Οι Κυριακές είναι όμορφες γιατί έχουν συνήθειες. Το κοτόπουλο λεμονάτο, την Αθλητική Κυριακή, την επίσκεψη στη θεία και τα ξαδέρφια , τον πρωινό καφέ που επιτρέπεται να κρατήσει λίγο παραπάνω. Με τον...
Οι Κυριακές είναι όμορφες γιατί έχουν συνήθειες. Το κοτόπουλο λεμονάτο, την Αθλητική Κυριακή, την επίσκεψη στη θεία και τα ξαδέρφια , τον πρωινό καφέ που επιτρέπεται να κρατήσει λίγο παραπάνω.
Με τον Δημήτρη, από την πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε, αποκτήσαμε μία που την αγαπούσα πολύ.
Τον πρωινό καφέ με την «Καθημερινή της Κυριακής», που διαβάζαμε μαζί.
Και όταν γράφω μαζί, εννοώ μαζί.
Ξεκινούσε ο Δημήτρης με το άρθρο του Χρήστου Γιανναρά.
Μου το διάβαζε φωναχτά, χρωματίζοντας τη φωνή του! Μετά έπαιρνα εγώ σειρά με τον Μανδραβέλη.Μετά Θεοδωρόπουλος, Παπαχελάς και πάει λέγοντας.
Διαβάζαμε, σχολιάζαμε, διαφωνούσαμε, κόβαμε κάποια σελίδα για να την κρατήσουμε «για πάντα» Τον πρώτο καιρό, αφού έφυγε ο Δημήτρης, συνέχισα να αγοράζω την εφημερίδα κάθε Κυριακή.
Με κόπο έκανα το πέρασμα από τα «άρθρα μας». Πολλές Κυριακάτικες έμειναν στοιβαγμένες στο σπίτι, ακόμη μέσα στη ζελατίνα τους.
Και κάπως έτσι, λόγω «ανωτέρας βίας», η συνήθεια ξεθώριασε.
Σήμερα, στον υπέροχο κήπο της Μαρίνας και του Ανδρέα στο Μάτι, μετά το πρωινό μας, τα σύκα, τη ψητή φέτα, το φρυγανισμένο ψωμί και τον καφέ, βρέθηκε πάλι μπροστά μου η «Καθημερινή». Και τη μοιραστήκαμε και οι τρεις μας.
Όχι όπως τότε.
Δεν γίνεται «όπως τότε»… δεν μπορεί να συμβεί το τότε ξανά, εκείνο το «τότε» Αλλά την άνοιξα.
Την ξεφύλλισα… στον γνώριμο βηματισμό μου, αναμετρήθηκα και με την απώλεια του Γιανναρά και συνέχισα, έψαξα τον Μανδραβέλη και έπεσα στο προσωπικό υστερόγραφο του: «Η διά του λόγου ενόχληση είναι πάντα ευεργετική.
Μας αναγκάζει να σκεφτούμε τα επιχειρήματα, έστω για να τα απορρίψουμε». Και παρακάτω γράφει πως αυτό είναι που κάνει τις εφημερίδες πολύτιμες και μοναδικές. Χαμογέλασα.
Οι συνήθειες τελικά αλλάζουν…. Μα είναι πολύτιμες και μοναδικές! Κάποιες χάνονται για χρόνια.
Κάποιες μένουν κλειστές μέσα στη ζελατίνα τους.
Και κάποια Κυριακή, σ’ έναν κήπο στο Μάτι, με σύκα στο τραπέζι και ανθρώπους που αγαπάς γύρω σου, μπορεί να τις ξανανοίξεις.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά η Κυριακή.
Να δίνει πάντα χώρο για όσα αγαπήσαμε, ακόμη κι όταν αλλάζει ο τρόπος που τα ζούμε. Marina Karyda ❤️ Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ - Επίσημη σελίδα
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους