Καλησπέρα. Παιδιά, να ξεκαθαρίσω κάτι γιατί βλέπω να κυκλοφορεί τις τελευταίες ημέρες: ο πατέρας μου, ο Νίκος, δεν βρέθηκε ποτέ σε πίστα με τον Γιώργο Μαζωνάκη και δεν ήταν ποτέ το «βιολί» της...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όπως πολύ σωστά αναφέρεται και στα βίντεο που κυκλοφορούν, ο πατέρας Στρατής ήταν το πρώτο βιολί και επί χρόνια συνεργάτης του Γιώργου Μαζωνάκη.

Είναι ο άνθρωπος που εμφανίζεται μαζί του σε live, τηλεοπτικές εμφανίσεις και videoclip της περιόδου εκείνης.

Η μουσική διασταύρωση του πατέρα μου με τον Γιώργο ήταν σε δισκογραφικό και στούντιο επίπεδο.

Ο πατέρας μου έχει παίξει σε πάρα πολλά τραγούδια του, ένα εκ των οποίων είναι και το φοβερό «Μου λείπεις». Και επειδή βλέπω ότι κάποιες φορές γίνεται μια σύγχυση με τα πρόσωπα, να πω κάτι που για μένα έχει ιδιαίτερη σημασία: η συγκεκριμένη εισαγωγή του «Μου λείπεις», αυτή που ακόμη και σήμερα σηκώνει την τρίχα, είναι παιγμένη από τον πατέρα μου και αποτελεί δική του μουσική έμπνευση και εκτέλεση.

Μια εισαγωγή που τότε είχε κάνει τη δική της επανάσταση, τόσο ως σύλληψη όσο και ως εκτέλεση.

Μάλιστα, για τη συγκεκριμένη συμβολή του, τον είχαν τιμήσει κατά την απονομή του χρυσού δίσκου.

Και είχα την τύχη να βρίσκομαι κι εγώ εκεί, κάπου στα 9-10 μου χρόνια.

Θυμάμαι ακόμη τον καλό και ευγενικό «κύριο» που τραγουδούσε, να έρχεται να με χαιρετήσει με χαρά.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σπουδαίο που μπορεί να σου προσφέρει ένας άνθρωπος που υπηρετεί μια τέχνη.

Να συνδέσει τη φωνή και τα τραγούδια του με τις ζωές των ανθρώπων.

Να γίνει κομμάτι των αναμνήσεών τους.

Όπως και πολύς κόσμος, έτσι κι εγώ συνδέω τον Γιώργο με στιγμές.

Μόνο που οι δικές μου αναμνήσεις πηγαίνουν ακόμη πιο πίσω.

Στην παιδική μου ηλικία.

Στις ατέλειωτες ώρες που καθόμουν και παρακολουθούσα τις ηχογραφήσεις πολλών από αυτών των τραγουδιών στα στούντιο.

Τότε που δεν μπορούσα να καταλάβω πόσο σημαντικό ήταν αυτό που ζούσα.

Σήμερα το καταλαβαίνω.

Και είναι παράξενο ο θάνατος.

Ξαφνικά ένας άνθρωπος που μέχρι χθες ήταν μια φωνή, ένα τραγούδι, μια παρουσία, γίνεται ανάμνηση.

Και τότε καταλαβαίνεις πως οι καλλιτέχνες δεν φεύγουν ποτέ εντελώς.

Μένουν στα τραγούδια, στις στιγμές, στους ανθρώπους που τα άκουσαν και τα έζησαν.

Κι εγώ, χωρίς να το ξέρω τότε, είχα ήδη συνδέσει τον Γιώργο με ένα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας.

Με τον πατέρα μου, με τα στούντιο, με εκείνα τα χρόνια που σήμερα μοιάζουν τόσο μακρινά.

Γι’ αυτό και σήμερα δεν αποχαιρετώ μόνο έναν μεγάλο τραγουδιστή.

Αποχαιρετώ κι ένα μικρό κομμάτι από εκείνα τα χρόνια.

Λυπάμαι πολύ για τον χαμό του Γιώργου Μαζωνάκη.

Και λυπάμαι ακόμη περισσότερο για το τέλος ενός ανθρώπου που, μέσα από τη φωνή του, άφησε τόσες πολλές αναμνήσεις πίσω του.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.

Δεν του άξιζε τέτοιο τέλος.

Και χαίρομαι που η δική μου ανάμνηση από εκείνον είναι αυτή ενός καλού και ευγενικού ανθρώπου που, κάποτε, χαμογέλασε και χαιρέτησε ένα παιδί. ❤️ Nicos Chatzopoulos 🎻 Giorgos Mazonakis 🎗️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους