Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια καλοκαιρινή νύχτα, στη βεράντα ,στο χωριό μου, με δυο φίλες, ανάμεσα σε κρασί, μουσική και κουβεντούλα ακούστηκε το «Ώρες μικρές» και το σιγοτραγουδήσαμε.

Και κάπως έτσι ένα τραγούδι χαράχτηκε στη μνήμη όχι μόνο για τους στίχους του. αλλά γιατί συνδέθηκε με μια στιγμή.

Με ανθρώπους.

Με μυρωδιές.

Με ένα καλοκαίρι.

Με πράγματα που ειπώθηκαν και άλλα που έμειναν εκείνο το βράδυ ανείπωτα.Έτσι συνδεόμαστε τελικά με τους τραγουδιστές και τα τραγούδια τους.

Δεν τους γνωρίζουμε πραγματικά.

Συνδεόμαστε μαζί τους μέσα από τα συναισθήματα που προκάλεσαν τα τραγούδια τους σε συγκεκριμένες στιγμές της δικής μας ζωής. Ο Μαζωνάκης ήταν πάντα «στο ανάμεσα», όπως έλεγε κι ο ίδιος.

Ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι.

Στη δύναμη και στην ευαισθησία.

Στην υπερβολή και στη μοναξιά.

Στην έκθεση και στην ανάγκη να κρυφτείς.

Εκκεντρικός, ιδιόμορφος, απρόβλεπτος, αντιφατικός, ευαίσθητος, μοναχικός, αυτοδημιούργητος.

Ίσως γι’ αυτό τα τραγούδια του ακούμπησαν τόσο κόσμο.

Γιατί έβγαζαν προς τα έξω όσα πολλοί από εμάς προσπαθούμε μια ζωή να κρατήσουμε μέσα μας.

Τις αδυναμίες, τις εμμονές, τους λάθος έρωτες, τις ενοχές,τις εξαρτήσεις μας από ανθρώπους, καταστάσεις, πάθη.Τις εσωτερικές μας συγκρούσεις.

Ο #Μαζωνάκης έκανε λέξεις τα ανείπωτα.

Και τελικά τα ανείπωτα ειπώθηκαν.

Για αυτό ίσως μας συγκλόνισε τόσο το απρόσμενο φευγιό του.

Γιατί όταν φεύγει ένας καλλιτέχνης που έχει συνδεθεί με στιγμές της ζωής μας, δεν αποχαιρετάμε μόνο εκείνον.

Αποχαιρετάμε λίγο και τον άνθρωπο που ήμασταν όταν τον ακούγαμε. Ο Μαζωνάκης μπορεί να ήταν πολλά.

Μπορεί να ήταν δύσκολος, εκκεντρικός, αντισυμβατικός,υπερβολικός.

Ενα πράγμα δεν ήταν … αυτό που τελικά οι καλογυαλισμένοι γιατροί του Κολωνακίου αποδείχτηκαν . Δεν ήταν «Τενεκές» Και τελικά αυτό αποδεικνύεται πολύ μεγαλύτερο προσόν από έναν τίτλο, ένα επάγγελμα, ένα βαρύγδουπο όνομα ή μια άψογα γυαλισμένη κοινωνική εικόνα γιατί τενεκέδες κυκλοφορούν παντού.

Με πτυχία, με τίτλους, με κύρος, με ύφος καρδιναλίου.με δημόσια εικόνα υποδειγματικού ανθρώπου.

Και καμιά φορά χρειάζεται να συμβεί κάτι για να ακούσεις πόσο κούφιος ήταν τελικά ο θόρυβός τους.

Η ποιότητα του ανθρώπου δεν απονέμεται μαζί με ένα πτυχίο.

Η αξιοπρέπεια δεν συνοδεύει υποχρεωτικά την κοινωνική θέση.

Και η καλλιέργεια δεν αποδεικνύεται από το πόσο σοβαρός έμαθες να φαίνεσαι.

Αυτός είναι ο λόγος που δεν με ενδιαφέρει αν ο Μαζωνάκης δεν υπήρξε «καθώς πρέπει» και ας μην ήμουν θαυμάστρια του, ας αγάπησα μόνο δύο τρία τραγούδια του.

Με ενδιαφέρει ότι είχε κάτι αληθινό να δώσει.

Πήρε ανθρώπινα σκοτάδια και τα έκανε τραγούδια.

Πήρε συναισθήματα που ντρεπόμασταν να ομολογήσουμε και τους έδωσε φωνή.

Και γι’ αυτό η #Ελλάδα εδώ και μέρες τραγουδάει Μαζωνάκη.

Όχι επειδή ήταν τέλειος. Αλλά επειδή δεν ήταν άδειος. #Ωρεσμικρες στα σκοτεινά … που λείπεις μου πέσε βαρύ …

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους