Original Post

Πλήρες Κείμενο:

2. ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΤΕΣ Εγώ τό σχολείο τό αγαπούσα, επειδής στα διαλείμματα παίζαμε μπάλα.

Όμως σήμερα, σε ότι αφορά τη λειτουργία των σχολείων, ακούω κάτι παράξενες λέξεις, που χρησιμοποιούν δάσκαλοι, γονείς, πολιτικοί και κάθε άσχετος.

Οι λέξεις αυτές είναι: υπουργός Παιδείας, βιβλία, περιεχόμενο μαθημάτων, ώρα προσέλευσης, κινητά τηλέφωνα στην τσάντα καί άλλα τέτοια κουφά καί παλαβά.

Εγώ όταν πήγαινα σχολείο οι γονείς μας ούτε που νοιάζονταν γι'αυτά καί εμείς τά παιδιά είμασταν ευτυχισμένα μέσα στόν αυλόγυρο τού σχολείου (που δέν είχε περίφραξη), διότι βρισκόμασταν μεταξύ μας οι συμμαθητές, παίζαμε μπάλα, πηδούσαμε στο σκάμμα άλμα εις μήκος, περνιόμασταν στο τρέξιμο καί παλέβαμε με μόνους κανόνες να μήν πιάνουμε τα κάκαλα τού αντιπάλου καί τό λαιμό του.

Όλα αυτά ήταν παιδαγωγικά και επιστημονικά σωστά και είχαν την έγκριση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των μεγαλύτερων Παιδαγωγικών Ινστιτούτων.

Παρεπιπτόντως μαθαίναμε απ' έξω τό «Πάτερ ημών», τόν Εθνικό Ύμνο, γραφή, ανάγνωση, αριθμητική καί κάτι αλλά πράγματα.

Επιπλέον τραβούσαμε και τα μαλλιά τών κοριτσιών έτσι για να υπάρχει μια ποικιλία στην ζωή του σχολείου.

Για μάς τό σχολείο ήταν μιά αυτονόητη αξία μή εξαρτώμενη από υπουργείο, υπουργό καί άλλα τέτοια συναφή καί ανόητα.

Στήν φωτογραφία με τόν συμμαθητή μου Θανάση Θεοδωρίδη, που καί αυτός σάν καί μένα ήταν φυσιολογικό παιδί, διότι ήθελε νά παίζει μπάλα από τό πρωί μέχρι που σκοτείνιαζε, τό βράδυ παλέβαμε καί τήν άλλη μέρα τρώγαμε ένα χέρι ξύλο από τούς καλούς μας δασκάλους.

Φυσικά με πολύ φιλοτιμία τήν βέργα με τήν οποία μάς έδερναν οι δάσκαλοι τήν πηγαίναμε εμείς τά παιδιά καί τούς γονείς μας ούτε που τούς ένοιαζε.

Μάλλον τους ένοιαζε: αν οι γονείς μας μάθαιναν πως φάγαμε ξύλο από τον δάσκαλο, μάς έριχναν ένα συμπληρωματικό, έτσι για να στρώσουμε χαρακτήρα και να γίνει ίσιο το σώμα μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους