ΧΑΜΗΛΑ ΤΟ ΚΑΛΑΜΙ Εν τη προσπαθεία ορισμένων να αποδείξουν ότι είναι «κάποιοι», έχει αναπτυχθεί ένα ιδιότυπον είδος εξουσίας: άνθρωποι που δεν γνωρίζουν, δεν ακούν, δεν ρωτούν, αλλά έχουν πάντοτε...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν χρειάζεται γνώσις.

Δεν χρειάζεται εμπειρία.

Αρκεί το ύφος. «Εγώ ξέρω.» Τι ξέρεις; «Ε, ξέρω εγώ…» Και κάπως έτσι η άγνοια αποκτά αυτοπεποίθησιν, η αυθαιρεσία αποκτά τίτλον και ο ξερόλας αποκτά καρέκλαν.

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνον ότι δεν γνωρίζουν.

Είναι ότι δεν έχουν καν την ταπεινότητα να το παραδεχθούν.

Ο άνθρωπος που λέει «δεν γνωρίζω, θα ρωτήσω» μπορεί να προχωρήσει.

Ο άλλος, που δεν ξέρει και παριστάνει τον ειδήμονα, είναι καταδικασμένος να επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη με ύφος ανθρώπου που ανακάλυψε την Αμερική.

Και εκεί αρχίζει το πανηγύρι.

Διότι μαζί με την άγνοια έρχεται συχνά και η τσιγκουνιά, βαπτισμένη μάλιστα «νοικοκυριό». Δεν μιλάμε για σωστή διαχείριση.

Μιλάμε για τη λογική του «μην ξοδέψεις τίποτα, γιατί ποτέ δεν ξέρεις». Να μη φτιαχτεί αυτό.

Να μη βελτιωθεί το άλλο.

Να μη δοθεί ούτε ευρώ παραπάνω.

Και μετά να παρουσιάζεται η μιζέρια ως οικονομική στρατηγική.

Άλλο ο νοικοκύρης και άλλο ο τσιγκούνης.

Ο πρώτος ξέρει πού αξίζει να δώσει.

Ο δεύτερος πονάει και μόνο στην ιδέα ότι θα ανοίξει το πορτοφόλι.

Και όταν η τσιγκουνιά συναντήσει την άγνοια και φορέσει και λίγο ύφος, τότε έχουμε το τέλειο μείγμα: δεν ξέρω, δεν πληρώνω, αλλά αποφασίζω.

Ε, συγγνώμη κιόλας.

Κάπου να βάλουμε και ένα φρένο.

Γιατί δεν γίνεται η έλλειψη γνώσης να παρουσιάζεται ως «εμπειρία», η άρνηση να επενδύσεις ως «σύνεση» και η αλαζονεία ως «ηγεσία». Και κυρίως δεν γίνεται να απαιτείς σεβασμό επειδή μιλάς δυνατά.

Ο σεβασμός δεν χαρίζεται στην ένταση της φωνής.

Κερδίζεται με μυαλό, έργο και στοιχειώδη αυτογνωσία.

Γι' αυτό και μία ταπεινή συμβουλή προς όσους έχουν αρχίσει να παίρνουν πολύ αέρα: Χαμηλά το καλάμι, γιατί έχει αέρηδες τούτες τις μέρες.

Μην ανεβαίνετε τόσο ψηλά, γιατί όσο ψηλότερα βρίσκεται κανείς χωρίς γερά θεμέλια, τόσο πιο άσχημα ακούγεται όταν πέσει.

Και η πτώση δεν θα φταίει.

Ούτε οι άλλοι.

Ούτε οι συνθήκες.

Ούτε «οι κακοί που δεν κατάλαβαν». Θα φταίει απλώς ότι κάποιος μπέρδεψε την καρέκλα με την ικανότητα και το ύφος με τη γνώση.

Η καρέκλα δεν βάζει μυαλό.

Απλώς σε σηκώνει λίγο ψηλότερα, ώστε να φαίνεται καλύτερα η πτώση.

Γι' αυτό, πριν από το «εγώ ξέρω», ας υπάρχει λίγο «μήπως δεν ξέρω;». Πριν από το «δεν αξίζει να ξοδέψουμε», ας υπάρχει το «τι αξίζει πραγματικά;». Και πριν από το μεγάλο καλάμι, ας υπάρχει λίγη αυτογνωσία.

Γιατί στο τέλος της ημέρας δεν θα μετρήσει πόσο σπουδαίος νόμιζες ότι ήσουν.

Θα μετρήσει τι πραγματικά άφησες πίσω σου.

Και τότε ξεχωρίζει ο άνθρωπος που είχε γνώση από εκείνον που είχε απλώς γνώμη· ο νοικοκύρης από τον τσιγκούνη· ο ικανός από τον ξερόλα.

Τα υπόλοιπα είναι φασαρία για το καφενείο.

Οπότε, κύριοι, χαμηλά το καλάμι.

Η άγνοια δεν γίνεται γνώση με το ζόρι.

Η τσιγκουνιά δεν γίνεται νοικοκυριό επειδή της φόρεσες γραβάτα.

Και η αλαζονεία δεν γίνεται ικανότητα επειδή βρήκε καρέκλα.

Το καλάμι κάτω.

Γιατί ο αέρας φυσάει για όλους.

Και όταν φυσήξει πραγματικά, θα φανεί ποιος πατούσε στα πόδια του και ποιος απλώς στεκόταν πάνω στο καλάμι του. Ατελείωτος ό Επιδραστής 2026 Μ Χ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους