Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ξεκίνησε από τη Νίκαια. Ένας φιλόδοξος νέος που ήθελε να τραγουδήσει. Δούλεψε. Ανέβηκε. Αγαπήθηκε. Αποθεώθηκε. Έπεσε. Υπέφερε. Τιμωρήθηκε.

Έμεινε μόνος του.

Ήθελε να ξαναρχίσει. Πέθανε.

Μπορεί να πάει στον Παράδεισο! Η αναγγελία του θανάτου του μας χτύπησε σα γροθιά.

Ψέματα είπαμε, λάθος, fake news, πώς είναι δυνατόν, τι έγινε, γιατί; Τόσο νέος, τόσο ταλαντούχος, τόσο αγαπητός, τόσο δικός μας. Ο Γιώργος Μαζωνάκης με το θάνατό του είναι μάλλον ο τελευταίος που ενώνει μια κατακερματισμένη κοινωνία.

Ο τελευταίος: πριν από την εποχή των στρατοπέδων, των ταυτοτήτων, της αλγοριθμικής φούσκας, των λάικ.

Εκκεντρικός και λαϊκός, κατεστημένο και εκτός, ευάλωτος και ελεύθερος, όρθιος και γονατισμένος.

Δεν χρειαζόταν να είναι «σωστός» για να τον αγαπήσεις.

Ήταν απλώς ο Μαζώ. Ανθρώπινος.

Κι ύστερα από τον ξαφνικό θάνατο περάσαμε γρήγορα στην έρευνα της Ασφάλειας, στην αυτοψία του ιατρείου, στις κατασχέσεις φακέλων και υλικού, στη σύλληψη των δύο γιατρών για θανατηφόρα έκθεση, στον εισαγγελέα, στο «κρίσιμο τρίωρο», στις κάμερες, την πλασμαφαίρεση, τις εικόνες, ζωγραφιές και στολές σαμουράι στο ιατρείο, στους φλεβοκαθετήρες, στο ΕΚΑΒ, στο νοσοκομείο Ελπίς, στις αντιφάσεις, στη νεκροψία που αφήνει απροσδιόριστη την αιτία θανάτου. Ο θάνατος ένα θρίλερ σε πραγματικό χρόνο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους