Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θα γράψω, ξανά, για τον Γιώργο Μαζωνάκη. Σοκαρίστηκα κι εγώ με τον θάνατό του.

Έφυγε ξαφνικά, με περίεργο τρόπο. Νέος... Παρακολουθούσα σήμερα, για ώρα, βίντεο από τα πρώτα του κομμάτια και ήταν σαν να γύρισα τον χρόνο πίσω, αστραπιαία.

Θαύμασα από την αρχή το στιλ του, τη φωνή του, το ταλέντο του, την ομορφιά του, όπως και τότε.

Για μια στιγμή, έπιασα τον εαυτό μου να δακρύζει. Γιατί... Όταν ένας καλλιτέχνης έστω και με ένα του τραγούδι ακουμπάει για λίγο την ψυχή σου, όταν έχεις μια ωραία ανάμνηση να συνοδεύεται από τη φωνή του, τότε μαζί με τον χαμό του θρηνείς κι εκείνη την ανάμνηση, την όποια ανάμνηση. Πείτε με ρομαντική. Δεν με πειράζει. Είμαι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους