Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κυριακή απόγευμα. Η τελευταία Κυριακή πριν αρχίσουν τα "Σήκω, θα αργήσουμε!", τα ξυπνητήρια, τα μισόκλειστα μάτια και τα πρωινά που κανείς δεν βρίσκει το δεύτερο παπούτσι.

Οι τσάντες είναι έτοιμες.

Τα μολύβια ξυσμένα, οι κασετίνες γεμάτες, τα παγουρίνα πλυμένα και τα ταπεράκια περιμένουν στον πάγκο να ξαναπιάσουν δουλειά.

Κι εκείνα; Ανυπομονούν.

Για τους φίλους τους, για τη δασκάλα, για το καινούριο θρανίο, για το διάλειμμα, για όλα όσα θα έχουν αύριο να διηγηθούν όταν γυρίσουν σπίτι.

Κι εμείς οι γονείς κάπου ανάμεσα στις ετικέτες με τα ονόματα, στα τετράδια και στην προετοιμασία του αυριανού πρωινού, έχουμε αυτό το γνώριμο σφίξιμο.

Γιατί κάθε Σεπτέμβρης μάς θυμίζει πως μεγαλώνουν.

Λίγο ακόμη.

Μια τάξη πιο πάνω.

Ένα καινούριο ξεκίνημα.

Ένα βήμα πιο μακριά από τα μωρά που κρατούσαμε κάποτε αγκαλιά και ένα βήμα πιο κοντά στους ανθρώπους που γίνονται.

Απόψε λοιπόν θα κοιτάξουμε άλλη μια φορά αν μπήκαν όλα στην τσάντα.

Θα βάλουμε ξυπνητήρι.

Θα πούμε καμιά δεκαριά φορές "Άντε, για ύπνο τώρα, αύριο έχει σχολείο". Και αύριο το πρωί θα τρέχουμε. "Φάε κάτι!" "Πάρε το παγούρι σου!" "Μην ξεχάσεις την τσάντα!" "Θα αργήσουμε!" Και μετά από όλη αυτή τη φασαρία, θα τα κοιτάξουμε για μια στιγμή να περνούν την πόρτα του σχολείου.

Και θα χαμογελάσουμε λίγο χαζά, θα τα σταυρώσουμε και θα ευχηθούμε άηχα "Καλή σχολική χρονιά, καλά να περάσεις". Καλή σχολική χρονιά, παιδιά μας.

Να γεμίσετε τις τσάντες σας γνώσεις, αλλά κυρίως φίλους, γέλια, εμπειρίες και όμορφες αναμνήσεις. Κι εμείς… καλή δύναμη. Από αύριο επιστρέφουμε επίσημα στο άθλημα "πρωινή προετοιμασία οικογένειας σε χρόνο ρεκόρ".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους