Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το κενό που δεν γέμισε ποτέ: Μια κραυγή για τα παιδιά που παλεύουν στα σκοτάδια τους Είναι πολύ εύκολο να γυρίσεις την πλάτη.

Να κοιτάξεις έναν άνθρωπο που βουλιάζει στις εξαρτήσεις, που καταστρέφει τον εαυτό του μέρα με τη μέρα, και να βγάλεις μια γρήγορη, σκληρή απόφαση: «Ε, τι να του κάνουμε, δική του είναι η ζωή, αυτός διάλεξε τον δρόμο του». Είναι η άμυνα της δικής μας αδιαφορίας, η ευκολία μιας κοινωνίας που προτιμά να κατακρίνει παρά να καταλάβει.

Όμως η αλήθεια είναι πολύ πιο βαθιά και πονάει.

Κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται θέλοντας να καταστραφεί.

Αυτοί οι άνθρωποι, οι τόσο ευαίσθητοι που μοιάζουν να μην έχουν δέρμα για να αντέξουν την ασχήμια και τη μιζέρια αυτού του κόσμου, κουβαλούν στις πλάτες τους μια σειρά από λάθη άλλων.

Κουβαλούν την έλλειψη πραγματικής αγάπης.Η ψυχολογία μας το λέει καθαρά, μα η ίδια η ζωή μάς το φωνάζει πιο δυνατά: Η μάνα είναι ο καθρέφτης του εαυτού μας.

Όταν εκεί δεν βρίσκεις αποδοχή, όταν η σχέση μαζί της είναι σπασμένη, τότε σπάει και η δική σου εικόνα.

Αρχίζεις να μισείς τον εαυτό σου, να τον τιμωρείς με αυτοκαταστροφικές τάσεις.

Και ο πατέρας; Ο πατέρας είναι ο πρώτος ξένος που συναντάμε, η γέφυρα για να βγούμε στην κοινωνία.

Αν αυτή η γέφυρα είναι σαθρή, αν δεν σου μάθει πώς να σχετίζεσαι με ασφάλεια, τότε οι σχέσεις σου με τους άλλους γίνονται ένας διαρκής πόλεμος ή μια ατελείωτη απομόνωση.

Όταν το σπίτι, η ίδια η οικογένεια, αρνείται να αγκαλιάσει το πρόβλημα, όταν οι γονείς κλείνουν τα μάτια και αρνούνται να αναλάβουν την τεράστια ευθύνη που τους αναλογεί, δημιουργείται ένας γκρεμός.

Ένα βαθύ, μαύρο κενό.

Και σε αυτό το κενό δεν μένει ποτέ κανείς μόνος για πολύ.

Εκεί έρχονται να τρυπώσουν εκείνοι που θέλουν να εκμεταλλευτούν τον πόνο σου.

Εκεί γεννιούνται οι εξαρτήσεις.

Εκεί φωλιάζει η πίκρα, εκεί ριζώνει ο πόνος.

Τοξικές ουσίες και τοξικοί άνθρωποι γίνονται το ψεύτικο καταφύγιο μιας ψυχής που πεινάει για αγάπη.

Ποια είναι, λοιπόν, η δική μας θέση απέναντι σε όλο αυτό; Αν νιώθεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, αν πιστεύεις ότι το πρόβλημα σε ξεπερνάει, θυμήσου: το τίποτα περιλαμβάνει και το να μην κατακρίνεις.

Κράτα τη σκληρή σου κριτική για τον εαυτό σου.

Μην ξανατραυματίζεις μια ανοιχτή πληγή.

Αλλά μπορούμε να κάνουμε κάτι παραπάνω. Πρέπει.

Ας σταματήσουμε να λέμε απλώς «κρίμα» και «λυπάμαι» από απόσταση ασφαλείας.

Η συμπόνια από μακριά είναι υποκρισία.

Ας σκύψουμε πάνω από αυτούς τους ανθρώπους.

Ας τους ακούσουμε χωρίς να τους κρίνουμε, ας νιώσουμε τον φόβο τους.

Ας απλώσουμε το χέρι μας στην καθημερινότητα, με μια ζεστή κουβέντα, με μια αγκαλιά, με μια αγαπητική διάθεση που δεν ζητάει ανταλλάγματα.Και μια έκκληση προς όλους: Προσέξτε τα παιδιά σας.

Πριν αποφασίσετε να φέρετε μια νέα ζωή στον κόσμο, αναλογιστείτε το μέγεθος αυτού του έργου.

Δεν κάνουμε παιδιά για να εκπληρώσουμε κοινωνικές προσδοκίες.

Κάνουμε παιδιά για να τα εξοπλίσουμε με αγάπη.

Το να πλάσεις έναν ευτυχισμένο άνθρωπο είναι η πιο ιερή, η πιο βαριά ευθύνη.

Ας γίνουμε το στήριγμα που στερήθηκαν.

Ας γίνουμε το φως που θα τους δείξει ότι, ακόμα και μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι, υπάρχει ένας κόσμος που μπορεί να τους αποδεχτεί και να τους αγαπήσει γι' αυτό ακριβώς που είναι.

Φοβάστε να εμπιστευτείτε τα παιδιά και την ζωή σας στον Ιησού Χριστό αλλά δεν φοβάστε να τα εμπιστευτείτε στην ανθρώπινη φύση που είναι τόσο λάθος όταν πορεύεται μακρυά από την αγάπη του Θεού; Μια παράκληση προσέξτε τα παιδιά σας από κάποιον που υπήρξε παιδί

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους