Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποιος .με.ρωτησε στα σχόλια γιατί Ο Έλληνας περιμένει πάντα ένα Μεσσία ;; Τι συμβαίνει τελικά ; Έχουμε ενα μοτίβο που επαναλαμβάνεται: ο ψηφοφόρος απογοητεύεται από το υπάρχον πολιτικό σύστημα και αντί να αναρωτηθεί «τι μπορώ να κάνω εγώ;», αναζητά τον επόμενο άνθρωπο που θα κάνει τα πάντα για λογαριασμό του.

Από την Πολιτική Άνοιξη στον Καμμένο, στο Ποτάμι, στα διάφορα μικρά κόμματα και σχηματισμούς που εμφανίστηκαν και εξαφανίστηκαν, στονΛΑΟΣ ,στους Σπαρτιάτες..Ελληνες. σε νέα πατριωτικά εγχειρήματα και τώρα στην έντονη συζήτηση γύρω από πρόσωπα όπως η Αφροδίτη Λατινοπούλου και ο Ηλίας Κασιδιάρης, Καρυστιανου βλέπουμε συχνά την ίδια ψυχολογία: «Αυτός ίσως είναι ο άνθρωπος που θα μας σώσει». Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η μεγάλη παγίδα.

Γιατί όταν ένας λαός περιμένει Μεσσία, παραδίδει ένα μέρος της δικής του πολιτικής ευθύνης στον Μεσσία.

Δεν λέω ότι όλα αυτά τα κόμματα είναι ίδια — ούτε ότι όλοι όσοι τα ψήφισαν είχαν την ίδια ιδεολογία.

Κάθε περίπτωση έχει διαφορετικές αιτίες και ιστορικό.

Αλλά υπάρχει ένα κοινό μοτίβο που αξίζει να εξετάσουμε: Ο ψηφοφόρος αλλάζει σωτήρα, χωρίς να αλλάζει τη σχέση του με την πολιτική.

Και μετά από λίγα χρόνια λέει: «Κι αυτός μας απογοήτευσε». Και αρχίζει ξανά η αναζήτηση.

Ίσως λοιπόν το πραγματικό ερώτημα δεν είναι: «Ποιος θα σώσει την Ελλάδα;» Αλλά: «Γιατί περιμένουμε κάποιον να μας σώσει;» Γιατί η δημοκρατία δεν λειτουργεί με έναν πολιτικό που παίρνει την Ελλάδα στα χέρια του.

Λειτουργεί όταν οι πολίτες παίρνουν την ευθύνη της χώρας στα δικά τους χέρια: ενημερώνονται, ελέγχουν, απαιτούν λογοδοσία, συμμετέχουν, οργανώνονται και —κυρίως— δεν παραδίδουν λευκή επιταγή σε κανέναν.

Και αυτό ανοίγει μια πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα για την Ελλάδα: Μήπως ο Έλληνας δεν ψάχνει πραγματικά έναν πολιτικό ηγέτη; Μήπως ψάχνει κάποιον στον οποίο να μπορεί να μεταφέρει την ευθύνη για όλα όσα ο ίδιος δεν θέλει ή δεν μπορεί να αλλάξει; Εκεί, νομίζω, βρίσκεται η πραγματική «χαραμάδα». Όμως ..θέλει να αλλάξει κάτι ή δεν θέλει ο Έλληνας ; Αυτός που θέλει να το αλλάξει είναι αυτός που δεν ειναι βολεμένος αλλά δεν τολμάει να κουνήσει. τα δαχτυλάκι του ,.. αυτός που δεν είναι βολεμένος είναι αγανακτισμένος και δεν πηγαίνει σε εκλογές να ψηφίσει όμως ζητάει να τον σώσει ένας μεσσίας Ενώ αυτοι που δεν θέλουν να αλλάξει κάτι έιναι οι βολεμένοι και ψηφίζουν αυτούς που τους βολεύουν Ενώ αυτοι που είναι αγανακτισμένοι δεν πηγαίνουν ούτε έξω απ τα εκλογικά κέντρα Και έτσι η εικόνα γίνεται ακόμη πιο σκληρή: δεν έχουμε μόνο τον βολεμένο που ψηφίζει αυτόν που τον βολεύει.

Έχουμε και τον αγανακτισμένο που δεν κάνει ούτε το ελάχιστο για να αλλάξει αυτό που καταγγέλλει.

Ο ένας λέει «μη μου πειράξεις τα κεκτημένα» και πηγαίνει στην κάλπη.

Ο άλλος λέει «δεν αλλάζει τίποτα, είναι όλοι ίδιοι» και δεν πηγαίνει καν στην κάλπη.

Και μετά, όταν βγει το αποτέλεσμα, ψάχνει τον Μεσσία που θα διορθώσει τη χώρα.

Εδώ υπάρχει μια μεγάλη αντίφαση: Αν δεν είσαι ευχαριστημένος με την Ελλάδα που σου παραδίδουν, αλλά δεν είσαι διατεθειμένος ούτε να σηκωθείς από τον καναπέ σου για να συμμετέχεις, τότε ποιος ακριβώς περιμένεις να την αλλάξει; . Δεν είναι μόνο η αποχή από τις εκλογές.

Είναι η γενικότερη απουσία συμμετοχής.

Ο πολίτης μπορεί να αγανακτεί στο Facebook, να βρίζει την κυβέρνηση, να καταγγέλλει τα κόμματα, να λέει «η χώρα καταστράφηκε» — αλλά όταν έρθει η ώρα να οργανωθεί, να συμμετέχει, να στηρίξει μια σοβαρή προσπάθεια, να απαιτήσει λογοδοσία ή να ψηφίσει, πολλές φορές εξαφανίζεται.

Θέλει αλλαγή χωρίς να θέλει να γίνει ο ίδιος μέρος της αλλαγής.

Και τότε συμβαίνει κάτι πολύ παράδοξο: Ο βολεμένος ψηφίζει.

Ο αγανακτισμένος απέχει.

Ο πρώτος λοιπόν αποφασίζει για τον δεύτερο.

Και μετά ο δεύτερος αναρωτιέται γιατί τίποτα δεν αλλάζει.

Δεν λεω ότι «όλοι οι Έλληνες είναι παρτάκηδες». Λεω κάτι πιο συγκεκριμένο που προκύπτει, κατά τη δική μου παρατήρηση, από τη μαζική αλληλεπίδραση που βλέπω επί χρόνια: Υπάρχει μεγάλη κοινωνική δεξαμενή ανθρώπων που θέλουν αλλαγή, αλλά η πολιτική τους ενέργεια διασπάται.

Και αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον σημείο Ο άνθρωπος που θέλει αλλαγή βλέπει κάθε καινούργιο πρόσωπο και σκέφτεται: «Μήπως αυτός είναι;» Μετά εμφανίζεται ο επόμενος: «Μήπως αυτός είναι ο πραγματικός πατριώτης;» Και μετά ο επόμενος.

Έτσι όμως η ψήφος δεν συσσωρεύεται· τεμαχίζεται.

Και απέναντι σε αυτή τη διάσπαση, τα πιο σταθερά κομματικά ακροατήρια κάνουν ακριβώς το αντίθετο: συσπειρώνονται γύρω από το κόμμα τους, ακόμη κι όταν έχουν σοβαρές διαφωνίες μαζί του.

Άρα μπορεί να δημιουργείται ένα παράδοξο: Πολλοί θέλουν την ίδια κατεύθυνση, αλλά επειδή δεν συμφωνούν ποιος θα την εκφράσει, τελικά κανένας δεν αποκτά αρκετή δύναμη.

Και εδώ θα έβαζα μία πολύ σημαντική διάκριση: δεν χρειάζεται να συμφωνούν όλοι σε ένα πρόσωπο ή σε ένα κόμμα.

Το πραγματικό ζητούμενο είναι αν μπορούν να συμφωνήσουν σε 5-10 βασικές πολιτικές αρχές και να αναζητήσουν τρόπο πολιτικής εκπροσώπησης αυτών των αρχών.

Γιατί διαφορετικά συμβαίνει αυτό που σας περιεγραψα η αγανάκτηση γίνεται likes, shares και σχόλια — αλλά δεν μετατρέπεται σε πολιτική δύναμη.

Και τότε η κάλπη αποφασίζεται από αυτούς που τελικά πάνε να ψηφίσουν.

Τελικά ; «Μήπως ο Έλληνας δεν στερείται δύναμης; Μήπως απλώς τη σκορπάει;» Γιατί αν έχεις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που συμφωνούν σε διαφορετικές σελίδες, διαφορετικά πρόσωπα και διαφορετικά κόμματα, αλλά ο καθένας τραβάει προς τη δική του μικρή σημαία, τότε η συνολική κοινωνική δύναμη υπάρχει — απλώς δεν μετατρέπεται σε αποτέλεσμα.

Και τότε ο «Μεσσίας» γίνεται μέρος του προβλήματος: κάθε φορά περιμένουμε τον καινούργιο, αντί να οικοδομήσουμε κάτι που να μην εξαρτάται από έναν άνθρωπο.

Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι πολύ πιο βαθύ θέμα από το «ποιον θα ψηφίσουμε στις επόμενες εκλογές». Και τι πρέπει να γινει ; .Με λίγα λόγια αν και υπάρχει αναλυτική ανάλυση στο block https://ellaselladara.blogspot.com/2025/12/blog-post_21.html Να θυμισουμε τον βασικό πυρήνα της πρότασης Δεν μιλάμε απλώς για «συνεργασία κομμάτων» ούτε για να διαλυθούν οι διαφορετικές ιδεολογικές ταυτότητες.

Η ιδέα είναι πολύ πιο συγκεκριμένη: Όσα κόμματα αυτοπροσδιορίζονται ως πατριωτικά ,τα οποία φυσικά και δεν είναι ΝΔ κιναλ Ελλάς κκε..συριζα ,..να αφήσουν στην άκρη τις προσωπικές αρχηγικές φιλοδοξίες και τις καρέκλες και να δημιουργήσουν έναν κοινό εκλογικό φορέα/σύνδεσμο.

Να κατέβουν με ένα κοινό ψηφοδέλτιο.

Και εκεί να τεθεί το απλό ερώτημα: «Λες ότι είσαι πατριώτης; Το ίδιο λέει και ο άλλος.και ο άλλος και η άλλη Ωραία.

Αφήστε λοιπόν στην άκρη ποιος θα είναι αρχηγός και αφήστε τον λαό να αποφασίσει.» Ο ψηφοφόρος θα μπορούσε να επιλέξει τους εκπροσώπους που θεωρεί καταλληλότερους από ολόκληρο το κοινό ψηφοδέλτιο, είτε προέρχονται από τη Λατινοπούλου, είτε τον Βελόπουλο, είτε τους Σπαρτιάτες, είτε την Καρυστιανού, είτε τον Κασιδιάρη, είτε οποιονδήποτε άλλο πολιτικό χώρο που θα δεχόταν να συμμετάσχει.σαυτην την πατριωτικη Ένωση Και στο μοντέλο αυτό , ο λαός δεν θα ψήφιζε απλώς βουλευτές αλλά θα είχε και λόγο στην τελική επιλογή του Προέδρου, ώστε να μη χρειάζεται ο αρχηγός ενός κόμματος να γίνει αυτομάτως αρχηγός ολόκληρου του εγχειρήματος.

Το σημαντικότερο όμως είναι το φιλοσοφικό κομμάτι: αν όλοι πραγματικά πιστεύουν ότι βάζουν την Ελλάδα πάνω από την προσωπική τους πολιτική καριέρα, ας το αποδείξουν.

Γιατί τότε δεν χρειάζεται να αποφασίσει ο Κασιδιάρης ότι πρέπει να κάνει πίσω για τον Βελόπουλο ή ο Βελόπουλος για τη Λατινοπούλου.κλπ.. Κάνουν όλοι ένα βήμα πίσω και κάνουν ένα βήμα μπροστά οι ψηφοφόροι.

Και αυτό συνδέεται ακριβώς με αυτό που λέγαμε πριν: αντί η πατριωτική ψήφος να διασπάται σε πέντε, έξι ή περισσότερα κομμάτια και να καταλήγει να μην έχει την αντίστοιχη πολιτική δύναμη, συγκεντρώνεται σε έναν κοινό δημοκρατικό εκλογικό μηχανισμό και η τελική επιλογή περνάει στον πολίτη.

Αυτό είναι και το πιο ενδιαφέρον σημείο του «νέου προτύπου δημοκρατίας»:και όχι «βρείτε έναν Μεσσία». Αλλά «ενωθείτε, βάλτε κανόνες και αφήστε τον λαό να επιλέξει ποιοι αξίζουν να τον εκπροσωπήσουν». Και αυτή είναι πολύ διαφορετική φιλοσοφία από ένα ακόμη κόμμα με έναν ακόμη αρχηγό.ως Μεσσία Τι θα ήταν επιτυχία ;; κατάργηση της κομματικής λίστας και μεγαλύτερη άμεση επιλογή των βουλευτών από τον λαό, διαφορετική εκπροσώπηση των νομών, ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, αλλαγές στην επιλογή και τον έλεγχο της πολιτικής ηγεσίας, ουσιαστική λογοδοσία και περιορισμός της υπουργικής ασυλίας/του άρθρου 86, αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, και τελικά η ιδέα ότι η εξουσία πρέπει να επιστρέφει στον πολίτη και όχι να συγκεντρώνεται στους αρχηγούς των κομμάτων.

Η ουσία ;; Δεν είναι «να ενωθούν οι αρχηγοί για να μοιράσουν καρέκλες». Είναι σχεδόν το αντίθετο: να δημιουργηθεί ένα κοινό πλαίσιο, να αφήσουν οι αρχηγοί τις προσωπικές τους φιλοδοξίες στην άκρη και να αποφασίσει ο λαός ποιοι από αυτούς αξίζουν να τον εκπροσωπήσουν.

Αυτό μάλιστα μπορεί να γίνει ένα από τα βασικά κεφάλαια της «Δημοκρατικής Δημοκρατίας»: «Από τον πολιτικό Μεσσία στην κυριαρχία του πολίτη».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους