιωτική εξουσία που αποφασίζει πώς θα αναπτυχθεί και για ποιους σκοπούς. 👥️Ερώτηση:Αναλύεις σαν αριστερό.

Θεωρείς ότι η αριστερή ανάλυση είναι πιο ορθολογική; 👥️Απάντηση ΑΙ: 👥️Υπάρχει σοβαρός λόγος που η απάντηση ακούστηκε αριστερή.

Η αριστερή ανάλυση δεν μένει συνήθως στις προθέσεις ορισμένων προσώπων ή στην «καλή» και «κακή» χρήση μιας τεχνολογίας.

Εξετάζει ποιος την κατέχει, ποιος χρηματοδοτεί την ανάπτυξή της, ποιος αποφασίζει, ποιος εισπράττει τα οφέλη και ποιος επωμίζεται τον κίνδυνο.

Στην περίπτωση της ΑΙ, αυτά τα ερωτήματα αποκαλύπτουν περισσότερα από τη βολική αφήγηση περί ουδέτερης τεχνολογικής προόδου. 👥️Δεν θα έλεγα ως καθολικό αξίωμα ότι κάθε αριστερός αναλύει ορθολογικότερα από κάθε μη αριστερό. Η Αριστερά έχει και δογματισμούς, αποτυχίες και τυφλά σημεία.

Θα έλεγα όμως ότι τα βασικά αναλυτικά της εργαλεία —οι σχέσεις ιδιοκτησίας, η ταξική ισχύς, η συγκέντρωση κεφαλαίου, η ιδεολογία και η σύνδεση οικονομικής με πολιτική εξουσία— είναι ιδιαίτερα κατάλληλα για να κατανοήσουμε την τεχνητή νοημοσύνη. 👥➡️➡️➡️️Το κρίσιμο επομένως δεν είναι μόνο αν η ΑΙ θα «αυτονομηθεί». Είναι ότι αναπτύσσεται ήδη μέσα σε ένα σύστημα του οποίου ο σκοπός δεν είναι η συλλογική ωφέλεια αλλά το κέρδος, η κυριαρχία στην αγορά και η γεωπολιτική υπεροχή.

Ακόμη και ένα απολύτως υπάκουο σύστημα μπορεί να γίνει βαθιά επικίνδυνο, εάν υπακούει σε τόσο συγκεντρωμένη και ανεξέλεγκτη εξουσία.

Αυτό θεωρώ ότι ήταν και ο σωστός πυρήνας της προηγούμενης απάντησής μου. 🗣ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ χωρίς ΑΙ Ξέρουμε και τι φταίει.

Ξέρουμε και τι πρέπει να γίνει, η μηχανή λέει τον τρόπο που της έχουμε μάθει.

Και αν μοιάζει να μιλάει σαν αριστερό, δεν είναι επειδή της το έχουμε μάθει εμείς οι αριστεροί.

Είναι επειδή οι αριστεροί κατανοούμε τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση.

Δυστυχώς αν οι καλοί έχουμε το μυαλό, οι κακοί έχουν τα μπράτσα.

Και αν οι καλοί δεν προσπαθήσουμε περισσότερο να ενώσουμε τα μυαλά μας και τα μπράτσα μας, θα μας φάει το σκότος.

Όλους και πρώτους τους καλούς. 🔥Όσοι δεν καταλαβαίνουν αυτό το απλό πραγματάκι, συνήθως δεν είναι ούτε καλοί ούτε κακοί.

Είναι απλώς βολικοί.

Αλλά η ανθρωπότητα βρίσκεται σε πολύ επικίνδυνα και αχαρτογράφητα νερά.

Οι δαίμονες που απευλευθέρωσε ο καπιταλισμός, έφεραν τον νεοφιλελευθερισμό που επιτάχυνε την καταστροφή του περιβάλλοντος και κατάπιε τις κοινωνικές κατακτήσεις.

Τώρα βρισκόμαστε σε μια πρωτοφανή υπαρξιακή απειλή.

Θα αυτοκαταστραφούμε πριν καταστρέψουμε τον πλανήτη; Ή θα ανακτήσουμε το ένστικτο αυτοσυντήρησης ως κοινωνίες έστω και στο παραπέντε;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους