Οι Αρβανίτες Αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνικού έθνους, με πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και στη συγκρότηση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, έχοντας πλήρη ελληνική...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κοινούς αγώνες για ελευθερία, κοινά ήθη κι έθιμα, κοινά βιώματα, κοινή θρησκεία. . Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας και της Επανάστασης του 1821, η συντριπτική πλειονότητα των μουσουλμάνων Αλβανών (συμπεριλαμβανομένων των Μουσουλμάνων Τσάμηδων) τάχθηκε στο πλευρό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Λόγω του εξισλαμισμού τους, είχαν ενταχθεί πλήρως στο οθωμανικό σύστημα εξουσίας.

Αποτέλεσαν τη βασική στρατιωτική δύναμη των Οθωμανών, που στάλθηκαν για να καταστείλουν την ελληνική εξέγερση.

Οι συγκρούσεις μεταξύ των Ελλήνων και των οθωμανικών αυτών στρατευμάτων ήταν σκληρές και αιματηρές.

Υπήρξαν περιπτώσεις όπου Έλληνες οπλαρχηγοί έκαναν προσωρινές συμφωνίες με Μουσουλμάνους Αλβανούς πασάδες ή μισθοφόρους (π.χ. η συμμαχία των Σουλιωτών με αλβανικά σώματα εναντίον του Χουρσίτ Πασά στο πλαίσιο της ανταρσίας του Αλή Πασά). Αυτές οι συμμαχίες ήταν καθαρά στρατιωτικές και προσωρινές τακτικές επιβίωσης.

Η ιδεολογική ή εθνική συνεργασία ήταν πάντα κοινή για την ελευθερία της Ελλάδας.

Αν και ορισμένοι ξένοι ιστορικοί αναφέρονται στη δίγλωσση φύση των Σουλιωτών, οι ίδιοι οι Σουλιώτες αποδείχθηκαν στην πράξη έτοιμοι να θυσιαστούν αποκλειστικά για την ελευθερία της Ελλάδας και την ορθόδοξη πίστη, πολεμώντας λυσσαλέα εναντίον των Μουσουλμάνων Αλβανών.

Πάντα ήταν σταθερά σε κοινό μέτωπο, όλοι οι Έλληνες, Αρβανίτες ή μη. Οι Μουσουλμάνοι Αλβανοί (Τουρκαλβανοί) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αποτέλεσαν έναν από τους βασικότερους στρατιωτικούς βραχίονες του Σουλτάνου για την καταστολή της Ελληνικής Επανάστασης, ενώ η προσπάθεια της σύγχρονης αλβανικής προπαγάνδας να οικειοποιηθεί τους Σουλιώτες και τους λοιπούς Αρβανίτες στερείται επιστημονικής και ιστορικής βάσης.

Η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες εντοπίζεται στην εθνική συνείδηση, τη θρησκεία και το αίμα που χύθηκε στα πεδία των μαχών.

Η σύγχρονη αλβανική εθνική αφήγηση επιχειρεί να παρουσιάσει τους Σουλιώτες ως «Αλβανούς ήρωες» επειδή σε ένα βαθμό χρησιμοποιούσαν και την αρβανίτικη διάλεκτο στην καθημερινότητά τους.

Όμως, η ιστορία δεν γράφεται με βάση τη γλωσσολογία, αλλά με βάση τη συνείδηση και τις πράξεις. Οι Σουλιώτες αυτοπροσδιορίζονταν ως Χριστιανοί και Έλληνες.

Πολεμούσαν υπό τη σημαία με τον Σταυρό και ορκίζονταν «για την Πίστη και την Πατρίδα». Οι μεγαλύτεροι διώκτες των Σουλιωτών δεν ήταν ξένοι Τούρκοι από την Ανατολία, αλλά οι Μουσουλμάνοι Αλβανοί του Αλή Πασά των Ιωαννίνων.

Οι μάχες του Σουλίου εναντίον των στρατευμάτων του Αλή Πασά ήταν αγώνας επιβίωσης του Ελληνισμού ενάντια στην οθωμανική καταπίεση.

Κατά τη διάρκεια του '21, οι Μουσουλμάνοι Αλβανοί δεν ήταν ουδέτεροι, ούτε «αδέλφια» των ξεσηκωμένων Ελλήνων.

Ήταν η εμπροσθοφυλακή του οθωμανικού στρατού.

Φιγούρες όπως ο Ομέρ Βρυώνης (που πολέμησε στην Αλαμάνα και τη Γραβιά), ο Κιουταχής (που πολιόρκησε το Μεσολόγγι και την Αθήνα) και ο Μουστάη Πασάς της Σκόδρας μιρντίτης ρωμαιοκαθολικός (που ηττήθηκε στο Κεφαλόβρυσο από τον Μάρκο Μπότσαρη) ήταν Αλβανοί στην καταγωγή, πλήρως ενταγμένοι στον οθωμανικό μηχανισμό.

Λόγω του εξισλαμισμού τους, απολάμβαναν προνόμια, αξιώματα και πλούτο εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η νίκη της Ελληνικής Επανάστασης σήμαινε γι' αυτούς την απώλεια της κυριαρχικής τους θέσης, γι' αυτό και πολέμησαν λυσσαλέα εναντίον των Ελλήνων.

Συμπαραταγμένοι μαζί με τους μουσουλμάνους και οι Γκέγκηδες Ρωμαιοκαθολικοί.

Από τους προεπαναστατικούς αιώνες και κατά την Επανάσταση, οι Αρβανίτες δεν ένιωθαν ούτε είχαν καμία απολύτως «εθνική συγγένεια» με τους Μουσουλμάνους Αλβανούς οι οποίοι είχαν ταυτιστεί και λόγω επιμειξιών γάμων κλπ. με τους οθωμανούς του Σουλτάνου.

Η προσπάθεια της γειτονικής χώρας να «χρωματίσει» την Ελληνική Επανάσταση ως δικό της επίτευγμα αποτελεί κλασικό παράδειγμα αναχρονισμού και εθνικής καπηλείας.

Επιχειρείται η προβολή της σύγχρονης έννοιας του αλβανικού έθνους (το οποίο συγκροτήθηκε στα τέλη του 19ου και αρχές 20ού αιώνα) πάνω στο 1821, παραποιώντας το γεγονός ότι οι τότε Μουσουλμάνοι Αλβανοί πολεμούσαν για λογαριασμό του Ισλάμ και του Σουλτάνου.

Η ιστορική επιστήμη και η ζωντανή μνήμη των Ελλήνων Αρβανιτών αποτελούν την ισχυρότερη απάντηση σε αυτές τις θεωρίες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους