Παρακολουθώ το λαϊκό προσκύνημα αυτή τη στιγμή στη Νίκαια για τον Γιώργο Μαζωνάκη και μ έχουν πλημμυρίσει σκέψεις. 1ον) οι κηδείες γίνονται ξεκάθαρα γι αυτούς που μένουν πίσω.. 2) Παρατηρώ την αγάπη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και καταλαβαίνω πως ο κόσμος μας λειτουργεί πολύ συγκεκριμένα.

Καλά αυτό δε θα το θίξω εξ ολοκλήρου.

Θα θίξω μόνο την καλή πλευρά.

Ο κόσμος λοιπόν ανταποδίδει.

Οι τραγουδιστές έχουν το προτέρημα να μπαίνουν μες τα σπίτια του κόσμου.

Να δημιουργούν συναισθήματα έντονα.

Και όσο πιο επιτυχημένος είναι ο καλλιτέχνης, τόσο μεγαλύτερο το φαινόμενο αυτό.

Και ειδικά ο Γιώργος που ήταν ένα παιδί αγαπητό σε όλους. 3) Για μας τους 40ρηδες, θα μιλήσω για τους συνομήλικούς μου.

Η νύχτα και η διασκέδαση δυσκολεύει.

Γιατί ένας ένας απ αυτούς που μεγαλώσαμε, μας εγκαταλείπουν.

Σταμάτησε ο Νότης, έφυγε ο Βασίλης.

Έχει σταματήσει χρόνια ο Παρχάλης.

Μας άφησε ο Παντελής, ο Κόκοτας και τώρα ο Μαζωνάκης.

Και πόσοι ακόμα.

Δηλαδή ένα τεράστιο κομμάτι της νιότης μας έχει χαθεί.

Διασκέδαση και άλλου είδους διασκέδαση τότε, χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τη νεολαία, λύπες, χαρές, σχέσεις, χωρισμοί, ποτά, ξενύχτια, τα πάντα.

Έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν.

Και πολλές φορές συζητάμε φίλοι για να πάμε στα μπουζούκια να διασκεδάσουμε.

Σε ποιόν; Ξαναλέω δε θέλω να υποτιμήσω και κανέναν καλλιτέχνη διότι η κάθε γενιά έχει τους δικούς της.

Αλλά δε γίνεται.

Εκτός κι αν συμβιβάζεσαι.

Και βέβαια τώρα καταλαβαίνω και τους παλαιότερους που έκαναν στην άκρη τότε γιατί εκείνοι είχαν ακούσει Στέλιο και Στράτο ας πούμε.

Και μια τελευταία σκέψη που μπορείτε να με πείτε και τρελό.

Αλλά την έχω κάνει αυτή τη σκέψη: Δεν ξέρω αν υπάρχει ζωή μετά από δω. Ή αν σβήνει ο διακόπτης.

Δεν γνωρίζω αν υπάρχει Θεός, Θεία Δίκη ή όπως αλλιώς πείτε το. Αυτά άλλωστε είναι προσωπικά δεδομένα και ο καθένας λειτουργεί με βάση τα πιστεύω του και τις πεποιθήσεις του.

Και βέβαια όλα είναι σεβαστά.

Όμως μου φάνηκε αυτός ο θάνατος σαν μια Θεϊκή παρέμβαση.

Κι εξηγώ όσο πιο διακριτικά γίνεται.

Μπορεί ο Θεός, όπως Τον αντιλαμβάνεται ο καθένας, να ήθελε αυτή την ψυχή κοντά του.

Μπορεί να έπρεπε να είναι η ώρα του.

Μπορεί να τον έστειλε ο Θεός σε αυτούς τους απατεώνες για να τους ξεσκεπάσει και να σώσει άλλους ανθρώπους.

Μπορεί ταυτόχρονα να ήθελε να δώσει ένα μάθημα στην οικογένεια που θα πονάει όσο δε φαντάζεται κανένας μας πως τα περιουσιακά δεν έχουν καμία αξία.

Πάρτε τα ξέρω γω και να σας δω τώρα.

Ζητώ συγγνώμη για το τελευταίο σχόλιο διότι δε θα ήθελα ν αγγίξω την οικογένεια σε καμία περίπτωση.

Και σε ποιό σπίτι δεν υπάρχουν οικογενειακά προβλήματα; Αλλά αν δε το άγγιζα δε θα ολοκλήρωνα και τη σκέψη μου.

Και εκεί που θέλω να καταλήξω σαν αγνωστικιστής που είμαι, είναι ότι νιώθω πως ίσως να υπάρχει μια Θεία δύναμη τελικά.

Την έχω αισθανθεί πολλές φορές και ίσως να παρεμβαίνει τις πιο κατάλληλες στιγμές.

Μπορεί βέβαια να μιλάμε και για συμπτώσεις.

Αλλά είναι πολλές οι συμπτώσεις.

Επίσης έχω σκεφτεί πως η συνέχεια μας μετά από δω να είναι καλύτερη.

Αλλά να μη μας αποκαλύπτεται γιατί τότε όλοι θα φεύγαμε να πάμε από κει.

Ή και όχι γιατί μπορεί να κρίνεσαι με βάση το πώς έζησες.

Λέω εγώ τώρα.

Κάποιες σκέψεις κάνω και μπορεί να φανούν και τρελές ξαναλέω.

Όσο τρελές όμως κι αν φαίνονται, κανείς ποτέ δεν έχει απαντήσεις σε αυτές τις σκέψεις και σε τέτοια ερωτήματα.

Και κλείνω: Αν υπάρχει μετά, θεωρώ πως αυτή η ψυχούλα του Γιώργου θα λάβει μια πολύ καλή θέση στην αιωνιότητα.

Να ξανά ευχηθώ λοιπόν καλό παράδεισο, υπάρχει δεν υπάρχει και να ευχηθώ καλή δύναμη στους οικείους του.

Έχω κι άλλες πολλές σκέψεις. Και Κακές.

Για την κοινωνία μας κυρίως. Αλλά ίσως τις θίξω σε κάποιο βίντεο. Προς τα παρόν θα σεβαστώ τη στιγμή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους