Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποιες φορές χρειάζεται να απομακρυνθείς λίγο από τα φώτα για να μπορέσεις να δεις καθαρά τι πραγματικά συμβαίνει μέσα σου. Καλό Κυριακάτικο απόγευμα.

Δεν αναφέρθηκα αυτές τις ημέρες στον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, παρόλο που έχω γράψει ήδη ένα σχετικό άρθρο και παρακολουθώ πολύ στενά όσα εξελίσσονται γύρω από την υπόθεση.

Δεν θέλω όμως να μπω στη συζήτηση για την επιλογή μιας ψυχής απέναντι στον θάνατό της.

Έχω τη δική μου βαθιά γνώση και τη δική μου οπτική για όσα μπορεί να διαπραγματεύεται μια ψυχή εδώ, αλλά δεν αισθάνομαι την ανάγκη να την επιβάλω σε κανέναν.

Με κούρασε όλη αυτή η ιστορία.

Και ίσως αυτό ήταν το πιο σημαντικό που κατάλαβα.

Αυτές τις ημέρες με συντρόφεψαν δεκατέσσερις ιστορίες γυναικών.

Δεκατέσσερις ζωές.

Δεκατέσσερις διαφορετικές διαδρομές.

Δεκατέσσερις άνθρωποι που μου εμπιστεύτηκαν ένα κομμάτι από το μέσα τους.

Και κάπου εκεί κατάλαβα ξανά γιατί η δική μου δουλειά γίνεται κυρίως πίσω από τα φώτα.

Δεν χρειάζεται πάντα να είμαι παρούσα παντού.

Δεν χρειάζεται να απαντώ σε όλους.

Δεν χρειάζεται να μπαίνω σε ατελείωτες συζητήσεις, να εξηγώ, να αναλύω, να αποδεικνύω.

Η αλήθεια είναι ότι πλέον δεν έχω ούτε τον χρόνο ούτε την ψυχική διάθεση να καταναλώνομαι σε επικοινωνίες που δεν οδηγούν κάπου.

Μια συνεδρία δεν είναι ένα απλό «ραντεβού». Είναι χρόνος.

Είναι ενέργεια.

Είναι συγκέντρωση.

Είναι ψυχική παρουσία.

Και έχω αρχίσει να προστατεύω όλα αυτά.

Όποιος θέλει πραγματικά να με βρει, ξέρει πού θα με βρει.

Οι περισσότεροι μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί μου άμεσα στο Viber.

Τα υπόλοιπα μπορούν να περιμένουν.

Γιατί υπάρχουν ημέρες που πρέπει να τις ζήσω μόνη μου.

Να διαβάσω.

Να σκεφτώ.

Να περπατήσω όσο μπορώ.

Να καθίσω δίπλα στη θάλασσα.

Να κοιτάξω λίγο πιο μακριά από τον εαυτό μου.

Και εκεί, δίπλα στη θάλασσα, έχω σκεφτεί πολλές φορές πόσο μικροί είμαστε τελικά.

Πόσο τεράστια μπορεί να μοιάζουν κάποια πράγματα όταν βρισκόμαστε μέσα τους και πόσο μικρά φαίνονται όταν κάνουμε λίγα βήματα πίσω.

Ίσως αυτή να είναι και μία από τις μεγαλύτερες αλλαγές που περνάω αυτή την περίοδο.

Μαθαίνω να κάνω ένα βήμα πίσω.

Να βλέπω.

Να μην αντιδρώ σε όλα.

Να μην κουβαλώ τα πάντα.

Να ξεχωρίζω τι μου ανήκει και τι όχι.

Και κάπως έτσι, η ζωή αρχίζει να γίνεται πιο απλή.

Η εβδομάδα που ξεκινά, 14–20 Σεπτεμβρίου, έχει ακριβώς αυτή την ποιότητα.

Ξεκινά με τον Ήλιο στην Παρθένο σε εξάγωνο με τον Άρη στον Καρκίνο, ζητώντας μας να ξεχωρίσουμε το πραγματικά επείγον από αυτό που απλώς μας φορτίζει συναισθηματικά.

Να οργανώσουμε τι χρειάζεται την προσοχή μας και να αφήσουμε τα υπόλοιπα να περιμένουν. Η Τρίτη βαθαίνει τα πράγματα.

Αφροδίτη τετράγωνο Πλούτωνα. Σχέσεις. Αξία. Επιθυμία. Έλεγχος.

Παλιά τραύματα.

Πράγματα που νομίζαμε ότι είχαμε αφήσει πίσω και επιστρέφουν για να τα κοιτάξουμε διαφορετικά.

Και αυτή η ιστορία δεν τελειώνει σε μία ημέρα· η ίδια δυναμική επανέρχεται μέσα στους επόμενους μήνες. Την Πέμπτη ο Χείρωνας επιστρέφει στον Κριό.

Ένα τελευταίο κεφάλαιο γύρω από την ταυτότητα, το θάρρος, την αυτοπεποίθηση και το δικαίωμα να υπάρχουμε όπως πραγματικά είμαστε.

Όχι ως πισωγύρισμα.

Ως ολοκλήρωση.

Και την Παρασκευή ο Ερμής απέναντι από τον Κρόνο μάς θυμίζει κάτι που προσωπικά θεωρώ πολύ σημαντικό: Δεν χρειάζεται να μιλάμε περισσότερο.

Χρειάζεται να μιλάμε καλύτερα.

Με όρια.

Με πρόθεση.

Με ευθύνη.

Με την επίγνωση ότι κάθε κουβέντα δεν χρειάζεται να γίνει μάχη ούτε κάθε άνθρωπος χρειάζεται να πάρει από εμάς όλη μας την ενέργεια.

Και ίσως εδώ βρίσκεται και το δικό μου μάθημα.

Γιατί την ίδια στιγμή που θεραπεύω το σώμα μου, βλέπω και κάτι μέσα μου να αλλάζει.

Το σώμα με ανάγκασε να επιβραδύνω.

Η ζωή με ανάγκασε να κοιτάξω.

Και η απόσταση μού έδειξε κάτι που μέσα στην καθημερινότητα ξεχνάμε: Δεν είναι όλα τόσο σπουδαία όσο νομίζουμε.

Δεν είναι κάθε άνθρωπος το κέντρο του κόσμου.

Δεν είναι κάθε πρόβλημα μια καταστροφή.

Και δεν χρειάζεται να σώσουμε τους πάντες.

Είμαστε μικροί μπροστά στη θάλασσα.

Μικροί μπροστά στον χρόνο.

Μικροί μπροστά στη ζωή.

Αλλά υπάρχει κάτι που μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Το απλό.

Το αυθεντικό.

Ο τρόπος που κοιτάς έναν άνθρωπο.

Ο τρόπος που του μιλάς.

Ο τρόπος που τον βοηθάς να δει κάτι που δεν μπορούσε να δει μόνος του.

Και ίσως αυτό είναι τελικά το μεγαλύτερο αποτύπωμα που αφήνουμε.

Όχι το πόσο θόρυβο κάναμε.

Αλλά το πόσες ζωές αγγίξαμε.

Αυτό σκέφτομαι αυτές τις ημέρες και για τον Γιώργο Μαζωνάκη.

Η ιδιαιτερότητα ενός ανθρώπου δεν έχει αξία απλώς επειδή τον κάνει διαφορετικό.

Έχει αξία όταν αυτό το διαφορετικό αγγίζει τους άλλους.

Όταν κάτι από την ύπαρξή του μένει μέσα στις ζωές ανθρώπων που μπορεί να μην γνώρισε ποτέ.

Και αυτό, τελικά, είναι ένα είδος αθανασίας.

Όσο για εμένα; Χτίζεται κάτι πίσω από όλα αυτά. Ήσυχα.

Χωρίς ανακοινώσεις.

Χωρίς να σας πω ακόμη τι είναι.

Γιατί δεν είναι όλα για τώρα.

Υπάρχουν πράγματα που χρειάζονται χρόνο πριν βγουν στο φως.

Αυτή την περίοδο χτίζεται μια ζωή που δεν είμαι ακόμη έτοιμη να σας περιγράψω.

Και για πρώτη φορά ίσως δεν αισθάνομαι καμία ανάγκη να το κάνω.

Αρκεί που ξέρω εγώ.

Αρκεί που το βλέπω να δημιουργείται.

Αρκεί που ξέρω προς τα πού πηγαίνω.

Η επόμενη εβδομάδα λοιπόν δεν είναι για να κάνουμε περισσότερα.

Είναι για να ξεχωρίσουμε.

Τι είναι δικό μας.

Τι δεν είναι.

Ποιον θέλουμε πραγματικά δίπλα μας.

Πού αξίζει να δώσουμε ενέργεια.

Και πού πρέπει, επιτέλους, να κλείσουμε την πόρτα χωρίς ενοχές.

Εγώ θα είμαι εδώ.

Πιο χαμηλά.

Πιο ήσυχα.

Πιο επιλεκτικά.

Και ίσως για πρώτη φορά, πιο κοντά στη ζωή που πραγματικά θέλω. Καλό Κυριακάτικο απόγευμα.

Και να θυμάστε: Δεν χρειάζεται να φαίνεσαι παντού για να δημιουργείς κάτι σημαντικό.

Μερικά από τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μας χτίζονται όταν κανείς δεν κοιτάζει. #DestinyMatrix #DestinyMatrixGreece #Αστρολογία #Astrology #Αυτογνωσία #ΚαρμικάΜαθήματα #ΚαρμικήΑστρολογία #ΠροσωπικήΑνάπτυξη #Μεταμόρφωση #Αυθεντικότητα #Ψυχή #ΝέαΑρχή #RenaKoliopanou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους