4 ΩΡΕΣ ΨΑΧΝΑΜΕ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΓΡΑΦΑΜΕ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΗ ΛΟΥΦΑΡΕΤΕ 🚬 Το μεγαλύτερο λάθος του Ολυμπιακού δεν είναι μία μεταγραφή — είναι ότι αλλάζει συνεχώς σχέδιο Από τις 317 εξωτερικές μεταγραφικές κινήσεις...

Πλήρες Κείμενο:

4 ΩΡΕΣ ΨΑΧΝΑΜΕ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΓΡΑΦΑΜΕ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΗ ΛΟΥΦΑΡΕΤΕ 🚬 Το μεγαλύτερο λάθος του Ολυμπιακού δεν είναι μία μεταγραφή — είναι ότι αλλάζει συνεχώς σχέδιο Από τις 317 εξωτερικές μεταγραφικές κινήσεις και τις 25 αλλαγές στην τεχνική ηγεσία, έως τη μεγάλη ευκαιρία του Ιμανόλ: γιατί χρειάζεται πραγματικό πλάνο πενταετίας Η ήττα από τον ΟΦΗ στο πρώτο παιχνίδι του Ιμανόλ Αλγκουαθίλ έφερε απογοήτευση, ένταση και εύλογη κριτική.

Δεν μπορεί, όμως, να αποτελεί σοβαρό ποδοσφαιρικό συμπέρασμα για έναν προπονητή που ανακοινώθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου και βρέθηκε στον πάγκο δύο ημέρες αργότερα.

Αν ο Ολυμπιακός ζητήσει από τον Ιμανόλ να διορθώσει μέσα σε 48 ώρες μια ομάδα που δεν σχεδίασε ο ίδιος, θα επαναλάβει ακριβώς το λάθος που τον ταλαιπωρεί εδώ και χρόνια: θα απαιτήσει άμεσο αποτέλεσμα χωρίς να έχει εξασφαλίσει συνέχεια στο σχέδιο.

Η κριτική προς τη διοίκηση του Βαγγέλη Μαρινάκη δεν μπορεί να διαγράψει τις μεγάλες επιτυχίες.

Από τις 18 Ιουνίου 2010, όταν ανέλαβε την ΠΑΕ, ο Ολυμπιακός κατέκτησε πολλούς εγχώριους τίτλους, πραγματοποίησε σπουδαίες πωλήσεις, βελτίωσε τις υποδομές του και έφτασε στην ιστορική κατάκτηση του UEFA Europa Conference League.

Η ίδια περίοδος έφερε και το UEFA Youth League στην ακαδημία.

Αυτά είναι ιστορία και δεν αμφισβητούνται.

Το πραγματικό ερώτημα είναι διαφορετικό: πόσο ψηλότερα θα μπορούσε να έχει φτάσει ο σύλλογος αν είχε συνδυάσει την οικονομική δύναμη και τη φιλοδοξία του με σταθερό ποδοσφαιρικό σχέδιο; Οι αριθμοί που αποκαλύπτουν τη διαρκή ανακύκλωση Η βάση δεδομένων του Transfermarkt καταγράφει, από τη σεζόν 2010/11 έως και τις 13 Σεπτεμβρίου 2026, 438 αφίξεις στην πρώτη ομάδα.

Σε αυτόν τον ακατέργαστο αριθμό περιλαμβάνονται επιστροφές από δανεισμό και εσωτερικές προωθήσεις από την Κ19, την Κ20 και τον Ολυμπιακό Β’. Αν αφαιρεθούν αυτές οι εγγραφές, μένουν 317 πραγματικές εξωτερικές μεταγραφικές κινήσεις — αγορές, ελεύθεροι και δανεισμοί — για περίπου 295 διαφορετικούς ποδοσφαιριστές.

Αυτό σημαίνει κατά μέσο όρο 18,6 νέες εξωτερικές προσθήκες ανά σεζόν επί 17 αγωνιστικές περιόδους.

Δεν πρόκειται απλώς για ενίσχυση.

Πρόκειται σχεδόν για μία νέα ομάδα κάθε χρόνο. Περίοδος| Εξωτερικές προσθήκες| Πωλήσεις με καταγεγραμμένο τίμημα 2010/11–2013/14| 70| 13 2014/15–2017/18| 82| 23 2018/19–2021/22| 76| 20 2022/23–2025/26| 72| 23 2026/27 έως 13/9/2026| 17| 9 Σύνολο| 317| 88 Στην ίδια καταγραφή εμφανίζονται εκτιμώμενες δαπάνες μεταγραφών περίπου 327,2 εκατ. ευρώ και έσοδα περίπου 397,1 εκατ. ευρώ, δηλαδή θετικό μεταγραφικό ισοζύγιο σχεδόν 69,9 εκατ. ευρώ.

Τα ποσά δεν αποτελούν ελεγμένες λογιστικές καταστάσεις της ΠΑΕ και μπορεί να διαφέρουν λόγω μπόνους, ποσοστών μεταπώλησης ή μη δημοσιοποιημένων συμφωνιών.

Αποδεικνύουν, όμως, ότι το πρόβλημα δεν ήταν η αδυναμία αγοράς ή πώλησης.

Ήταν συχνά η έλλειψη συνέχειας ανάμεσα στις αγορές, στον προπονητή και στην αγωνιστική ταυτότητα.

Μόνο αυτές οι πέντε συμφωνίες πλησιάζουν τα 103,8 εκατ. ευρώ.

Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι μόνο πόσο ακριβά πωλείται ένας ποδοσφαιριστής.

Είναι και πότε πωλείται, ποιος τον αντικαθιστά και πόσοι βασικοί πυλώνες αποχωρούν ταυτόχρονα.

Μία εξαιρετική οικονομική συμφωνία μπορεί να δημιουργήσει μεγάλο αγωνιστικό κενό όταν δεν υπάρχει έτοιμο σχέδιο διαδοχής.

Οι 25 αλλαγές στην τεχνική ηγεσία Από τον Έβαλντ Λίνεν έως τον Ιμανόλ, ο πάγκος του Ολυμπιακού άλλαξε χέρια 25 φορές.

Πρόκειται για 26 διαδοχικές θητείες, από 22 διαφορετικά πρόσωπα, αν συνυπολογιστούν όλοι οι υπηρεσιακοί προπονητές.

Δεν είναι σωστό να παρουσιάζονται όλες ως «25 απολύσεις», διότι υπήρξαν υπηρεσιακές θητείες, παραιτήσεις, λήξεις συμβολαίων και κοινή συναινέσει αποχωρήσεις.

Η πλήρης ακολουθία είναι: - 2010–2015: Έβαλντ Λίνεν, Ερνέστο Βαλβέρδε, Λεονάρντο Ζαρντίμ, Αντώνης Νικοπολίδης ως υπηρεσιακός, Μίτσελ, Αντώνης Νικοπολίδης ως υπηρεσιακός, Βίτορ Περέιρα. - 2015–2018: Μάρκο Σίλβα, Βίκτορ Σάντσεθ, Πάουλο Μπέντο, Βασίλης Βούζας ως υπηρεσιακός, Τάκης Λεμονής, Μπέσνικ Χάσι, ξανά Τάκης Λεμονής, Χρήστος Κόντης ως υπηρεσιακός, Όσκαρ Γκαρθία, ξανά Χρήστος Κόντης ως υπηρεσιακός. - 2018–2023: Πέδρο Μαρτίνς, Κάρλος Κορμπεράν, Μίτσελ, Ζοζέ Ανιγκό ως υπηρεσιακός. - 2023–2026: Ντιέγκο Μαρτίνεθ, Κάρλος Καρβαλιάλ, Σωτήρης Συλαϊδόπουλος ως υπηρεσιακός, Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, Ιμανόλ Αλγκουαθίλ.

Αν αφαιρεθούν οι επτά υπηρεσιακές θητείες, προκύπτουν 19 θητείες μόνιμων προπονητών και 18 αλλαγές από τον έναν μόνιμο τεχνικό στον επόμενο.

Από τους 18 μόνιμους κύκλους που έχουν ήδη ολοκληρωθεί, η διάμεση διάρκεια ήταν περίπου πεντέμισι μήνες και μόλις τέσσερις ξεπέρασαν τον έναν χρόνο. Ο Πέδρο Μαρτίνς αποτέλεσε τη μεγάλη εξαίρεση, παραμένοντας περισσότερα από τέσσερα χρόνια.

Η πιο πρόσφατη αντίφαση συμπυκνώνει όλο το πρόβλημα.

Στις 14 Αυγούστου 2026 επιβεβαιώθηκε ότι ο Ολυμπιακός και ο Μεντιλίμπαρ θα συνέχιζαν μαζί.

Στις 9 Σεπτεμβρίου ανακοινώθηκε η λήξη της συνεργασίας, μολονότι ο Βάσκος είχε συνδέσει το όνομά του με την κορυφαία ευρωπαϊκή στιγμή της ιστορίας του συλλόγου.

Μία διοίκηση έχει δικαίωμα να αλλάξει προπονητή.

Όταν, όμως, ανατρέπει μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα τη δική της απόφαση, δείχνει ότι δεν υπήρχε σταθερή στρατηγική κατεύθυνση.

Τα επτά βασικά λάθη της διοίκησης 1. Η ποσότητα των μεταγραφών υποκατέστησε πολλές φορές τον σχεδιασμό Οι 317 εξωτερικές κινήσεις δεν σημαίνουν 317 κακούς ποδοσφαιριστές.

Πολλοί πρόσφεραν, άλλοι εξελίχθηκαν και αρκετοί έφεραν μεγάλα οικονομικά κέρδη.

Ο τεράστιος όγκος, όμως, δείχνει ότι ο Ολυμπιακός αναζητούσε πολύ συχνά τη λύση στην επόμενη μεταγραφή, αντί στη βελτίωση και στη συνοχή του υπάρχοντος κορμού. 2. Άλλαζε ο προπονητής και μαζί του άλλαζε ολόκληρη η ποδοσφαιρική γλώσσα Άλλο ποδόσφαιρο ζητούσαν ο Βαλβέρδε και ο Μίτσελ, άλλο ο Μαρτίνς, άλλο ο Μεντιλίμπαρ και άλλο θέλει τώρα ο Ιμανόλ.

Όταν περνάς από το άμεσο παιχνίδι και το έντονο man-to-man pressing σε ένα πιο σύνθετο positional παιχνίδι, χρειάζεσαι διαφορετικά χαρακτηριστικά σε τερματοφύλακα, στόπερ, χαφ και εξτρέμ.

Αν ο προπονητής αλλάζει μετά την ολοκλήρωση του ρόστερ, ο επόμενος κληρονομεί παίκτες που αποκτήθηκαν για μία εντελώς διαφορετική ιδέα. 3. Οι αποφάσεις λαμβάνονταν συχνά ως αντίδραση στην κρίση Ένας αποκλεισμός, μία κακή ευρωπαϊκή βραδιά ή ένας μήνας μέτριων εμφανίσεων δεν πρέπει να ακυρώνουν αυτομάτως όσα αποφασίστηκαν το καλοκαίρι.

Η συνεχής επανεκκίνηση μπορεί να προσφέρει ένα προσωρινό ψυχολογικό σοκ, αλλά συνήθως μεταφέρει το πραγματικό πρόβλημα στην επόμενη σεζόν. 4. Το μεγάλο όνομα ή η ευκαιρία της αγοράς δεν ταυτίζονται πάντα με την ανάγκη της ομάδας Οι περιπτώσεις παικτών με σπουδαίο βιογραφικό αλλά σύντομη ή περιορισμένη αγωνιστική επίδραση απέδειξαν ότι η αξία μιας μεταγραφής δεν μετριέται σε followers, προηγούμενες ομάδες ή εμπορική φήμη.

Μετριέται στον συγκεκριμένο ρόλο που θα έχει ο παίκτης, στη σωματική του κατάσταση και στη συμβατότητά του με το μοντέλο του προπονητή. 5. Οι πωλήσεις δεν συνοδεύονταν πάντοτε από έτοιμο σχέδιο διαδοχής Η πώληση παικτών είναι αναγκαία για έναν ελληνικό σύλλογο που θέλει να είναι οικονομικά βιώσιμος.

Δεν γίνεται, όμως, να αποδυναμώνονται ταυτόχρονα ο άξονας, η ηγεσία και η ελληνική ταυτότητα της ομάδας.

Πρώτα πρέπει να είναι έτοιμος ο αντικαταστάτης και μετά να ολοκληρώνεται η πώληση — όχι το αντίστροφο. 6. Η ακαδημία αντιμετωπίστηκε κατά περιόδους περισσότερο ως περιουσιακό στοιχείο παρά ως αγωνιστικός πυλώνας Οι μεγάλες πωλήσεις των παιδιών του συλλόγου αποδεικνύουν την ποιότητα της δουλειάς που γίνεται.

Η επόμενη πρόκληση είναι να μη χρειάζεται κάθε νεαρός να φύγει γρήγορα για να θεωρηθεί επιτυχημένο το project.

Κάποιοι από αυτούς τους παίκτες πρέπει να παραμένουν και να αποτελούν τον κορμό της πρώτης ομάδας για τρία ή τέσσερα χρόνια. 7. Οι άμεσοι στόχοι σκέπαζαν τη μακροπρόθεσμη διαδικασία Στον Ολυμπιακό η νίκη είναι υποχρέωση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η ομάδα μπορεί να χτιστεί χωρίς χρόνο.

Όταν κάθε προπονητής πρέπει ταυτόχρονα να αλλάξει το αγωνιστικό στυλ, να κατακτήσει το πρωτάθλημα, να προχωρήσει στην Ευρώπη και να αναπτύξει νεαρούς μέσα σε λίγους μήνες, η διοίκηση δημιουργεί στόχους που συγκρούονται μεταξύ τους.

Γιατί ο Ιμανόλ αξίζει να στηριχθεί Ο Ιμανόλ δεν αποτελεί ένα άγνωστο στοίχημα.

Είναι ο άνθρωπος που εργάστηκε για έξιμισι σεζόν στην πρώτη ομάδα της Ρεάλ Σοσιεδάδ, συμπλήρωσε περισσότερα από 330 παιχνίδια, κατέκτησε το Copa del Rey — το πρώτο μεγάλο τρόπαιο του συλλόγου έπειτα από 34 χρόνια — και οδήγησε τη Ρεάλ σε πέντε διαδοχικές ευρωπαϊκές εξόδους.

Την επανέφερε στο Champions League, τερμάτισε πρώτη σε όμιλο με Ίντερ και Μπενφίκα και ανέδειξε ή εξέλιξε ποδοσφαιριστές όπως οι Ζουμπιμέντι, Λε Νορμάν, Μπαρενετσέα και Θουμπέλδια.

Η φιλοσοφία του διαθέτει στοιχεία που ταιριάζουν στον Ολυμπιακό: κατοχή με σκοπό, πίεση ψηλά, γρήγορη ανάκτηση της μπάλας, πολλοί παίκτες κοντά στη φάση, επιθετική νοοτροπία και εμπιστοσύνη στους νέους.

Δεν είναι δογματικός ως προς έναν μόνο σχηματισμό.

Έχει χρησιμοποιήσει 4-3-3, 4-1-4-1 και 4-2-3-1, προσαρμόζοντας τη διάταξη χωρίς να εγκαταλείπει την αγωνιστική ταυτότητα.

Η αναγνώριση από κορυφαίους προπονητές δεν είναι τυχαία: - Ο Ζοζέ Μουρίνιο τον χαρακτήρισε «πολύ καλό προπονητή» και στάθηκε στην εξαιρετική προετοιμασία και στην τακτική ευελιξία της ομάδας του. - Ο Λουίς Ενρίκε είχε πει ότι η Σοσιεδάδ ήταν «η ισπανική ομάδα που παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο». - Ο Ντιέγκο Σιμεόνε μίλησε για τεράστια δουλειά και για μία ομάδα με «απόλυτα καθορισμένη ταυτότητα». Αυτό ακριβώς χρειάζεται σήμερα ο Ολυμπιακός: όχι απλώς έναν ακόμη ικανό προπονητή, αλλά έναν τεχνικό που έχει αποδείξει ότι μπορεί να μετατρέψει μία ποδοσφαιρική ιδέα σε καθημερινή κουλτούρα.

Υπάρχει, φυσικά, και η άλλη πλευρά.

Η θητεία του στην Αλ Σαμπάμπ δεν πέτυχε.

Ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2026, μετά από 24 αγώνες και χαμηλή βαθμολογική συγκομιδή. Ο Ιμανόλ δεν είναι μάγος και δεν αποτελεί εγγύηση επιτυχίας.

Η αξιολόγησή του, όμως, πρέπει να βασιστεί στο πολυετές έργο του στη Σοσιεδάδ και σε όσα θα μπορέσει να χτίσει στον Πειραιά — όχι σε μία κακή παρένθεση ή σε ένα ντεμπούτο έπειτα από δύο προπονήσεις.

Μετά τον αγώνα με τον ΟΦΗ, ο ίδιος περιέγραψε την ιδέα του ως μία ομάδα που θέλει «να πιέσει και να κερδίσει», παραδεχόμενος ταυτόχρονα ότι πρόκειται για διαδικασία.

Αυτή η διαδικασία χρειάζεται προστασία από τη διοίκηση, ειδικά όταν έρθουν οι πρώτες δυσκολίες.

Το πλάνο πενταετίας που μπορεί να διορθώσει το μοντέλο Πενταετές πλάνο δεν σημαίνει λευκή επιταγή ούτε ότι ένας προπονητής παραμένει ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων και αγωνιστικής εικόνας.

Σημαίνει ότι ο σύλλογος επιλέγει μία σταθερή ποδοσφαιρική κατεύθυνση και την αξιολογεί με συγκεκριμένα κριτήρια, χωρίς να την πετά στα σκουπίδια έπειτα από τρεις ήττες.

Η σταθερή δομή Ο προπονητής, ο αθλητικός διευθυντής Αντόνιο Κορδόν και ο επικεφαλής του μεταγραφικού σχεδιασμού Τζέφρι Μονκάδα πρέπει να αποτελέσουν ένα ενιαίο κέντρο ποδοσφαιρικών αποφάσεων.

Η διοίκηση ορίζει το οικονομικό πλαίσιο και τους στόχους.

Οι ποδοσφαιρικοί άνθρωποι επιλέγουν τα προφίλ και τους παίκτες.

Καμία μεταγραφή δεν πρέπει να πραγματοποιείται αν δεν απαντά σε έναν συγκεκριμένο ρόλο του αγωνιστικού μοντέλου.

Οι επτά δεσμεύσεις 1. Τρεις μεταγραφικές περίοδοι πραγματικής εμπιστοσύνης στον Ιμανόλ, πριν από τη συνολική κρίση του έργου του, εκτός αν υπάρξει πλήρης αγωνιστική και εσωτερική κατάρρευση. 2. Ρόστερ 23–25 παικτών, με δύο καθαρές επιλογές ανά θέση και τέλος στη συσσώρευση ποδοσφαιριστών χωρίς συγκεκριμένο ρόλο. 3. Έξι έως οκτώ στοχευμένες προσθήκες το καλοκαίρι, όχι μία νέα ομάδα 18 παικτών κάθε χρόνο. Τον Ιανουάριο πρέπει να γίνονται μόνο διορθωτικές κινήσεις. 4. Δύο έως τέσσερις παίκτες της ακαδημίας στον ενεργό κορμό, με μετρήσιμο στόχο συμμετοχής και όχι απλώς παρουσία στις προπονήσεις. 5. Καμία πώληση βασικού χωρίς έτοιμη διαδοχή και αποφυγή της ταυτόχρονης απώλειας πολλών ηγετικών ποδοσφαιριστών. 6. Κοινό scouting, ανάλυση δεδομένων και ιατρικός έλεγχος, ώστε κάθε επιλογή να αξιολογείται ως προς την τεχνική καταλληλότητα, τον χαρακτήρα, το ιστορικό τραυματισμών και την απαιτούμενη ένταση παιχνιδιού. 7. Ετήσια δημόσια αξιολόγηση του σχεδίου, με κριτήρια την αγωνιστική ταυτότητα, τη σταθερότητα του κορμού, την εξέλιξη των νέων, την ευρωπαϊκή ανταγωνιστικότητα και, φυσικά, τους τίτλους.

Ο οδικός χάρτης των πέντε ετών 1η χρονιά :Καθαρή αγωνιστική ταυτότητα, αξιολόγηση του υπάρχοντος ρόστερ, μείωση του αριθμού των παικτών και διεκδίκηση όλων των εγχώριων στόχων χωρίς πανικό στις πρώτες ήττες. 2η χρονιά: Διατήρηση τουλάχιστον του 70% του βασικού κορμού, στοχευμένες μεταγραφές και ουσιαστικός χρόνος συμμετοχής σε παίκτες της ακαδημίας. 3η χρονιά :Ομάδα στην αγωνιστική της ωριμότητα, σταθερή παρουσία στη League Phase του Champions League ή βαθιά πορεία στο Europa League και κυριαρχία στην Ελλάδα. 4η χρονιά :Ελεγχόμενη ανανέωση πριν γεράσει ο κορμός, μία μεγάλη πώληση κάθε φορά και έτοιμος αντικαταστάτης. 5η χρονιά: Αυτοτροφοδοτούμενο μοντέλο: σταθερό στυλ, παραγωγή παικτών, βιώσιμες πωλήσεις και ευρωπαϊκή παρουσία που δεν θα εξαρτάται από μία καλή κλήρωση ή μία έκρηξη φόρμας.

Η μεγάλη απόφαση δεν είναι ποιος θα έρθει μετά — είναι αν θα αλλάξει επιτέλους η λογική Ο Ολυμπιακός έχει αποδείξει ότι μπορεί να αγοράζει, να πουλά, να κερδίζει τίτλους και να γράφει ευρωπαϊκή ιστορία.

Αυτό που δεν έχει αποδείξει με συνέπεια είναι ότι μπορεί να υπηρετήσει το ίδιο ποδοσφαιρικό σχέδιο για αρκετά χρόνια. Ο Ιμανόλ μπορεί να πετύχει και μπορεί να αποτύχει.

Για να το μάθουμε πραγματικά, πρέπει να του δοθούν χρόνος, αρμοδιότητα, μεταγραφικές περίοδοι και παίκτες που ταιριάζουν στην ιδέα του.

Αν κριθεί από ένα παιχνίδι, αν φορτωθεί όλες τις αδυναμίες ενός ρόστερ που παρέλαβε και αν η πρώτη κρίση ξαναφέρει κουβέντα για τον επόμενο προπονητή, τότε δεν θα έχει αποτύχει μόνο ο Ιμανόλ.

Θα έχει αποτύχει ξανά το ίδιο μοντέλο διοίκησης. Ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται απλώς την επόμενη μεταγραφή ή το επόμενο δυνατό όνομα στον πάγκο.

Χρειάζεται να αποφασίσει ποια ομάδα θέλει να είναι το 2031 — και να αντέξει τη διαδρομή μέχρι να γίνει αυτή η ομάδα.

Οι 88 πωλήσεις με καταγεγραμμένο τίμημα από το 2010/11 Δεν περιλαμβάνονται ελεύθερες αποχωρήσεις, δανεισμοί χωρίς αμοιβή και συμφωνίες με άγνωστο τίμημα.

Τα ποσά αποτελούν καταγραφές του Transfermarkt και ενδέχεται να μην περιλαμβάνουν μπόνους ή ποσοστά μεταπώλησης. - 2010/11: Κυριάκος Παπαδόπουλος → Σάλκε (€2 εκατ.), Ντουντού Σεαρένσε → Ατλέτικο Μινέιρο (€1,1 εκατ.). - 2011/12: Άλμπερτ Ριέρα → Γαλατασαράι (€3 εκατ.). - 2012/13: Κέβιν Μιραλάς → Έβερτον (€7,65 εκατ.), Βασίλης Τοροσίδης → Ρόμα (€400.000), Νίκος Παπαδόπουλος → Φορτούνα Ντίσελντορφ (€50.000). - 2013/14: Κώστας Μήτρογλου → Φούλαμ (€15,2 εκατ.), Βλάντιμιρ Βάις → Λεχβίγια (€5,3 εκατ.), Λιούμπομιρ Φέισα → Μπενφίκα (€4,5 εκατ.), Γιάννης Φετφατζίδης → Τζένοα (€4 εκατ.), Τζαμέλ Αμπντούν → Νότιγχαμ Φόρεστ (€2,2 εκατ.), Ραφίκ Τζεμπούρ → Νότιγχαμ Φόρεστ (€1,5 εκατ.), Λεάντρο Γκρέκο → Λιβόρνο (€920.000). - 2014/15: Κώστας Μανωλάς → Ρόμα (€15 εκατ.), Ανδρέας Σάμαρης → Μπενφίκα (€10 εκατ.), Πάουλο Μασάντο → Ντινάμο Ζάγκρεμπ (€1,8 εκατ.), Χοσέ Χολέμπας → Ρόμα (€1 εκατ.), Τόμας Ντε Βινσέντι → ΑΠΟΕΛ (€500.000). - 2015/16: Σαμπού Γιαταμπαρέ → Βέρντερ Βρέμης (€2,5 εκατ.), Ματιέ Ντοσεβί → Σταντάρ Λιέγης (€1,3 εκατ.), Νταβίντ Χένεν → Έβερτον U21 (€280.000). - 2016/17: Λούκα Μιλιβόγεβιτς → Κρίσταλ Πάλας (€15,1 εκατ.), Μπράουν Ιντέγε → Τιαντζίν Τέντα (€12 εκατ.), Αρτούρ Μαζουακού → Γουέστ Χαμ (€7,1 εκατ.), Άλαν Πουλίδο → Τσίβας (€6,5 εκατ.), Χόρχε Μπενίτες → Κρουζ Αζούλ (€4 εκατ.), Ρομπέρτο → Εσπανιόλ (€3 εκατ.), Τζίμι Ντουρμάζ → Τουλούζ (€2 εκατ.), Μάρκο Γιάνκοβιτς → Παρτίζαν (€900.000), Δημήτρης Διαμαντάκος → Καρλσρούη (€900.000). - 2017/18: Παναγιώτης Ρέτσος → Λεβερκούζεν (€17,5 εκατ.), Δημήτρης Σιόβας → Λεγανές (€3 εκατ.), Ντιόγκο Φιγκέιρας → Μπράγκα (€1,25 εκατ.), Δημήτρης Κολοβός → Μαλίν (€700.000), Ελ Φαρντού Μπεν → Ερυθρός Αστέρας (€500.000), Μανουέλ Ντα Κόστα → Μπασακσεχίρ (€100.000). - 2018/19: Μπρούνο Βιάνα → Μπράγκα (€3 εκατ.), Ούρος Τζούρτζεβιτς → Σπόρτινγκ Χιχόν (€2,5 εκατ.), Βάντις Οτζίτζα-Οφόε → Γάνδη (€2,2 εκατ.), Κωνσταντίνος Λαΐφης → Σταντάρ Λιέγης (€1,5 εκατ.), Μάρκο Μάριν → Ερυθρός Αστέρας (€700.000), Σάσα Ζντιέλαρ → Παρτίζαν (€500.000), Σεμπά → Αλ Σαμπάμπ (€300.000), Μανώλης Σιώπης → Άρης (€100.000). - 2019/20: Ντανιέλ Ποντένσε → Γουλβς (€19,6 εκατ.), Μπιορν Ένγκελς → Ρεμς (€4 εκατ.), Δημήτρης Νικολάου → Έμπολι (€4 εκατ.). - 2020/21: Κώστας Τσιμίκας → Λίβερπουλ (€13 εκατ.), Γκιλιέρμε → Αλ Σαντ (€6 εκατ.), Καφού → Νότιγχαμ Φόρεστ (€1,4 εκατ.), Ιγκόρ Σίλβα → Όσιγιεκ (€1,1 εκατ.). - 2021/22: Ζοζέ Σα → Γουλβς (€8 εκατ.), Ούγκο Κάιπερς → Μαλίν (€3,05 εκατ.), Γιασίν Μεριά → Αλ Αΐν (€1,5 εκατ.), Μοχάμεντ Ντρέγκερ → Νότιγχαμ Φόρεστ (€1 εκατ.), Φράνκο Σολδάνο → Χιμνάσια (€300.000). - 2022/23: Ρούμπεν Σεμέδο → Αλ Ντουχαΐλ (€3,5 εκατ.), Τικίνιο Σοάρες → Μποταφόγκο (€1 εκατ.), Σβέτοζαρ Μάρκοβιτς → Παρτίζαν (€800.000), Νίκολα Τσούμιτς → Βοϊβοντίνα (€750.000), Πίπα → Λουντογκόρετς (€600.000). - 2023/24: Όλεγκ Ρέαμπτσιουκ → Σπαρτάκ Μόσχας (€6 εκατ.), Ινμπόμ Χουάνγκ → Ερυθρός Αστέρας (€5,5 εκατ.), Χένρι Ονιεκούρου → Άδανα Ντεμίρσπορ (€3,5 εκατ.), Φίλιπ Ζινκερνάγκελ → Μπριζ (€2,5 εκατ.), Μαμαντού Κανέ → Πάφος (€1 εκατ.), Παπέ Αμπού Σισέ → Άδανα Ντεμίρσπορ (€600.000), Ζιμέρ Μπιτίκι → Αντάλιασπορ (€500.000), Ανδρέας Μπουχαλάκης → Χέρτα (€400.000). - 2024/25: Ραμόν → Ιντερνασιονάλ (€1,5 εκατ.), Ιβάν Μπρνιτς → Μπασακσεχίρ (€1,2 εκατ.), Αγκιμπού Καμαρά → Λουντογκόρετς (€1,09 εκατ.), Ουσεϊνού Μπα → Μπασακσεχίρ (€1 εκατ.), Μαξιμιλιάνο Λοβέρα → Ροσάριο Σεντράλ (€800.000), Πεπέ → Πάφος (€600.000), Μάριος Βρουσάι → Ρίο Άβε (€500.000). - 2025/26: Χαράλαμπος Κωστούλας → Μπράιτον (€35 εκατ.), Κρίστοφερ Βέλντε → Πόρτλαντ (€4,3 εκατ.), Πεπ Μπιέλ → Σάρλοτ (€3,5 εκατ.). - 2026/27 έως 13/9/2026: Κωνσταντής Τζολάκης → Χαλ (€23,3 εκατ.), Αντρέ Λουίζ → Κάνσας Σίτι (€15,5 εκατ.), Χρήστος Μουζακίτης → Χαλ (€15 εκατ.), Κοστίνια → Μπράιτον (€12,7 εκατ.), Φρανσίσκο Ορτέγκα → Ρίβερ Πλέιτ (€5 εκατ.), Γκαμπριέλ Στρεφέτσα → Παλέρμο (€4 εκατ.), Ζουλιάν Μπιανκόν → Άντερλεχτ (€2,5 εκατ.), Μεχντί Ταρεμί → Αλ Βασλ (€400.000), Ντορόν Λάιντνερ → Χάποελ Τελ Αβίβ (€350.000). Πηγές: ΠΑΕ Ολυμπιακός, Transfermarkt, Reuters, LaLiga #Olympiacos #Generales7 #Imanol #Marinakis #OlympiacosFC

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους