Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Μαζωνάκης — ένα «μικρό παιδί» που πάλευε με τους δαίμονές του… Είχε έναν παράξενο τρόπο η ψυχική του καλοσύνη ( την έβλεπες στο πρόσωπο του ) να εξισορροπεί επάνω του το σκοτάδι του.

Σαν να συνυπήρχαν μέσα του δύο κόσμοι: το φως μιας σχεδόν παιδικής αμεσότητας και μια νύχτα βαθιά, προσωπική, που μόνο ο ίδιος γνώριζε.

Είτε ήσουν λάτρης της φωνής και της μουσικής του είτε όχι, δεν ήσουν αδιάφορος απέναντι στην αμεσότητα και την αυθεντικότητά του.

Όντως καποιες φορές καθώς τον έβλεπα συμφωνούσα : είναι αυθεντικός αν και δεν ήμουν θαυμάστριά του . Υπήρχε κάτι αφιλτράριστο στην παρουσία του· κάτι που δεν έμοιαζε κατασκευασμένο για τη σκηνή.

Σε άγγιζε γιατί έδινε την αίσθηση ενός ανθρώπου που, ακόμη και μέσα στην υπερβολή του, δεν έκρυβε εντελώς το παιδί που κουβαλούσε μέσα του.

Ενα παιδί που μπορούσε να κάνει τα πάντα για να σταθεί όρθιο για να γίνει σπουδαίο για να αξίζει, ενώ ταυτόχρονα δεν είχε καμία σημασία αυτή η σπουδαιότητα και η αξία . Την παρέβλεπε την υποτιμούσε ενώ ταυτόχρονα την χρησιμοποιούσε . Σπάνια γράφω για αποθανόντες και αντιπαθώ κάθε επικήδειο που θεωρώ ότι είναι μια συμπερίληψη ολόκληρης της ζωής ενός ανθρώπου που κανείς δεν γνωρίζει αλλά υποθέτει ..! Αν υποκύπτω είναι γιατί θέλω να δώσω έμφαση στην παιδικότητα που αδικήθηκε καθώς την καταχράστηκαν οι ενήλικες πονηροί νοες.

Ενα παιδί που πίστεψε ότι το σκοτάδι των άλλων μπορεί να τον βοηθήσει επειδή ο ίδιος βοηθούσε όσους ήταν αδύνατοι .. αυτό με συγκίνησε ! Ίσως τελικά αυτό το παιδί να μην ωρίμασε ποτέ αρκετά για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τη νύχτα των άλλων . Ίσως πάλι να ήταν ακριβώς αυτό το παιδί που του επέτρεπε, κάθε φορά που το σκοτάδι πλησίαζε, να κρατά αναμμένο κάπου μέσα του ένα μικρό φως και να βοηθά, ίσως ο θάνατος του να έσωσε πολλούς ευκολόπιστους που σαν και αυτόν ανώριμα υπέκυψαν στο σκοτάδι . Δεν ξέρω και δεν έχει σημασία ! Σημασία έχει να μην πείθεσαι ότι το σκοτάδι μπορεί να σε βοηθήσει επειδή εσύ βοήθησες τη νύχτα άλλων, να το πολεμάς να το νικάς εσύ πριν σε νικήσει αυτό ! Τι να πω ! Εύχομαι στη ζυγαριά του αιωνίου χρόνου να νικήσει η αθωότητα του παιδιού μέσα του και να συνθλίψει την πειθώ του πονηρού το οποίο από ανάγκη εμπιστεύτηκε! Αυτά είχα εγώ να πω καθώς με άγγιξε ο ξαφνικός θάνατος του τον οποίο είδα σαν δώρο αφύπνησης προς την ανθρωπότητα ή σαν μάθημα - ότι η ανώριμη καλοσύνη δυστυχώς ποτέ δεν «σώζει» …! Καλό ταξίδι κ Μαζωνάκη - ένα μάθημα ήταν ! Βιολεττα Παυλεα !! ✍️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους