Original Post

Πλήρες Κείμενο:

13 Σεπτεμβρίου 2393 --Τριακόσια χρόνια μετά τη Μεγάλη Κατάρρευση-- Η περίοδος πριν και μέχρι τη Μεγάλη Κατάρρευση (1750 - 2093) έχει μια ιδιαίτερη ιστορική σημασία.

Πολλές κοινωνίες γνώρισαν την άνοδο και την πτώση, ελάχιστες όμως άφησαν έναν τόσο σαφή και εκτενή απολογισμό για το τι τους συνέβη και γιατί, όσο τα έθνη-κράτη του 21ου αιώνα που αυτοχαρακτηρίζονταν «Δυτικός Πολιτισμός». Ακόμα και σήμερα, δύο χιλιετίες μετά την κατάρρευση της αυτοκρατορίας των Ρωμαίων και των Μάγια και μία χιλιετία μετά το τέλος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, οι ειδικοί διαφωνούν ως προς τις πρωταρχικές αιτίες που οδήγησαν στην πτώση αυτών των πολύπλοκων κοινωνικών συστημάτων.

Η περίπτωση του Δυτικού Πολιτισμού είναι διαφορετική.

Οι επιπτώσεις της δράσης του δεν ήταν απλώς προβλέψιμες.

Είχαν προβλεφθεί. Οι Δυτικοί γνώριζαν τι τους συνέβαινε, αλλά στάθηκαν ανίκανοι να το σταματήσουν.

Διαψεύδοντας τη λαϊκή σοφία της εποχής, η γνώση δε μετατράπηκε σε δύναμη.

Ενώ στις αρχές του 21ου αιώνα ήταν πλέον αδιαμφισβήτητο ότι ο κόσμος έπρεπε να στραφεί άμεσα σε μηδενικές εκπομπές, συνέβη το αδιανόητο: την εποχή που είχε καταστεί προφανής η επιτακτική ανάγκη για μια ενεργειακή μετάβαση, η παγκόσμια εκπομπή αερίων του θερμοκηπίου αυξήθηκε.

Πάνω από τις μισές εκπομπές συνέβησαν μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1970 - δηλαδή αφότου οι επιστήμονες είχαν φτιάξει υπολογιστικά μοντέλα που έδειχναν πως τα αέρια θερμοκηπίου θα προκαλούσαν υπερθέρμανση.

Τα 30 χρόνια μεταξύ του 1995 και του 2025 οι συνολικές εκπομπές CO2 αυξήθηκαν περισσότερο από 50%. Ένας μέρος αυτής της αύξησης ήταν εύλογο, καθώς εντεινόταν η χρήση ενέργειας από τα φτωχά έθνη που πάσχιζαν να βελτιώσουν το επίπεδο ζωής τους.

Λιγότερο εύλογο είναι το γιατί, την ίδια ακριβώς στιγμή που γινόταν προφανής η απορρύθμιση του κλίματος, τα πλούσια έθνη αύξησαν δραματικά την παραγωγή ορυκτών καυσίμων.

Παρόλο που ο Δυτικός Πολιτισμός είχε στα χέρια του όλα τα τεχνολογικά και επιστημονικά εργαλεία για μια ομαλή ενεργειακή μετάβαση, δεν τα χρησιμοποίησε εγκαίρως.

Η ρίζα αυτής της αδράνειας δε βρισκόταν στην έλλειψη τεχνολογίας, αλλά σε βαθιές ιδεολογικές αγκυλώσεις.

Δύο κυρίαρχες κοσμοθεωρίες, ο θετικισμός και ο νεοφιλελευθερισμός, λειτούργησαν ως εμπόδιο, εγκλωβίζοντας τον δυτικό κόσμο σε μια πορεία απραξίας μέχρι που ήταν πολύ αργά.

Η ιδέα της διαχείρισης της χρήσης ενέργειας και του ελέγχου των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου αποτελούσε ταμπού για τους νεοφιλελεύθερους στοχαστές, η σκέψη των οποίων δέσποζε σε εκείνη την κρίσιμη καμπή.

Έτσι δεν έγινε κανένας σχεδιασμός, δεν ελήφθησαν καθόλου προληπτικά μέτρα και η μόνη διαχείριση που εντέλει ακολουθήθηκε ήταν η διαχείριση της καταστροφής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους