Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έγραψα αυτό το άρθρο πριν αρκετά χρόνια, αλλά νομίζω πως το θέμα του παραμένει διαχρονικά επίκαιρο.

Ιδίως τώρα που έχει ήδη ξεκινήσει η νέα αθλητική και σχολική χρονιά και σε λίγο καιρό οι απαιτήσεις θα αυξηθούν, στην προπόνηση και στο σχολείο.

Στον αγωνιστικό αθλητισμό δεν αρκεί πάντα να λέμε ότι "το παιδί έκανε τον καρδιολογικό του έλεγχο και είναι εντάξει". Μπορεί ο νόμος να προβλέπει για την κάρτα υγείας αθλητή κλινική εξέταση, λήψη ατομικού και οικογενειακού ιστορικού και ηλεκτροκαρδιογράφημα (τα οποία ασφαλώς είναι απαραίτητα), ομως η παρακολούθηση ενός παιδιού που κάνει απαιτητικό πρωταθλητισμό δεν πρέπει να σταματά εκεί.

Ιδιαίτερα στη Ρυθμική και την Ενόργανη, όπου η προπόνηση αρχίζει από μικρές ηλικίες και όσο προχωρά η χρονιά αυξάνονται οι ώρες, οι απαιτήσεις, τα νέα προγράμματα και οι ασκήσεις (μαζί φυσικά με την πίεση του σχολείου) γονείς και προπονητές χρειάζεται να παρατηρούν το παιδί λίγο περισσότερο.

Και αυτό διότι, μια ξαφνική πτώση στην απόδοση, μια κούραση που επαναλαμβάνεται ή ένα παιδί που δείχνει ότι "δεν τραβάει", δεν είναι πάντα μυϊκή κόπωση και σίγουρα δεν είναι πάντα "τεμπελιά». Μπορεί να υπάρχει κάτι άλλο από πίσω που αξίζει να ψάξουμε.

Εν τω μεταξύ όσο προχωρά η χρονιά, έρχονται περισσότερες ώρες προπόνησης, νέες ασκήσεις, νέα προγράμματα, μεγαλύτερες απαιτήσεις, μαζί με το σχολείο, το διάβασμα... Μια αθλήτρια ή ένας αθλητής που ξαφνικά κουράζεται πιο εύκολα, δεν έχει την ίδια διάθεση, πέφτει η απόδοσή του ή δείχνει ότι "δεν τραβάει", δεν σημαίνει πάντα ότι τεμπελιάζει ή ότι απλώς κουράστηκε από την καθημερινή προσπάθεια (κάτι απολύτως φυσιολογικό σε περιόδους αυξημένης προπόνησης). Μπορεί να υπάρχει έλλειψη σιδήρου, κακή διατροφή, ανεπαρκής αποκατάσταση, ορμονικές αλλαγές, επιβάρυνση από τις προπονήσεις ή κάτι άλλο που αξίζει να ελεγχθεί.

Υπό την καθοδήγηση ενός γιατρού, ίσως χρειαστούν και αιματολογικές ή βιοχημικές εξετάσεις, ώστε να φανεί αν υπάρχει κάποια έλλειψη ή κάτι άλλο που χρειάζεται προσοχή.

Γι’ αυτό καλό είναι γονείς και προπονητές να μην μένουν μόνο στο απαραίτητο χαρτί για τους αγώνες.

Κι όταν βλέπουν ότι κάτι δεν είναι όπως συνήθως και επιμένει, να μην το αποδίδουν απλώς στην ...κούραση Μπορεί να είναι παιδιά της ίδιας ηλικίας με τους συμμαθητές τους, όμως αυτό που κάνουν καθημερινά στην αίθουσα της προπονησης, εννοείται πως δεν μπορεί να συγκριθεί με την καθημερινότητα των περισσότερων παιδιών.

Θα μου πει κάποιος: "Έτσι είναι ο πρωταθλητισμός". Ναι, οκ είναι.

Όμως τα μετάλλια, οι επιδόσεις και οι στόχοι έχουν νόημα μόνο όταν πάνω απ’ όλα, το παιδί είναι καλά στην υγεία του. Αυτά! Διαβάστε το παλιότερο άρθρο: https://www.gymnast.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=542:medical-gym&catid=108&Itemid=692 📷 Η αθλήτρια στη φωτογραφία είναι η Χριστίνα Καλαφάτη ΥΓ. Ο γράφων χρησιμοποιεί στα κείμενά του και στις εικόνες του τη ΦΥΣΙΚΗ νοημοσύνη! - Adonis Keramidas

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους