Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η νέα ακροδεξιά Η AfD κέρδισε σαρωτικά τις εκλογές στη Σαξονία-Άνχαλτ.

Ένα γερμανικό μεταπολεμικό ταμπού έσπασε: η ακροδεξιά δεν βρίσκεται πια στις παρυφές.

Κερδίζει εκλογές.

Και αξίζει να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες της, την Alice Weidel.

Ξεχάστε για λίγο τον μπρατσωμένο ακροδεξιό με το ξυρισμένο κεφάλι που φέρνουμε αυτόματα όλοι στον νου.

Η νέα ακροδεξιά μπορεί να είναι μορφωμένη, καλοβαλμένη, κοσμογυρισμένη, να μιλά άψογα αγγλικά και να χρησιμοποιεί μαεστρικά τα social media. Η Weidel: 1. Είναι ανοιχτά λεσβία. 2. Η σύντροφός της, Sarah Bossard, είναι Ελβετίδα κινηματογραφική παραγωγός, γεννημένη στη Σρι Λάνκα και υιοθετημένη από ελβετική οικογένεια. 3. Μαζί μεγαλώνουν δύο παιδιά. 4. Η οικογενειακή τους ζωή είναι στην Ελβετία.

Δηλαδή η γυναίκα που ηγείται ενός κόμματος εμμονικού με το έθνος, τα σύνορα και την εθνική ταυτότητα ζει η ίδια μια απολύτως διασυνοριακή ζωή.

Και η ίδια αυτή γυναίκα ηγείται ενός κόμματος που υψώνει τη σημαία της "παραδοσιακής οικογένειας" και μιας ακραία σκληρής αντιμεταναστευτικής πολιτικής.

Αν ψάχναμε ένα ανθρώπινο πορτρέτο των αντιφάσεων της εποχής μας, δύσκολα θα βρίσκαμε καλύτερο.

Η αντίφαση, βέβαια, δεν είναι από μόνη της υποκρισία.

Υποκρισία υπάρχει όταν απαιτείς από τους άλλους κανόνες, ταυτότητες και περιορισμούς από τους οποίους εξαιρείς τον εαυτό σου.

Και η περίπτωση της Weidel είναι σχεδόν εμβληματική της πολυπλοκότητας που περιγράφω.

Η ίδια της η ζωή είναι σύνθετη, πολυπολιτισμική, διασυνοριακή.

Δεν χωρά στην "παραδοσιακή οικογένεια". Δεν χωρά στην καθαρότητα των εθνικών κουτιών.

Το ενδιαφέρον παράδοξο δεν είναι "πώς γίνεται μια λεσβία να είναι ακροδεξιά;" Φυσικά και γίνεται.

Ούτε η σεξουαλικότητα ούτε η καταγωγή υπαγορεύουν πολιτικές πεποιθήσεις.

Το βαθύτερο παράδοξο είναι άλλο.

Η ίδια της η ζωή αποτελεί απόδειξη ότι οι άνθρωποι, οι οικογένειες, οι ταυτότητες, οι κοινωνίες είναι σύνθετες, διασυνοριακές και γεμάτες αντιφάσεις.

Κι όμως, απέναντι σε αυτή την πολυπλοκότητα, η AfD απαντά με έναν ακραίο εθνικιστικό λόγο: "εμείς" και "οι άλλοι", καχυποψία απέναντι στην πολυπολιτισμικότητα, αμφισβήτηση δικαιωμάτων και μια πολύ στενότερη αντίληψη για το ποιος ανήκει στην εθνική κοινότητα.

Και ίσως εδώ βρίσκεται η μεγάλη πολιτική υποκρισία: να απαιτείς καθαρότητα από μια κοινωνία ενώ η ίδια σου η ζωή αποδεικνύει ότι καθαρότητα δεν υπάρχει.

Να ζεις μέσα στις αποχρώσεις και να πουλάς στους άλλους ασπρόμαυρο κόσμο.

Και κάπου εδώ ας κοιτάξουμε λίγο και προς τα δικά μας.

Γιατί και στην Κύπρο η ακροδεξιά άλλαξε ρούχα.

Υπάρχει ακόμη, βέβαια, η λούμπεν ακροδεξιά που ξέραμε: ο τραμπούκος, ο μπρατσωμένος, ο βαρύς τύπος που δεν χρειάζεται πολλά λόγια για να σου εξηγήσει τι πιστεύει.

Τα έχει ήδη λύσει όλα με το μαγικό ραβδί του λες και βρίσκεται στη δεκαετία του '50. Δίπλα της όμως μεγαλώνει κάτι πολύ πολύ πιο επικίνδυνο.

Η αστική ακροδεξιά.

Καλοβαλμένα νέα παιδιά από προνομιούχες οικογένειες της αστικής τάξης της Λευκωσίας.

Αρκετά απόφοιτοι καλών ιδιωτικών, αγγλόφωνων σχολείων.

Με σπουδές, ταξίδια, άνεση στα αγγλικά, πρόσβαση στον κόσμο, στα social media, σε όλα όσα προσφέρει μια ανοιχτή ευρωπαϊκή κοινωνία.

Δεν βρίσκονται στο περιθώριο αυτής της κοινωνίας.

Είναι παιδιά του κέντρου της.

Κι όμως, ένα μέρος τους υιοθετεί έναν πολιτικό λόγο που κατασκευάζει διαρκώς απειλές, εχθρούς και προδότες.

Έναν κόσμο πολύ στενότερο από εκείνον μέσα στον οποίο τα ίδια μεγάλωσαν.

Αυτή είναι η νέα ακροδεξιά.

Όχι μόνο η παλιά καρικατούρα του μπρατσωμένου τραμπούκου.

Η στρέβλωση είναι βαθύτερη και πιο επικίνδυνη.

Να έχεις γνωρίσει έναν κόσμο ανοιχτότερο, ασφαλέστερο και προνομιακότερο από εκείνον των προηγούμενων γενεών και να κατασκευάζεις για τον εαυτό σου μια ταυτότητα διαρκώς πολιορκημένου.

Να έχεις πρόσβαση στην εκπαίδευση και να επιλέγεις την απλούστευση, τα αντιεπιστημονικά κλισέ και τους φανατισμούς του συρμού λες και είμαστε συνέχεια στο γήπεδο.

Να έχεις γνωρίσει τον κόσμο και να κλείνεσαι στο έθνος-φρούριο.

Να έχεις απολαύσει την ελευθερία και να δυσφορείς με την ελευθερία του άλλου.

Να ζεις μέσα στην πολυπλοκότητα και να εμπορεύεσαι την απλούστευση. Να έχεις φάει το προνόμιο με το κουτάλι και να πουλάς τον σανό με το δεμάτι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους