Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν λάθη. Υπάρχουν παραλείψεις. Και υπάρχουν πράξεις που δεν δικαιούνται να κρύβονται πίσω από τη λέξη «λάθος». Όταν έχεις απέναντί σου έναν ευάλωτο άνθρωπο, έχεις μία υποχρέωση: να τον προστατεύσεις.

Όχι να πειραματιστείς πάνω του.

Όχι να εκμεταλλευτείς την εμπιστοσύνη του.

Όχι να ξεπεράσεις τις γνώσεις, την αρμοδιότητα και τα όριά σου επειδή έχεις πειστεί ότι «ξέρεις καλύτερα». Αν το κάνεις, δεν μιλάμε για φροντίδα.

Μιλάμε για κατάχρηση εξουσίας.

Δεν υπάρχει τίποτα «πρωτοποριακό» στην αυθαιρεσία.

Τίποτα «θεραπευτικό» στην αλαζονεία.

Και καμία επιστημονική ιδιότητα δεν δίνει σε κάποιον το δικαίωμα να παίζει με την ασφάλεια ενός ανθρώπου που τον εμπιστεύτηκε.

Ο ευάλωτος άνθρωπος δεν είναι πειραματόζωο.

Δεν είναι πεδίο όπου θα επιβεβαιώσεις την αυθεντία ή την παντοδυναμία σου.

Είναι ένας άνθρωπος που σου εμπιστεύτηκε τον εαυτό του.

Και αυτή η εμπιστοσύνη δεν είναι λευκή επιταγή.

Μπορεί στα ακούσματά σου να μην ήταν τα τραγούδια του.

Μπορεί ο τρόπος που επέλεξε να ζήσει να μη σου ήταν κατανοητός.

Μπορεί ακόμη να αναρωτιέσαι πώς, ενώ βρισκόταν σε μια τόσο δύσκολη κατάσταση, δέχτηκε να μπει σε μια τέτοια διαδικασία.

Πριν τον κρίνεις, όμως, σκέψου πόσες φορές κι εσύ πίστεψες σε κάτι που τελικά δεν σου έκανε καλό και παρ’ όλα αυτά το επέλεξες.

Και σκέψου κάτι ακόμη.

Να πήγαινες σε έναν γιατρό ευάλωτος, φοβισμένος ή εξαντλημένος και, για τους δικούς σου λόγους, να του ζητούσες κάτι που μπορούσε να είναι επικίνδυνο για σένα.

Θα περίμενες να το κάνει επειδή το ζήτησες; Ή θα περίμενες να σε προστατεύσει ακριβώς επειδή εκείνος είναι ο γιατρός; Αυτή είναι η διαφορά.

Ο άνθρωπος μπορεί να μη γνωρίζει.

Μπορεί να φοβάται.

Μπορεί να ελπίζει σε μια εύκολη λύση.

Μπορεί ακόμη και να ζητήσει κάτι που θα τον βλάψει.

Ο γιατρός, όμως, οφείλει να γνωρίζει.

Οφείλει να γνωρίζει τους κινδύνους της πράξης που προτείνει ή αναλαμβάνει.

Οφείλει να γνωρίζει πότε υπάρχουν αντενδείξεις, πότε δεν διαθέτει τις κατάλληλες συνθήκες και πότε πρέπει να πει «όχι». Γι’ αυτό η ευαλωτότητα του ανθρώπου δεν μειώνει την ευθύνη του επαγγελματία.

Την πολλαπλασιάζει.

Και ίσως γι’ αυτό η υπόθεση πήρε διεθνή έκταση.

Γιατί το ερώτημα δεν αφορά μόνο έναν άνθρωπο και έναν γιατρό.

Αφορά το ποιος ελέγχει ιδιωτικές δομές που προσφέρουν αμφισβητούμενες ή ανεπαρκώς τεκμηριωμένες πρακτικές ως θεραπείες ευεξίας ή αντιγήρανσης.

Αυτό που ζητάμε δεν είναι να φοβηθούμε την επιστήμη.

Είναι να προστατεύσουμε την επιστήμη από την αυθαιρεσία: τεκμηρίωση, έλεγχο, όρια και ασφάλεια.

Και εδώ η κυβέρνηση έχει ευθύνη.

Δεν μπορεί να εμφανίζεται μετά το κακό για να ελέγξει όσα όφειλε να ελέγχει πριν συμβεί.

Η εποπτεία δεν αρχίζει όταν χαθεί ένας άνθρωπος.

Υπάρχει ακριβώς για να μη χαθεί.

Γιατί η ευθύνη δεν μπορεί να μετακυλίεται τελικά στον άνθρωπο που εμπιστεύτηκε.

Υπάρχει εκείνος που όφειλε να γνωρίζει και υπάρχει ένα σύστημα που όφειλε να ελέγχει.

Όταν αποτυγχάνουν και τα δύο, δεν μπορεί ο πιο ευάλωτος κρίκος να γίνεται και ο ένοχος.

Η άγνοια δεν είναι άλλοθι.

Η αλαζονεία δεν είναι άλλοθι.

Ο τίτλος δεν είναι άλλοθι.

Και η απουσία ελέγχου δεν είναι άλλοθι.

Ζητάμε λογοδοσία, απόδοση ευθυνών σε όλους τους αρμόδιους και ουσιαστικούς ελέγχους, ώστε η προστασία του ανθρώπου να προηγείται της τραγωδίας και να μην αναζητείται εκ των υστέρων. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους