Κυκλοθυμικός Ένα κείμενο ασήμαντο, χωρίς ειρμό, για σένα που κουράστηκες να περνάς 8, 10, 12 ώρες με ανθρώπους που δε θα έλεγες ούτε καλημέρα υπό κανονικές συνθήκες, ενώ στερείς τον χρόνο και την...

Πλήρες Κείμενο:

Κυκλοθυμικός Ένα κείμενο ασήμαντο, χωρίς ειρμό, για σένα που κουράστηκες να περνάς 8, 10, 12 ώρες με ανθρώπους που δε θα έλεγες ούτε καλημέρα υπό κανονικές συνθήκες, ενώ στερείς τον χρόνο και την παρουσία σου σε αυτούς που πραγματικά αγαπάς, για πόσο θα τους έχεις ακόμα άραγε; Ένα κείμενο ασήμαντο, χωρίς ειρμό, για εκείνες τις φορές που είπες «βεβαίως, θα προσπαθήσω» ακυρώνοντας από μέσα σου εκείνη τη συναυλία που είχες βάλει στο μάτι από καιρό, εκείνο τον καφέ με την κοπέλα που σου άρεσε, εκείνο το ματσάκι με τους φίλους.

Ένα κείμενο ασήμαντο, χωρίς ειρμό, για τις φορές που κοίταξες από το παράθυρο κι είχε έξω μια υπέροχη λιακάδα, που άκουγες τα πιτσιρίκα να φωνάζουν, που ένιωσες την ανάγκη να βγεις και να γίνεις ένα με την φύση, που θυμήθηκες πώς ήταν όταν ήσουν παιδί και ακαριαία γύρισες το βλέμμα σου στην οθόνη του υπολογιστή, θυμήθηκες το επόμενο deadline κι ένιωσες ενοχές για τις σκέψεις σου.

Ένα κείμενο ασήμαντο, χωρίς ειρμό, για την φορά που περίμενες να ακούσεις ευχαριστώ για τα ξενύχτια σου, τις απλήρωτες υπερωρίες, τη δουλειά το σαββατοκύριακο κι άκουγες ότι έπρεπε να προσπαθήσεις παραπάνω, ότι δεν έφτανε, ότι έχει παράπονο ο τάδε πελάτης, ότι είναι φυσιολογικό να δουλέψεις και λίγο παραπάνω μερικές φορές.

Ένα κείμενο ασήμαντο, χωρίς ειρμό, για όταν σου έλεγαν ότι "είμαστε μια οικογένεια", όταν σου λείπει τόσο πολύ η δικιά σου, όταν ξέχασες πότε ήταν η τελευταία φορά που μίλησες με τη μάνα σου.

Ένα κείμενο ασήμαντο, χωρίς ειρμό, για κείνες νύχτες που δεν κοιμήθηκες γιατί χόρευε η απειλή της απόλυσης ή της ανεργίας στο κεφάλι σου, γιατί οι μέρες για να τελειώσει ο μήνας ήταν απελπιστικά πολλές και οι λογαριασμοί έτρεχαν και δεν άντεχες, αλλά δεν έπρεπε να λυγίσεις γιατί στηρίζονται κι άλλοι στις πλάτες σου.

Ένα κείμενο ασήμαντο, χωρίς ειρμό, που πήγες τάχα μου στην τουαλέτα γιατί θα έσκαγε η φούσκα σου κι έκλαψες, έκλαψες πολύ, με αναφιλητά, σαν παιδί, με νευρικές κινήσεις σκούπιζες τα μάτια σου μπροστά στον καθρέφτη της εταιρείας με τον φόβο μη μπει κανένας και γίνεις ρεζίλι.

Ένα κείμενο ασήμαντο, χωρίς ειρμό για όταν νιώθεις να συντρίβεται η προσωπικότητά σου από τις υποχωρήσεις, την ανοχή στις προσβολές, την αδιαφορία στον παραλογισμό, την αποδοχή στην αδικία.

Για όταν πρέπει να απαντάς με χαμόγελο αμηχανίας στη σεξουαλική παρενόχληση, στην αδιάκριτη ερώτηση, στο υποτιμητικό σχόλιο, στη μπηχτή για τις ικανότητες σου.

Ένα κείμενο ασήμαντο, χωρίς ειρμό, για τις φορές που είδες τον εαυτό σου να γερνάει, να παχαίνει, να βλέπει μαύρους κύκλους, να φοράει τα ίδια ρούχα, να βρομάει, να μην ενδιαφέρεται πια, να μη βρίσκει νόημα να προσέξει τον εαυτό του, για ποιον ελεύθερο χρόνο; Για ποια ζωή; Ένα κείμενο ασήμαντο, χωρίς ειρμό, για το ψέμα που λες στον εαυτό σου και κάθε φορά προσπαθείς να το πιστέψεις… να αυτή η δουλειά θα είναι καλύτερη, θα έχει άλλες συνθήκες, θα συμπεριφέρονται πιο ανθρώπινα.

Ένα κείμενο ασήμαντο, χωρίς ειρμό, για όλες τις μαχαιριές που έφαγες από όλους αυτούς που κουράστηκαν με τη γκρίνια σου, την αδυναμία σου, που έχουν κι αυτοί προβλήματα, αλλά δεν κάνουν έτσι, που δε λες κι ένα ευχαριστώ που έχεις μια δουλειά σε τέτοιες εποχές.

Ένα κείμενο ασήμαντο, χωρίς ειρμό, για τα ωράρια που χάθηκαν στη δουλειά από το σπίτι, για τα ρεπό που απάντησες e-mails, για τα σαββατοκύριακα που θα ασχολιόσουν λιγάκι μωρέ με τη δουλειά, για τα τηλέφωνα στις διακοπές, για τις φορές που πήγες άρρωστος στη δουλειά.

Ένα κείμενο ασήμαντο, χωρίς ειρμό, για όλες τις φορές που πήρες το ρίσκο κι έβαλες τη ζωή σου, την ψυχική σου υγεία, τα παιδιά σου, την προσωπική σου ζωή πιο κάτω από έναν ισολογισμό, ένα μίτινγκ, μια επαγγελματική υποχρέωση ρουτίνας.

Ένα κείμενο ασήμαντο, χωρίς ειρμό, για εκείνα τα γελοία πάρτυ με τους άθλιους και τους εξαθλιωμένους που σας "φέρνουν πιο κοντά", που χάνεις κι άλλο χρόνο από την ελευθερία σου, που κάνεις μια ακόμα εξτρά υπερωρία για να βλέπεις τα αφεντικά να το παίζουν κουλ τυπάκια κι οι Χλαπάτσες γύρω τους να γελάνε ψεύτικα με τα άθλια αστεία τους.

Πόσο εμετό σου φέρνει αυτό το γέλιο.

Ένα κείμενο ασήμαντο, χωρίς ειρμό, για εκείνη την ξύλινη γλώσσα, την ορολογία-μπουρδολογία που από κάποια στιγμή αρχίζεις κι εσύ να υιοθετείς ασυναίσθητα…ταλέντα, κίνητρα, εξέλιξη, αυτοβελτίωση, στόχοι, παραγωγικότητα.

Ένα κείμενο ασήμαντο, χωρίς ειρμό, για κάθε φορά που τελειώνει ο αέρας στο δωμάτιο, που νιώθεις να κρυώνεις ενώ βράζει το σπίτι, που ξέσπασες σε αντικείμενα, στη μπάλα, σε κάποιον που αγαπάς, ενώ απλώς ήθελες να ζητήσεις βοήθεια, μια απόδραση.

Ένα κείμενο ασήμαντο, χωρίς ειρμό, για μια ακόμη μέρα που χάθηκε και δε θα γυρίσει ξανά κι ήσουν νέος, γερός, έξυπνος, δυνατός και την χαράμισες στο αφεντικό σου, στο Κεφάλαιο, στην ανάγκη της επιβίωσης, στον εκβιαστή, στον καταπιεστή και στον εκμεταλλευτή σου. Ένας στους δυο Έλληνες έχει ζητήματα στρες, κατάθλιψης κι άγχους εξαιτίας του εργασιακού του περιβάλλοντος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους