Υπάρχουν άνθρωποι που δεν σε παρεξήγησαν. Σε τοποθέτησαν. Πήραν μια δύσκολη στιγμή σου, μια λέξη έξω από τα συμφραζόμενά της, ένα λάθος, μια πληροφορία που άκουσαν από κάποιον άλλον, και έφτιαξαν μια...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κι εσύ, γνωρίζοντας ότι αυτή η εικόνα δεν σε αντιπροσωπεύει, προσπαθείς να εξηγήσεις.

Να δώσεις το υπόλοιπο της ιστορίας.

Να φωτίσεις την πρόθεσή σου.

Να διορθώσεις τη διαστρέβλωση.

Επιστρέφεις ξανά και ξανά στην ίδια συζήτηση, με περισσότερες λέξεις, περισσότερη αγωνία, περισσότερη έκθεση, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή η αλήθεια θα φτάσει στον άλλον.

Μόνο που μερικές φορές ο άλλος δεν είναι μπερδεμένος.

Είναι βέβαιος.

Δεν αναζητά να σε γνωρίσει, αναζητά στοιχεία που θα επιβεβαιώσουν αυτό που ήδη πιστεύει για σένα.

Και τότε κάθε εξήγηση δεν γίνεται γέφυρα, αλλά νέο υλικό για την ιστορία που έχει κατασκευάσει.

Ό,τι κι αν πεις περνά μέσα από ένα φίλτρο που έχει ήδη αποφασίσει το νόημά του.

Αυτό είναι βαθιά οδυνηρό.

Όχι μόνο επειδή αδικείσαι, αλλά επειδή έρχεσαι αντιμέτωπος με την αδυναμία σου να ελέγξεις τον τρόπο με τον οποίο υπάρχεις στο μυαλό ενός άλλου ανθρώπου.

Δεν μπορείς να μπεις μέσα του και να αποκαταστήσεις την εικόνα σου.

Δεν μπορείς να τον αναγκάσεις να σε δει ολόκληρο.

Δεν μπορείς να ανοίξεις μια πόρτα που εκείνος χρειάζεται να κρατά κλειστή.

Μια γυναίκα μού έλεγε κάποτε στο γραφείο: «Έχω εξηγήσει με κάθε τρόπο ότι το όριό μου δεν ήταν τιμωρία.

Κι όμως, επιμένουν να με λένε σκληρή». Δεν χρειαζόταν ακόμη μία εξήγηση.

Χρειαζόταν να αντέξει ότι, για κάποιους ανθρώπους, θα γινόταν «σκληρή» τη στιγμή που θα έπαυε να είναι διαθέσιμη για ό,τι της ζητούσαν.

Η εικόνα τους γι’ αυτήν προστάτευε κάτι δικό τους: τους απάλλασσε από την ανάγκη να αναρωτηθούν τι την οδήγησε να βάλει το όριο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι απορρίπτουμε κάθε κριτική θεωρώντας την προβολή του άλλου.

Ο άνθρωπος που θέλει πραγματικά να σε συναντήσει θα σου μιλήσει συγκεκριμένα, θα σε ρωτήσει, θα ακούσει την απάντησή σου, θα αφήσει χώρο να αναθεωρήσει.

Άλλο μια παρατήρηση που σε βοηθά να δεις κάτι δικό σου και άλλο η ετυμηγορία που δεν ενδιαφέρεται να σε γνωρίσει.

Κάποια στιγμή χρειάζεται να σταματήσεις να δικάζεσαι σε δικαστήρια όπου η απόφαση έχει ήδη εκδοθεί.

Να πάψεις να παραδίδεις την αλήθεια σου σε ανθρώπους που δεν θέλουν να την ακούσουν.

Να αναλαμβάνεις ό,τι πράγματι σου ανήκει, να επανορθώνεις όταν έχεις πληγώσει, αλλά να μη ζητάς συγγνώμη για μια εκδοχή σου που δημιούργησε κάποιος άλλος.

Θα θυμώσεις.

Θα πονέσεις.

Ίσως πενθήσεις το γεγονός ότι ένας άνθρωπος που είχε σημασία για σένα δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να σε δει καθαρά.

Όμως η ελευθερία αρχίζει όταν καταλαβαίνεις ότι η αλήθεια σου δεν χρειάζεται ομόφωνη αποδοχή για να παραμένει αλήθεια.

Οι άνθρωποι που σε αγαπούν δεν θα σε θεωρούν αλάνθαστο.

Θα μπορούν, όμως, να σε βλέπουν ως έναν σύνθετο άνθρωπο.

Θα σε ρωτούν πριν σε καταδικάσουν.

Θα μπορούν να αναθεωρούν όσα πίστεψαν για σένα, καθώς σε γνωρίζουν περισσότερο.

Κι εσύ δεν χρειάζεται πια να εξαντλείσαι αποδεικνύοντας ποιος είσαι.

Χρειάζεται να ζεις με τόση συνέπεια προς τον εαυτό σου, ώστε να μη χάνεσαι προσπαθώντας να διορθώσεις την ιστορία που κάποιος άλλος επέλεξε να λέει για σένα. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους