Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με ρώτησε κάποτε ένας φίλος, άσχετος με το κυνήγι: «Τι στο καλό είναι αυτό που σε συναρπάζει, ρε Γιάννη, με το κυνήγι του αγριόχοιρου;» Θυμάμαι πως η κουβέντα είχε γίνει λίγο πριν από την έναρξη του κυνηγιού.

Εκείνες τις μέρες που το βουνό και η αναζήτηση του κάπρου είχαν ήδη αρχίσει να μου λείπουν.

Εν αρχή είναι η ομάδα.

Η παρέα.

Δύσκολο πράγμα, έξω από τα πλαίσια του ατομισμού, να μπορείς να συμβιώσεις με ένα τσούρμο ανθρώπων, όπου ο καθένας έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες, τις δικές του αντιλήψεις, τον δικό του χαρακτήρα.

Ίσως τελικά να έλειψε το ίδιο το βουνό.

Ίσως η παρέα, τα σκυλιά και η ησυχία πριν από την ένταση.

Ή ίσως να σου έλειψε εκείνος ο άλλος εαυτός σου που εμφανίζεται μόνο όταν αφήνεις πίσω σου τον κόσμο και ανεβαίνεις στις πλαγιές.

Και λέω «τον κόσμο» γιατί πολλές φορές αναρωτιέμαι πού ακριβώς βρίσκεται τελικά ο πολιτισμός.

Εκεί πάνω, μέσα στην ησυχία του βουνού, ο καθένας έχει τη θέση του.

Ο καθένας γνωρίζει πως εξαρτάται από τον άλλον.

Η δύναμη της ομάδος δεν βρίσκεται στο ποιος θα επικρατήσει, αλλά στο αν όλοι θα σταθούν σωστά ο ένας δίπλα στον άλλον.

Ακόμη και ο αγριόχοιρος, απέναντί μας, δεν μισεί, δεν εκδικείται και δεν επιτίθεται από απληστία.

Κάνει αυτό που του υπαγορεύει η φύση του.

Παλεύει για να ζήσει.

Κι ύστερα κατεβαίνεις από το βουνό και επιστρέφεις στον λεγόμενο «πολιτισμένο» κόσμο.

Εκεί όπου ο άνθρωπος έχει μάθει να μιλά για ανθρωπιά, δικαιοσύνη και πολιτισμό, αλλά πολλές φορές δεν αντέχει ούτε τον διπλανό του.

Εκεί όπου η διαφορετική άποψη γίνεται εχθρότητα, η επιτυχία του άλλου γίνεται φθόνος και η αδυναμία του ευκαιρία για εκμετάλλευση.

Έναν κόσμο όπου, καμιά φορά, η ανθρωποφαγία δεν χρειάζεται δόντια.

Αρκούν οι λέξεις, ένα βλέμμα και μια συκοφαντία.

Η ανάγκη να δούμε τον άλλον να πέφτει για να αισθανθούμε εμείς λίγο ψηλότερα.

Και τότε ίσως καταλαβαίνεις κάτι παράξενο… Μπορεί να ανεβαίνεις στο βουνό νομίζοντας πως αφήνεις πίσω σου τον πολιτισμό και τελικά να ανακαλύπτεις πως ίσως εκεί πάνω, μέσα στην άγρια φύση, συναντάς περισσότερους κανόνες, περισσότερη αλληλεγγύη και περισσότερη αλήθεια απ' όση συναντάς κάτω, ανάμεσα στους ανθρώπους.

Δεν είναι μόνο ο αγριόχοιρος που με συναρπάζει.

Είναι αυτό που ξυπνά μέσα μου.

Η επιστροφή.

Η επιστροφή σε κάτι αρχέγονο, σε κάτι αληθινό, σε κάτι που δεν χρειάζεται να εξηγηθεί. Γιατί κάποια πράγματα δεν τα αγαπάς επειδή μπορείς να τα εξηγήσεις…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους