-Η Ηθική ως Εξελικτικό «Εργαλείο»: πέρα από το Ρομαντισμό και μετά τη Μεταφυσική Ηθική είναι το εξελικτικό εργαλείο με το οποίο οι άνθρωποι ρυθμίζουν τη συνύπαρξή τους και αναλαμβάνουν την ευθύνη και...

Πλήρες Κείμενο:

-Η Ηθική ως Εξελικτικό «Εργαλείο»: πέρα από το Ρομαντισμό και μετά τη Μεταφυσική Ηθική είναι το εξελικτικό εργαλείο με το οποίο οι άνθρωποι ρυθμίζουν τη συνύπαρξή τους και αναλαμβάνουν την ευθύνη και την υποχρέωση για την επιβίωση της ανθρωπότητας, μέσω της ανάπτυξης και της προόδου, , διαμορφώνοντας και μετασχηματίζοντας τα περιβάλλοντα συμβίωσης ώστε να προστατεύουν, εκ νέου, την ανθρώπινη ζωή και τη συνέχειά της. -Οι αρχές, οι αξίες και οι κανόνες αποτελούν τα μέσα λειτουργίας αυτού του εργαλείου.- -Εδώ, η ηθική μπορεί να θεμελιωθεί στην ανάγκη της ανθρωπότητας να επιβιώνει μέσα από την ανάπτυξη των δυνατοτήτων και δεξιοτήτων της να συνυπάρχει.

Κάθε επιτυχημένη συλλογικότητα προόδου προϋποθέτει τη συνειδητή ατομικότητα κάθε συμμετέχοντα. -Εδώ, δεν υπάρχουν άβουλα ανθρώπινα όντα που «σύρονται» σε αυτή τη συλλογικότητα ή ως «ως πρόβατον επί σφαγήν» ή ως «λάδι στα γρανάζια της ιστορίας». Υπάρχουν άτομα που ορίζονται από την Αριστοτελική ΑΡΕΤΗ (η καλλιέργεια και οι ανάπτυξη των δυνατοτήτων και δεξιοτήτων της προσωπικότητας του καθενός που συμβάλει στη προοδευτική συμβίωση της συλλογικότητας, της κοινότητας, της κοινωνίας, της ανθρωπότητας). -Εδώ, τα οραματικά σύννεφα μιας ρομαντικής και νοσταλγικής μεταφυσικής σύλληψης «περί ηθικής», ως μια κατάσταση πέρα και πάνω από από το ανθρώπινο και γήινο μέτρο, διαλύονται.

Αφετηρία της είναι η ανθρώπινη ζωή: η ευαλωτότητά της, η εξάρτησή της από τους άλλους και από ένα περιβάλλον του οποίου η προστασία παραμένει επισφαλής. -Μέσα σε αυτές τις συνθήκες: η ηθική συγκροτείται ως ευθύνη και υποχρέωση για τη διατήρηση και την ανανέωση των όρων της κοινής μας ύπαρξης.- Ο άνθρωπος γεννιέται μέσα και από σχέσεις που προηγούνται της προσωπικής του βούλησης. Η Χρειάζεται φροντίδα, γλώσσα, συσσωρευμένη γνώση και τη συνεργασία άλλων και όλων για να αποκτήσει ακόμη και τη δυνατότητα της αυτονομίας. -Η συνύπαρξη αποτελεί υλική συνθήκη της ζωής του. - Περιλαμβάνει, βέβαια, συγκρούσεις, ανταγωνισμούς και άνισες σχέσεις δύναμης.

Ακριβώς γι’ αυτό χρειάζεται ηθική επεξεργασία: χρειάζεται να μπορεί να κρίνεται ο τρόπος με τον οποίο ζούμε μαζί και το τίμημα που επιβάλλει στους ανθρώπους.

Η αλληλεξάρτηση, ωστόσο, δεν παράγει αυτομάτως υποχρέωση αλληλεγγύης.

Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για την επιβολή εξουσίας.

Στο θεμέλιο αυτής της αντίληψης της ηθικής βρίσκεται επομένως μια ρητή αξιολογική δέσμευση: η ανθρώπινη ζωή αξίζει να προστατεύεται, και αυτή η αξία αφορά κάθε άνθρωπο, καθώς και τις γενιές που θα ακολουθήσουν.

Η «ανθρωπότητα» αποκτά συγκεκριμένο περιεχόμενο μέσα από ίδιους τους ανθρώπους.

Κάθε σχέδιο διάσωσής της οφείλει να λογοδοτεί για εκείνους και σε εκείνους που εκθέτει σε κίνδυνο, αποκλείει ή θεωρεί αναλώσιμους.

Το περιβάλλον της ανθρώπινης επιβίωσης περιλαμβάνει τη φύση και τη κοινωνία που οι άνθρωποι οικοδομούν μέσα της.

Θεσμοί, τεχνολογίες και τρόποι παραγωγής οργανώνουν τη ζωή και διαμορφώνουν τις προσδοκίες ασφάλειας.

Οι άνθρωποι επενδύουν σε αυτές τις κατασκευές, εξαρτώνται από τη λειτουργία τους και συχνά θεωρούν δεδομένη την προστασία που παρέχουν.

Εκεί εγκαθίσταται μια κρίσιμη ευπάθεια: η πεποίθηση ότι ένα περιβάλλον βρίσκεται υπό έλεγχο μπορεί να επιβιώνει ακόμη και όταν η προστατευτική του ικανότητα έχει αρχίσει να υποχωρεί.

Η ευθύνη αρχίζει από την προθυμία αναγνώρισης αυτής της απόστασης.

Απαιτεί να εξετάζουμε τις συνέπειες των πράξεών μας, να ακούμε εκείνους που υφίστανται πρώτοι τη βλάβη και να αναθεωρούμε τις βεβαιότητές μας.

Όσο μεγαλύτερη είναι η δυνατότητα κάποιου να επηρεάζει τις συνθήκες της κοινής ζωής, τόσο βαρύτερη γίνεται η ευθύνη του.

Η αναμονή μέχρι ο κίνδυνος να καταστεί ανεξέλεγκτος καταστροφικός αποτελεί ήδη επιλογή με ηθικό περιεχόμενο. -Εδώ βρίσκεται η σύνδεση της επιβίωσης με την ανάπτυξη: Ανάπτυξη σημαίνει διεύρυνση της συλλογικής ικανότητας να κατανοούμε τις συνθήκες μας και να τις μετασχηματίζουμε.

Μπορεί να απαιτεί νέες μορφές παιδείας, συνεργασίας, διαφορετική οργάνωση της παραγωγής ή περιορισμό μιας ισχύος που έχει γίνει καταστροφική.

Όταν ένα περιβάλλον συμβίωσης αδυνατεί να προστατεύσει τη ζωή και οι διαθέσιμες διορθώσεις αποδεικνύονται ανεπαρκείς, η ευθύνη και η υποχρέωση επεκτείνεται στη δημιουργία άλλων όρων ύπαρξης.

Η προσκόλληση σε όσα κάποτε εξασφάλιζαν ασφάλεια μπορεί τότε να επιτείνει την απειλή. -Ο χαρακτηρισμός της ηθικής ως «εξελικτικού εργαλείου» αναφέρεται σε αυτή τη δυνατότητα του συνειδητού μετασχηματισμού. - Οι άνθρωποι διαμορφώνουν κριτήρια, ελέγχουν την επάρκειά τους και τα επεξεργάζονται ξανά υπό το βάρος της εμπειρίας και της γνώσης που αποκτούν στο χρόνο . Το καινούργιο χρειάζεται και αυτό να κριθεί.

Μια τεχνολογική κατάκτηση ή μια κοινωνική μεταβολή αποκτά ηθική αξία στον βαθμό που ενισχύει τις δυνατότητες κοινής ζωής, με σεβασμό στην αξιοπρέπεια και στην ελευθερία των ανθρώπων.

Η αύξηση των μέσων μας μπορεί εξίσου να αυξάνει την έκταση της βλάβης που είμαστε ικανοί να προκαλέσουμε.

Το πέρασμα πέρα και μετά από τη μεταφυσική δηλώνει έναν τρόπο θεμελίωσης της ηθικής που αναλαμβάνει την ανθρώπινη ευθύνη χωρίς υπερβατική εγγύηση.

Οι αξίες χρειάζονται δημόσια αιτιολόγηση και οι κανόνες διαρκή έλεγχο ως προς τις συνέπειές τους.

Παραμένει ανοιχτό το δύσκολο ερώτημα ποιος ορίζει τον κίνδυνο, ποιος αποφασίζει για την αλλαγή και ποιος επωμίζεται το κόστος της. -Για αυτό και η συμμετοχή των ανθρώπων στις αποφάσεις που διαμορφώνουν τη ζωή τους αποτελεί μέρος της ίδιας της ηθικής απαίτησης. -Η ηθική γίνεται έτσι ευθύνη για έναν κόσμο που πρέπει να μπορεί να συνεχίζεται και να αλλάζει. - -Το εξελικτικό της περιεχόμενο βρίσκεται στην ικανότητα της ανθρωπότητας να μαθαίνει εγκαίρως, να αναλαμβάνει τις συνέπειες της δύναμής της και να δημιουργεί συνθήκες συμβίωσης μέσα στις οποίες η επιβίωση ανοίγει δυνατότητες ζωής για όλους. -Έχουμε ευθύνη και υποχρέωση ο ένας και η κάθε μία απέναντι στον «άλλο»: -«άμα κάτι μας χαλάει… να το αλλάξουμε». Αυτό είναι και το μέτρο της ηθικής μας : η συμμετοχή στην αλλαγή των συνθηκών που υπονομεύουν την επιβίωση και ανακόπτουν τον δρόμο της ανάπτυξης και της προόδου. -Οι «φωνές» της καθυστέρησης, της παραίτησης, της άρνησης και της αντίδρασης, είναι καθαρός Σκοταδισμός και όχι «ενδιαφέρον» για τις επιτωσεις του μετασχηματισμού!!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους