— Ναι, κοιμάμαι με τον δικό σου Πάσα. Και τι θα κάνεις γι’ αυτό, Λεν; — χλεύασε η αδερφή μου, τυλιγμένη με τη ρόμπα μου.Η κούπα στο χέρι μου ήταν καυτή, με ένα ξεθωριασμένο σχέδιο από λεμόνια που...

Πλήρες Κείμενο:

— Ναι, κοιμάμαι με τον δικό σου Πάσα. Και τι θα κάνεις γι’ αυτό, Λεν; — χλεύασε η αδερφή μου, τυλιγμένη με τη ρόμπα μου.Η κούπα στο χέρι μου ήταν καυτή, με ένα ξεθωριασμένο σχέδιο από λεμόνια που είχε αρχίσει να ξεφλουδίζει, κι εγώ την κρατούσα υπερβολικά σφιχτά καθώς περπατούσα στον διάδρομο προς το υπνοδωμάτιο.Τα πρωινά του Σαββάτου στο σπίτι μας συνήθως μύριζαν καφέ, φρεσκοστρωμένα σεντόνια και αφρό ξυρίσματος του Πάσα, όμως εκείνη τη μέρα μύριζε το κεράσι από το αφρόλουτρό μου, που εγώ η ίδια χρησιμοποιούσα σπάνια, επειδή το φύλαγα.Είδα πρώτα τη ρόμπα και μετά το πρόσωπό της.Ήταν η δική μου ανοιχτόχρωμη ρόμπα, απαλή, με λεπτή ζώνη, και κρεμόταν πάνω στους ώμους μιας ξένης με τέτοιο θράσος, λες και την είχαν βγάλει επίτηδες σε κοινή θέα, σαν σημαία σε μπαλκόνι.Η Αλίνα καθόταν στην άκρη του κρεβατιού μας, έχοντας μαζέψει το ένα πόδι κάτω από το σώμα της, και στριφογύριζε ανάμεσα στα δάχτυλά της τον φορτιστή του κινητού μου.Τα κοντά ξανθά μαλλιά της πετούσαν προς όλες τις κατευθύνσεις μετά το ντους, τα χείλη της γυάλιζαν από το δικό μου lip balm, ενώ στο πάτωμα δίπλα της ήταν πεταμένη η ανοιχτή τσάντα της, γεμάτη πράγματα, σαν να είχε έρθει για να μείνει εδώ για πολύ καιρό.— Γιατί φοράς τη ρόμπα μου; — ρώτησα και άκουσα πόσο ήρεμη ήταν η φωνή μου.Η Αλίνα σήκωσε τα μάτια της.Πάντα ήξερε να παίρνει εκείνο το ύφος του ανθρώπου που δεν τον έπιασαν να κάνει κάτι άσχημο, αλλά απλώς τον διέκοψαν την ώρα που έκοβε ψωμί.— Λεν, μην αρχίζεις — είπε και έσφιξε τη ζώνη στη μέση της. — Κρύωνα.Από το μπάνιο ακούστηκε ένα σύντομο χτύπημα, σαν κάποιος να είχε χτυπήσει κατά λάθος το ράφι με τον αγκώνα του.Ύστερα η σιωπή έγινε τόσο βαριά, που μπορούσα να ακούσω τη βρύση στην κουζίνα να στάζει, εκείνη που ο Πάσα μου είχε υποσχεθεί ότι θα επισκευάσει από την Τετάρτη.— Πάσα — είπα προς την πόρτα. — Βγες έξω.Η πόρτα του μπάνιου δεν άνοιξε.Αντί γι’ αυτό, η Αλίνα χλεύασε, πέρασε το χέρι της πάνω από τον γιακά της ρόμπας και με κοίταξε κατευθείαν, χωρίς το συνηθισμένο αδελφικό χαμόγελο που φορούσε μπροστά στους συγγενείς.— Ναι, κοιμάμαι με τον δικό σου Πάσα.

Και τι θα κάνεις γι’ αυτό, Λεν; — είπε. — Θα τρέξεις να παραπονεθείς στη μαμά;Η κούπα τινάχτηκε στο χέρι μου και ο καφές χύθηκε στο πάτωμα, απλώνοντας έναν σκούρο λεκέ πάνω στο laminate.Ακούμπησα την κούπα πάνω στη συρταριέρα τόσο προσεκτικά, λες και από αυτό εξαρτιόταν κάτι πολύ σημαντικό, και κοίταξα τα γυμνά πόδια της πάνω στο χαλάκι μου.— Βγάλε τη ρόμπα — είπα.Η Αλίνα ανοιγόκλεισε τα μάτια της.Προφανώς περίμενε φωνές, χαστούκι, δάκρυα, οτιδήποτε, εκτός από αυτή τη φράση.— Μιλάς σοβαρά;— Βγάλε τη ρόμπα μου — επανέλαβα. — Και σήκω από το κρεβάτι μου.Η πόρτα του μπάνιου επιτέλους άνοιξε με ένα κλικ.Ο Πάσα βγήκε φορώντας ένα άνετο παντελόνι και το μπλουζάκι που του είχα αγοράσει εγώ σε έκπτωση κοντά στο μετρό, επειδή το παλιό του είχε φθαρεί στον γιακά.Τα γένια στο πρόσωπό του τον έκαναν να φαίνεται μεγαλύτερος, ενώ τα μάτια του κινούνταν νευρικά, σαν άνθρωπος που ξέχασε να κλείσει την κουζίνα και τώρα ελπίζει ότι η φωτιά θα αλλάξει μόνη της γνώμη. — Λένα, ας το συζητήσουμε ήρεμα — είπε σηκώνοντας τα χέρια. — Δεν είναι αυτό που φαίνεται.Δεν γύρισα καν να τον κοιτάξω.Κοιτούσα την Αλίνα, γιατί για τον Πάσα όλα είχαν γίνει ξεκάθαρα τη στιγμή που δεν βγήκε αμέσως από το μπάνιο.— Και πώς φαίνεται; — ρώτησα. — Έπεσε κατά λάθος μέσα στη ρόμπα μου και εσύ έτυχε να στέκεσαι πίσω από την πόρτα;Ο Πάσα κατάπιε δύσκολα.Η Αλίνα ξεφύσηξε και ανασήκωσε τον ώμο της.— Φτάνει πια να παριστάνεις τη βασίλισσα — είπε. — Εσύ η ίδια δεν του δίνεις σημασία στο σπίτι.

Κάθεσαι με τους πίνακες, τις σούπες και τους λογαριασμούς σου.

Ένας άντρας θέλει κι αυτός να ζήσει.Η λέξη «άντρας» ακούστηκε ιδιαίτερα γελοία μέσα στο υπνοδωμάτιό μου, ανάμεσα στις κρεμ κουρτίνες, στη στοίβα με τα καθαρά σεντόνια και στις κάλτσες του Πάσα, που είχα μαζέψει από το πάτωμα μόλις χθες.Ξαφνικά δεν ένιωθα πληγωμένη.Ένιωθα αηδία για τον τρόπο με τον οποίο και οι δύο προσπαθούσαν να παρουσιάσουν αυτή τη βρωμιά σαν κάτι ασήμαντο και καθημερινό.— Αλίνα — είπε ο Πάσα χαμηλόφωνα. — Σώπα.— Τι έγινε, φοβήθηκες κιόλας; — γύρισε προς το μέρος του. — Εσύ δεν έλεγες ότι στο σπίτι νιώθεις σαν ενοικιαστής; Εσύ δεν έλεγες ότι η Λένα μόνο διατάζει;Ο Πάσα χλώμιασε και με κοίταξε σαν να περίμενε να τον λυπηθώ επειδή τα δικά του λόγια βγήκαν στην επιφάνεια.Θυμήθηκα πως πριν από δύο εβδομάδες είχε γυρίσει αργά, με είχε αγκαλιάσει από πίσω στην κουζίνα και μου είχε πει ότι είχε πάει στον Σέργκεϊ στο γκαράζ και τον βοηθούσε με την πόρτα του αυτοκινήτου.Εκείνο το βράδυ του είχα ακόμα ζεστάνει το φαγητό.Ύστερα κάθισα δίπλα του όσο έτρωγε και του μιλούσα για τη μαμά, που μου είχε ζητήσει να περάσω από το σπίτι της την Κυριακή, επειδή για άλλη μια φορά είχε χαλάσει το καζανάκι.— Από πότε; — ρώτησα.— Λένα, γιατί τώρα…— Από πότε το κάνετε αυτό μέσα στο σπίτι μου;Η Αλίνα γέλασε, αλλά το γέλιο της ήταν σύντομο και νευρικό.Είχε ήδη καταλάβει ότι δεν θα έκανα σκηνή, και αυτό την εκνεύριζε περισσότερο από οποιοδήποτε σκάνδαλο. — Εδώ και τρεις μήνες — πέταξε. — Και λοιπόν; Έτσι κι αλλιώς δεν είχες καταλάβει τίποτα.Κάτι μέσα μου έκανε ένα ξερό και οριστικό κλικ.Τρεις μήνες νωρίτερα είχα μεταφέρει την Αλίνα μαζί με τα κουτιά της, μετά από έναν ακόμη καβγά με την ιδιοκτήτρια του δωματίου που νοίκιαζε. Συνέχεια στην πρώτη σημείωση παρακάτω, 2. ΜΈΡΟΣ ⬇️ ⬇️ ⬇️ ⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους