Ο άντρας της την έδιωξε από το σπίτι. Όμως πριν φύγει, η Σβετλάνα έμαθε την αλήθεια, από την οποία ούτε ο ίδιος δεν μπόρεσε πια να αποστρέψει το βλέμμα του.— Χθες πέρασα τη μισή νύχτα παρηγορώντας τη...

Πλήρες Κείμενο:

Ο άντρας της την έδιωξε από το σπίτι. Όμως πριν φύγει, η Σβετλάνα έμαθε την αλήθεια, από την οποία ούτε ο ίδιος δεν μπόρεσε πια να αποστρέψει το βλέμμα του.— Χθες πέρασα τη μισή νύχτα παρηγορώντας τη φίλη μου, της έφτιαχνα τσάι στην κουζίνα — διηγούνταν η Μαρίνα, ανακατεύοντας με το κουταλάκι τον καπουτσίνο που είχε αρχίσει να κρυώνει. — Ρίτα, μα την ξέρεις. Τη Σβέτα Σολοβιόβα.

Τη θυμάσαι; Αυτή την ξανθιά.

Δουλεύαμε μαζί στο γραφείο, μέχρι που πήρε άδεια μητρότητας.Στο διπλανό τραπέζι κάποιος γέλασε, έξω ψιχάλιζε απαλά η βροχή του Σεπτεμβρίου, και η Μαρίνα, σκύβοντας προς τις φίλες της, συνέχισε να μιλάει πιο χαμηλόφωνα, σαν να τους αποκάλυπτε όχι ένα κουτσομπολιό, αλλά το μυστικό κάποιου άλλου.— Τώρα είναι γειτόνισσά μου, μένουμε στην ίδια πολυκατοικία.

Τον τελευταίο καιρό μιλάμε συχνά.

Λοιπόν, ο άντρας της την αφήνει.

Για την ακρίβεια, δεν φεύγει καν εκείνος.

Έμεναν στο δικό του διαμέρισμα, οπότε η Σβέτκα θα πρέπει να μαζέψει τα πράγματά της και να επιστρέψει στη μητέρα της μαζί με το παιδί. Φαντάζεστε; Σε λίγες μέρες μετακομίζει.— Θεέ μου — η Ρίτα συνοφρυώθηκε, αφήνοντας το φλιτζάνι της στην άκρη. — Τη Σβέτικα τη θυμάμαι καλά.

Κρίμα, βέβαια.

Τι συνέβη; Αν και μπορείς να μη μου πεις, αν είναι οικογενειακό θέμα.— Είναι τόσο οικογενειακό θέμα, που ούτε κι εσύ ξέρεις ποιον να λυπηθείς — αναστέναξε η Μαρίνα. — Αλλά δεν πρόκειται καθόλου για απιστία, όπως νόμισες.Η Ρίτα σήκωσε έκπληκτη τα φρύδια.— Εγώ ήδη σκέφτηκα ότι γνώρισε κάποια καινούργια αγάπη της ζωής του.— Όχι. Η Σβέτκα έκανε έκτρωση.Για μερικά δευτερόλεπτα επικράτησε σιωπή στο τραπέζι.

Ακόμη και η Μαρίνα, που συνήθως μπορούσε να διηγείται τα πιο δυσάρεστα πράγματα χωρίς αμηχανία, κοίταξε ξαφνικά προς το παράθυρο.— Ο άντρας της ήταν αντίθετος; — ρώτησε προσεκτικά η Ρίτα.— Όχι απλώς ήταν αντίθετος.

Ακόμα δεν της το έχει συγχωρήσει — απάντησε η Μαρίνα. — Έχουν περάσει τρεις μήνες, αλλά κάθε φορά επιστρέφει σε εκείνη τη συζήτηση.

Χθες της είπε ότι δεν μπορεί πια να ζει μαζί της.

Της έδωσε μία εβδομάδα για να μαζέψει τα πράγματά της.— Θεέ μου — η Ρίτα κούνησε αργά το κεφάλι. — Μα έχουν ήδη ένα παιδί, έτσι δεν είναι;— Έναν γιο. Ο Μίσα είναι πέντε χρονών.Η Μαρίνα ήπιε μια γουλιά καφέ και ξανάβαλε το φλιτζάνι στο τραπέζι.— Η Σβέτκα λέει ότι δεν αντέχει άλλο.

Με το πρώτο παιδί ήταν σχεδόν ολομόναχη.

Οι γιαγιάδες δεν βοηθούσαν, ο άντρας της είχε δουλειές, υποχρεώσεις, συναντήσεις.

Μπορούσε να μείνει με τον Μίσα ίσως για τριάντα λεπτά, όσο εκείνη έκανε ένα ντους, και ακόμα κι έτσι μετά χτυπούσε την πόρτα: «Πότε θα τελειώσεις;» Τώρα που το αγόρι μεγάλωσε λίγο, η Σβέτκα άρχισε επιτέλους να σκέφτεται τη δουλειά.

Ήθελε να επιστρέψει στο γραφείο, ήθελε να ζήσει έστω και λίγο όχι μόνο σύμφωνα με το πρόγραμμα του παιδιού.

Και τότε έμαθε ότι ήταν έγκυος.— Ο άντρας της ήθελε δεύτερο παιδί; — ρώτησε η Ρίτα.— Πολύ.

Μόνο που, για κάποιο λόγο, το ήθελε σαν να έπρεπε να το γεννήσει και να το μεγαλώσει κάποιος άλλος — χαμογέλασε πικρά η Μαρίνα. — Η Σβέτκα του το είπε ξεκάθαρα: «Δεν μπορώ να αντέξω άλλο ένα παιδί». Κι εκείνος απάντησε ότι τα παιδιά δεν είναι θέμα που αποφασίζεται από έναν μόνο άνθρωπο.Η Ρίτα βυθίστηκε στις σκέψεις της.— Από μια άποψη, έχει δίκιο.— Ίσως — συμφώνησε η Μαρίνα. — Τότε όμως γιατί, όταν γεννήθηκε ο Μίσα, αυτό το ζήτημα το αντιμετώπισε αποκλειστικά η Σβέτκα;Την ίδια στιγμή, η Σβετλάνα καθόταν στο πάτωμα του παιδικού δωματίου και έβαζε τα ρούχα του γιου της σε μια μεγάλη καρό τσάντα.Ο Μίσα έπαιζε στο χαλί με τα αυτοκινητάκια του και κατά διαστήματα ρωτούσε γιατί η μαμά του μάζευε τα ρούχα του.Η Σβετλάνα του απαντούσε κάθε φορά ότι σύντομα θα πήγαιναν στη γιαγιά και προσπαθούσε να χαμογελάσει.

Δεν έλεγε στο πεντάχρονο παιδί ότι ο πατέρας του είχε αφήσει στην κουζίνα μια χάρτινη σακούλα για τα σκουπίδια και της είχε πει να αδειάσει το διαμέρισμα μέσα σε επτά ημέρες.Ούτε του έλεγε ότι τρεις μήνες νωρίτερα καθόταν στο ίδιο διαμέρισμα, με τις παλάμες της πιεσμένες πάνω στην κοιλιά της, και καταλάβαινε: αν γεννούσε το δεύτερο παιδί, η ζωή της θα μετατρεπόταν ξανά σε μια ατελείωτη σειρά από ταΐσματα, αρρώστιες, άγρυπνες νύχτες και απαιτήσεις των άλλων.— Μαμά, ο μπαμπάς θα έρθει κι αυτός στη γιαγιά; — ρώτησε ο Μίσα, σηκώνοντας το κεφάλι.Η Σβετλάνα πάγωσε κρατώντας το μικρό μπουφάν στα χέρια της.

Κοίταξε τον γιο της και ένιωσε εκείνον τον πόνο να ανεβαίνει ξανά μέσα της, τον οποίο προσπαθούσε να κρύψει όλη μέρα.— Όχι, Μισένκα, ο μπαμπάς θα μείνει εδώ προς το παρόν — απάντησε χαμηλόφωνα, καθισμένη δίπλα του. — Εμείς οι δυο θα μείνουμε στη γιαγιά.— Και μετά θα γυρίσουμε;Η Σβετλάνα δεν μπόρεσε να απαντήσει αμέσως.

Από την κουζίνα ακούστηκε ο ήχος της πόρτας που άνοιγε. Ο Άρτιομ είχε επιστρέψει από τη δουλειά.Σηκώθηκε από το πάτωμα και είδε τον άντρα της να στέκεται στην πόρτα.

Εκείνος κοίταξε σιωπηλά την ήδη μαζεμένη τσάντα και μετά έστρεψε το βλέμμα του πάνω της.— Ήδη άρχισες να μαζεύεις τα πράγματά σου; — ρώτησε με ένα βαρύ, ειρωνικό χαμόγελο. Συνέχεια στην πρώτη σημείωση παρακάτω, 2. ΜΈΡΟΣ ⬇️ ⬇️ ⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους