Ακούσαμε πολλές υπερβολές μετά το βίαιο και άδικο θάνατο του Μαζωνάκη στα κανάλια και στα σοσιαλ και πολλοί αναρωτιούνται ήταν τόσο τεράστιο το καλλιτεχνικό του μέγεθος και δεν το είχαν αντιληφθεί...

Πλήρες Κείμενο:

Ακούσαμε πολλές υπερβολές μετά το βίαιο και άδικο θάνατο του Μαζωνάκη στα κανάλια και στα σοσιαλ και πολλοί αναρωτιούνται ήταν τόσο τεράστιο το καλλιτεχνικό του μέγεθος και δεν το είχαν αντιληφθεί;; Θα επιχειρήσω να ερμηνεύσω γιατί η είδηση του θανάτου του μας λύπησε και μας σοκάρισε περισσότερο του συνήθους.

Όταν χάνεται ένας καλλιτέχνης που έχει συνδεθεί με τα βιώματα του κόσμου, η αντίδραση της κοινωνίας καθορίζεται από συγκεκριμένους μηχανισμούς.

Οι άνθρωποι συχνά αναπτύσσουν μια ισχυρή, μονόπλευρη αίσθηση οικειότητας με τους καλλιτέχνες.

Μέσα από τα τραγούδια και την παρουσία τους, ο κόσμος νιώθει ότι τους γνωρίζει προσωπικά.

Ο θάνατός τους βιώνεται ως η απώλεια ενός πραγματικού φίλου ή ενός δικού τους ανθρώπου.

Η κορωνίδα της έκφρασης του λαϊκού πένθους το λαϊκό προσκύνημα και οι δημόσιες εκδηλώσεις μνήμης, όπου η ατομική θλίψη γίνεται ομαδική.

Το να πενθείς μαζί με άλλους προσφέρει μια αίσθηση ανήκειν κάνοντας τον πόνο πιο υποφερτό μέσα από τη μοιρασμένη εμπειρία.

Η ανάγκη μας για έναν «δίκαιο κόσμο» Οι άνθρωποι έχουμε την έμφυτη ανάγκη να πιστεύουμε ότι ο κόσμος είναι δίκαιος και προβλέψιμος.

Όταν ένας θάνατος προέρχεται από ιατρική αμέλεια ή τσαρλατανισμό, αυτή η πεποίθηση κλονίζεται βίαια.

Η οργή και η απαίτηση για δικαιοσύνη μαζί με τη θλίψη για την απώλεια είναι ένας μηχανισμός άμυνας για να αποκατασταθεί το αίσθημα του ελέγχου στο χάος και το άδικο.

Τα μέσα ενημέρωσης τροφοδοτούν αυτούς τους μηχανισμούς κι έτσι η είδηση παίρνει διαστάσεις που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν πιο ήπιες. @ακόλουθοι @highlight

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους